આદમખોરનું રહસ્ય
પ્રકરણ ૧૪: કૂવા કાંઠે કાળ
નેસડાના જૂના અવાવરૂ કૂવા પાસે તુલસીના ક્યારા અને જૂના લીમડાના વિશાળ ઝાડ નીચે ઘેરો, ભયાનક અંધકાર છવાયેલો હતો. વાતાવરણમાં સુકા છાણની ભીની સોડમ, કાચા ગાર-માટીના ઘરોની વાસ અને ભેંસોના ગરમીથી ભરેલા શ્વાસની સુંસવાટી ભળેલી હતી. પવન અત્યંત કાળમુખો બનીને પાંદડાંઓને ઝંઝોડી રહ્યો હતો. કૂવાની ઊંડી વંડીઓ પરથી આવતો પાણીનો છબછબાટ અંધારામાં કોઈ અદ્રશ્ય ડરની હાજરી પૂરાવતો હતો.
અવાવરૂ કૂવાના અંદરના ભોંયરા જેવા ઓરડામાં ગામની મહિલાઓ અને માસૂમ બાળકો જીવ હથેળીમાં મૂકીને લપાઈને બેઠા હતા. કૂવાના લાકડાના જર્જરિત દરવાજા બહારથી માત્ર એક કડી વડે બંધ હતા.
એ જ ક્ષણે, વાવાઝોડાની ધૂળ વચ્ચેથી બે વિરાટ કાયાધારી પડછાયા કૂવાની સીમમાં ઘૂસ્યા.
રાઠોડની ગોળીઓથી ઘવાયેલા અને પાગલ બનેલા આદમખોર સિંહો—'ભૈરવ' અને તેમાંથી જ એક કદાવર કાયા 'ટારઝન' કૂવાની કાળી પથ્થરની વંડી પર ચડી ગયા!
સિંહની ચમકતી લાલચોળ આંખો કૂવાની અંદર રહેલા શિકાર પર સ્થિર થઈ. રાક્ષસી મોંમાંથી લાળ ટપકી રહી હતી. કૂવાની અંદરથી નાના બાળકોના રડવાનો ધીમો અવાજ બહાર આવતાં જ, સિંહે પોતાના તીક્ષ્ણ પંજા લાકડાના દરવાજા પર મારવાના શરૂ કર્યા—‘ખડડડ... તડાક!’
દરવાજાની લાકડાની પટ્ટીઓ તૂટીને નીચે પડવા લાગી. કૂવામાંથી સ્ત્રીઓની ભયભીત ચીસો ગૂંજવા લાગી.
પરંતુ, માસુમોનો શ્વાસ અટકે તે પહેલાં જ, હાથમાં બળતી દેશી મશાલો,વાંસની મજબૂત લાકડીઓ અને કુહાડીઓ લઈને ભાનુ ભગત અને નેસડાના દસ-પંદર બળુકા યુવાનો વંડી અને કૂવાની વચ્ચે કાળ બગડીને આડા ઊભા રહી ગયા!
માલધારી જીવનમાં સિંહ પ્રત્યે પૂજ્યભાવ હોય છે, પણ જ્યારે વાત પોતાની સીમ અને સંતાનોની આબરૂ પર આવે, ત્યારે એ જ માલધારી સાક્ષાત મહાકાળનો અવતાર બની જાય છે.
ભાનુ ભગતે પોતાની પાઘડીનો છેડો કમરે બાંધ્યો, બંને હાથમાં બળતી મશાલ પકડી અને કૂવાની વંડી પર ઊભેલા આદમખોર સામે પોતાની છાતી ઠોકીને સિંહનાદ જેવો પડકાર ફેંક્યો:
"અરે ઓ ડાલામથ્થા! તું ગીરનો રાજા હોઈશ તો તારા જંગલમાં, મારા નેસડાની દીકરીઓ સામો ડોળો કડીશ ને, તો આ માલધારી પોતાની કાયાના કટકા કરી નાખશે!"
ભાનુ ભગતનો આ અવાજ કોઈ સામાન્ય માણસનો નહોતો, એ સદીઓથી ગીરની માટીનું રક્ષણ કરતા વફાદાર માલધારીનું શૌર્ય હતું!
નેસડાના યુવાનોએ કડિયારી લાકડીઓ જમીન પર પછાડીને પડકારો ફેંક્યા—"આવો કાળમુખાઓ! પહેલાં અમારી છાતીઓ વીંધો, પછી કૂવા તરફ પગ મૂકજો!"
સિંહો આ માનવ-આક્રોશ અને આગની મશાલો સામે જોઈને ક્ષણવાર માટે થંભી ગયા. સિંહે પોતાના વિરાટ પંજાથી વંડીના પથ્થરો કચડી નાખ્યા અને ભયાનક ઘુરરાટી કરી. માલધારીઓએ આગની મશાલો સિંહના મોં સામે વીંઝીને તેને પાછો હટાવવાનો પ્રયાસ કર્યો.
અર્જુનસિંહ અને ઈવા પણ જીપ લઈને કૂવા કાંઠે પહોંચી ગયા. અર્જુનસિંહે રિવોલ્વર તાકીને સિંહનું ધ્યાન પોતાની તરફ ખેંચવાનો પ્રયાસ કર્યો. "ભગત! બધા બાળકોને કૂવાની પાછળના રસ્તેથી સુરક્ષિત કાઢો!"
પણ આદમખોરો હવે લોહીનો સ્વાદ ચાખી ચૂક્યા હતા. તેઓ પાછા હટે તેમ નહોતા.
બરાબર એ જ ઘાતક અને રોમાંચક ક્ષણે, આકાશમાં કાળી વિજળીનો પ્રચંડ કડાકો થયો—‘તડાકાકાક...!’
આખી સૃષ્ટિ ધ્રૂજી ઊઠી અને અચાનક મુસળધાર, જોરદાર વરસાદ શરૂ થઈ ગયો!
આકાશમાંથી જાણે પાણીના બંબા છૂટ્યા હોય તેમ ધોધમાર વરસાદ તૂટી પડ્યો. વાવાઝોડાના પવન અને ધોધમાર વરસાદના સપાટામાં ભાનુ ભગત અને માલધારી યુવાનોના હાથમાં રહેલી બધી જ બળતી મશાલો ક્ષણવારમાં ભડભડ કરતી ઓલવાઈ ગઈ!
‘છસસસ...!’ આગ ઓલવાઈ ગઈ અને આખી સીમડીમાં પલકવારમાં ઘોર, કાળો અંધારાઈ છવાઈ ગયો!
આગનું રક્ષણાત્મક કવચ નષ્ટ થઈ ચૂક્યું હતું.
અંધારામાં માત્ર સિંહોની ચમકતી આદમખોર આંખો જ દેખાતી હતી. બળતી આગ ઓલવાતાં જ 'ભૈરવ' અને વંડી પર ચડેલો સિંહ બેવડા જુસ્સા સાથે માલધારીઓ અને અર્જુનસિંહ તરફ આખરી છલાંગ લગાવવા સજ્જ થઈ ગયા!
અર્જુનસિંહના હાથમાં રહેલી રિવોલ્વર વરસાદના પાણીથી ભીંજાઈ રહી હતી, મશાલો બુઝાઈ ગઈ હતી અને સામે કાળમુખા આદમખોરો ઊભા હતા!
શું આ ઘોર અંધારા વરસાદમાં અર્જુનસિંહ અને માલધારીઓ કૂવામાં છુપાયેલા માસુમોને બચાવી શકશે?
