આદમખોરનું રહસ્ય
સિંહના આદમખોર બનવા પાછળના રહસ્યની વાર્તા
પ્રકરણ ૨: દર્દનાક બૂમ અને બચાવ
વાયરલેસ સેટ પરથી કન્ટ્રોલ રૂમને સંદેશો આપ્યા પછી પણ કાલિંદી અરણ્યની સવાર પહેલાં જેવી શાંત રહી શકી નહોતી. ક્ષણે-ક્ષણે વાતાવરણ વધુ ઘેરૂ અને તંગ બની રહ્યું હતું. પવનનો સ્પર્શ જે થોડીવાર પહેલાં આહલાદક લાગતો હતો, તે હવે એક વિચિત્ર સન્નાટો અને ભય લઈને આવતો હતો. ઝાડ પરથી પક્ષીઓનો કલરવ પણ અચાનક બંધ થઈ ગયો હતો, જાણે આખું જંગલ શ્વાસ રોકીને કોઈ અણધારી આફતની રાહ જોઈ રહ્યું હોય.
અર્જુનસિંહ પોતાની તીક્ષ્ણ નજરથી જમીન પરના દરેક પંજાના નિશાન અને લોહીના ટપકાં તપાસી રહ્યો હતો. ઈવા તેની બાજુમાં ઊભી રહીને હિરણ નદીના સામા કાંઠા તરફ પથરાયેલી ગાઢ ઝાડીઓ વ્હીસપરિંગ ટોનમાં જોઈ રહી હતી.
અચાનક જ, એ ગાઢ ઝાડીઓમાંથી સુકા વાંસ તૂટવાનો મોટો અવાજ આવ્યો! ‘ચટાક... ચડાક!’
અર્જુનસિંહે ક્ષણનો પણ વિલંબ કર્યા વગર પોતાની રાઇફલ સરખી કરી અને ઈવાને પોતાની પાછળ કરી દીધી. “સાવધાન, મેડમ!”
ઝાડીઓ જોરજોરથી હલવા લાગી. જાણે કોઈ મોટું પ્રાણી કે માણસ ઝાડીઓ તોડીને બહાર આવવા મથી રહ્યું હોય. પળવારમાં જ એક આકૃતિ ઝાડીઓમાંથી બહાર ફેંકાઈ!
એક યુવાન માણસ, જેના શરીર પરના કપડાં લીરેલીરા થઈ ગયા હતા, તે નદીની ભીની રેતી પર આવીને પછડાયો. તેના શરીર પરથી ધૂળ અને તાજું લાલચોળ લોહી વહી રહ્યું હતું. તેની પીઠ અને ડાબા ખભા પરથી માસના લોચા બહાર દેખાઈ રહ્યા હતા. ચોખ્ખું દેખાતું હતું કે સાવજના શક્તિશાળી નખ તેના શરીરમાં ચાર ઈંચ ઊંડા ઉતરી ગયા હતા. તે માણસ બીજો કોઈ નહીં પણ 'સમીર' હતો—શહેરથી આવેલો અતિ-ઉત્સાહી વાઇલ્ડલાઇફ ફોટોગ્રાફર.
સમીરની આંખોમાં સીમાડો વગરનો ભય હતો. તેના કંપતા હોઠમાંથી માંડ અવાજ નીકળી રહ્યો હતો. તે અર્જુનસિંહ તરફ પોતાના હાથ લાંબા કરીને દર્દનાક ચીસ પાડી ઊઠ્યો: "બચાવો... મને બચાવો! તે... તે મને મારી નાખશે!"
ઈવા અને અર્જુનસિંહ તરત જ દોડીને તેની પાસે પહોંચ્યા. સમીરના શરીરની હાલત અત્યંત નાજુક હતી. લોહી એટલા અતિશય પ્રમાણમાં વહી રહ્યું હતું કે તે કોઈ પણ ક્ષણે બેભાન થઈ શકે તેમ હતો.
"મેડમ, જીપમાંથી ફર્સ્ટ એઇડ કિટ અને સ્ટ્રેચર જેવું કાપડ લઈ આવો! ઝડપથી!" અર્જુનસિંહે સમીરના ખભા પર પોતાનો રૂમાલ દબાવતા કહ્યું.
ઈવા ઝડપથી જીપ તરફ દોડી. અર્જુનસિંહે સમીરને છાતી સરસો ચાંપીને પૂછ્યું, "કોણ હતું, સમીર? તારી સાથે બીજું કોઈ હતું?"
પરંતુ સમીર દર્દથી તરફડી રહ્યો હતો. તેની આંખોની પૂતળીઓ પોહળી થઈ ગઈ હતી. "તે... તે ઝાડીઓમાં જ છે... તે માણસનું માસ..." આટલું બોલતા જ સમીરના મોંમાંથી લોહીનું ફુવરું છૂટ્યું અને તે અર્જુનસિંહના બાહોમાં અર્ધબેભાન થઈને ઢળી પડ્યો.
અર્જુનસિંહ અને ઈવાએ તેને માંડ-માંડ ઊંચકીને જીપની પાછલી સીટ પર સરખો ઝાલીને સૂવાડ્યો. અર્જુનસિંહે જીપનું એન્જિન ફૂલ સ્પીડમાં ચાલુ કર્યું અને રેન્જ ઓફિસ નજીક આવેલી જૂનાગઢ કંટ્રોલ હેડક્વાર્ટર સિવિલ હોસ્પિટલ તરફ કાર દોડાવી મૂકી.
હોસ્પિટલના આઈસીયુ (ICU) રૂમ બહાર વાતાવરણ અત્યંત તણાવપૂર્ણ હતું. વન વિભાગના ઉચ્ચ અધિકારીઓ, અર્જુનસિંહ અને ઈવા બહાર રાહ જોઈ રહ્યા હતા. દોઢ કલાકની જટિલ સર્જરી અને લોહી ચડાવ્યા પછી ડોક્ટર બહાર આવ્યા.
"દર્દી ખતરાની બહાર છે," ડોક્ટરે રાહતનો શ્વાસ લેતા કહ્યું. "પરંતુ તેના શરીર પર થયેલા ઘા બહુ ઊંડા છે. અમે પેઇનકિલર્સ આપી છે, તેને ભાન આવી રહ્યું છે."
અર્જુનસિંહ અને ઈવા તરત જ રૂમમાં દાખલ થયા. સમીર આંખો ખોલવાનો પ્રયત્ન કરી રહ્યો હતો. તેના ચહેરા પર હજુ પણ એ જ ભયંકર દહેશત છવાયેલી હતી. રૂમમાં વનરક્ષકની વર્દીમાં અર્જુનસિંહને જોતાં જ તે હોસ્પિટલના બેડ પરથી ચમકીને બેઠો થવાનો પ્રયત્ન કરવા લાગ્યો અને આખા રૂમમાં ગુંજી ઊઠે તેવી ચીચિયારી પાડી:
"આદમખોર... આદમખોરે મારા પર હુમલો કર્યો! તે સિંહ નથી, રાક્ષસ છે! તે માણસોનું લોહી ચાખી ગયો છે! મને મારી નાખત... આદમખોર છે એ!" સમીર રૂમની છત તરફ જોઈને પાગલની જેમ બુમો પાડવા લાગ્યો.
અર્જુનસિંહે આગળ વધીને તેના ખભા પર હાથ મૂક્યો અને તેને શાંત પાડવા પ્રયાસ કર્યો, "સમીર શાંત થા! તું હવે સુરક્ષિત છે. મને સીધેસીધું જણાવ કે ત્યાં શું બન્યું હતું? તું કાલિંદીના પ્રતિબંધિત વિસ્તારમાં સવારે ચાર વાગ્યામાં શું કરતો હતો?"
પણ સમીર પોતાની જ ધૂનમાં અટવાયેલો હતો. "હું... હું તો માત્ર સૂર્યોદયના ફોટોગ્રાફ્સ લેવા ગયો હતો. અચાનક એ આદમખોર ઝાડીઓમાંથી કૂદ્યો અને મારા પર તૂટી પડ્યો. તેણે મારો કેમેરા તોડી નાખ્યો અને મને ચીરી નાખ્યો!"
સમીરની આ વાતે આખા વન વિભાગમાં ચિંતાનું મોજું ફેરવી દીધું. જો ગીરમાં ખરેખર કોઈ સિંહ 'આદમખોર' બન્યો હોય, તો તે આખા વિસ્તાર માટે કેવો ભયાનક ખતરો બની શકે તે વિચાર માત્રથી અધિકારીઓ કાંપી ઊઠ્યા.
પરંતુ, રૂમમાં એક ખૂણામાં ઊભેલી ઈવા આ બધું મૌન રહીને સાંભળી રહી હતી. તેની નજર સમીરની પીઠ અને ખભા પર લગાવેલી પટ્ટીઓ અને ડોક્ટરે દોરેલા ઘાના ડાયાગ્રામ પર જડાયેલી હતી.
જ્યારે બધા અધિકારીઓ 'આદમખોર'ના ભયથી ચર્ચા કરવા લાગ્યા, ત્યારે ઈવા ધીમેથી અર્જુનસિંહ પાસે આવી.
"અર્જુન," ઈવાએ અત્યંત ધીમા અવાજે કહ્યું, જેથી સમીર સાંભળી ન શકે.
"શું થયું મેડમ?" અર્જુનસિંહે ઈવાના ગંભીર ચહેરા તરફ જોયું.
ઈવાએ પોતાની ડાયરીમાંથી એક સ્કેચ બહાર કાઢ્યો અને સમીર તરફ એક તીક્ષ્ણ નજર નાખીને કહ્યું: "સમીર જૂઠું બોલે છે. આ ઘા સિંહના 'આદમખોર' હુમલાના નથી!"
અર્જુનસિંહે ચોંકીને ઈવા સામે જોયું, "તમે શું કહો છો, મેડમ?"
ઈવાએ ઘાની વિગતો સમજાવતા કહ્યું: "અર્જુન, જ્યારે કોઈ સિંહ માણસને 'શિકાર' કે 'આદમખોર' સમજીને હુમલો કરે છે, ત્યારે તેનું પહેલું લક્ષ્ય ગરદન કે ગળું દબાવવાનું હોય છે જેથી શિકાર તરત જ મોતને ભેટે. પરંતુ સમીરના શરીર પરના પંજાના નિશાન નીચેથી ઉપર તરફ ખેંચાયેલા છે—જે 'આત્મરક્ષણ' (Self-defense) અથવા કોઈ વસ્તુ બચાવવા માટે સિંહે મારેલી ઝાપટ દર્શાવે છે! વળી, જો સિંહે આદમખોર બનીને હુમલો કર્યો હોત તો સમીર ત્યાંથી જીવતો પાછો ક્યારેય ન આવી શક્યો હોત."
ઈવાએ આગળ ઉમેર્યું, "સમીર કંઈક એવું છુપાવી રહ્યો છે જે તેણે ત્યાં સિંહ સાથે કર્યું હતું. તેણે સિંહને ઉશ્કેર્યો હતો અથવા તે કંઈક એવું શૂટ કરી રહ્યો હતો જે જંગલના કાયદાની વિરુદ્ધ હતું!"
અર્જુનસિંહે પોતાની આંખો નાની કરી અને હોસ્પિટલના બેડ પર ધ્રૂજી રહેલા સમીર તરફ જોયું. અર્જુનસિંહની અનુભવી નજર સમીરના ચહેરા પર સ્પષ્ટપણે રમાતી 'અપરાધભાવ' અને 'ઝૂઠ'ની રેખાઓ જોઈ શકી.
"મેડમ," અર્જુનસિંહે રાઇફલનો પટ્ટો સરખો કરતાં કહ્યું, "તમારી શંકા બિલકુલ સાચી છે. જંગલ ક્યારેય વગર કારણે લોહી નથી માગતું, સાહેબ! આ માણસ કંઈક એવું છુપાવે છે જે આખા ગીરને સળગાવી શકે છે! અને હું આ સત્ય બહાર લાવીને જ રહીશ."
