પ્રકરણ ૯: આદમખોર સાથે આમને-સામને
અરાવલી અને ગીરના ડુંગરાઓ વચ્ચેથી અચાનક વાવાઝોડા જેવો પ્રચંડ પવન ફુંકાવા લાગ્યો હતો. ચોમાસાની વિસરાયેલી કાળી ડિબંગ વાદળીઓ આકાશમાં ધસી આવી હતી, જેના કારણે અમાસની રાત વધુ ભયાનક બની ગઈ હતી. પવનના તીવ્ર સપાટા સાથે સાગ, ખાખરા અને વાંસના ઝાડ એકબીજા સાથે અથડાઈને કોઈ કાળમુખી રાક્ષસની ચીસો જેવો અવાજ પેદા કરી રહ્યા હતા. જંગલની ધૂળ અને સૂકાં પાંદડાં હવામાં ચક્રવાતની જેમ ઊડી રહ્યાં હતાં, જેનાથી આંખો ખોલવી પણ મુશ્કેલ બની ગઈ હતી.
જીપનું રિવર્સ ગિયર કામ કરતું અટકી ગયું જ્યારે પાછળનું પૈડું એક ઊંડી ભેખડમાં ખૂંપી ગયું. એન્જિન એક મોટા આંચકા સાથે બંધ પડી ગયું—‘ખડડડ...!’
"અર્જુન!" ઈવા ચીસ પાડી ઊઠી.
જંગલમાં ફેલાયેલા કાળા અંધકાર વચ્ચે જીપની હેડલાઈટો ઝબૂકીને હોલવાઈ ગઈ. વાવાઝોડાના કારણે અર્જુનસિંહના હાથમાં રહેલી મશાલ પણ ક્ષણવારમાં બુઝાઈ ગઈ. વાતાવરણમાં હવે માત્ર બે જ વસ્તુઓ બચી હતી—વાવાઝોડાનો સુસવાટો અને દસ ફૂટ દૂરથી આવતી સાવજોની રક્તતરસ્યી ઘુરરાટી.
જીપની પાછળની સીટ પર પડેલો સમીર ભયથી ધ્રૂજી રહ્યો હતો. "આપણને કોઈ નહીં બચાવી શકે... એ બંને આપણને જીવતા ફાડી ખાશે!"
"મોં બંધ રાખ સમીર!" અર્જુનસિંહે ડાર્કનેસમાં પોતાની દૃષ્ટિ સ્થિર કરવાની કોશિશ કરતાં કહ્યું.
અર્જુનસિંહ, ઈવા અને સમીરને બંને આદમખોર સિંહોએ ચારેય તરફથી ઘેરી લીધા હતા. ડાબી બાજુની ઝાડીઓમાંથી 'ભૈરવ' પોતાના લોહીલુહાણ પગે લંગડાતો પણ હિંસક ચાલ સાથે આગળ વધી રહ્યો હતો, જ્યારે જમણી બાજુથી 'ટારઝન' પોતાના કદાવર શરીરને સંકોચીને આખરી તરાપ મારવાની સ્થિતિમાં આવી ગયો હતો. સિંહોની ચમકતી લાલચોળ આંખો અંધારામાં બે વિષધારી નાગની જેમ બળી રહી હતી.
જંગલનો ડર હવે એની ચરમસીમાએ હતો. પવનના વાવાઝોડામાં ઝાડની ડાળીઓ તૂટીને જમીન પર પડી રહી હતી, પણ 'ટારઝન'નું આખું ધ્યાન માત્ર અર્જુનસિંહ પર કેન્દ્રિત હતું. તેના મોંમાંથી ઝરતું ફીણ પવનના લીધે હવામાં ઊડીને અર્જુનસિંહના ચહેરા પર પડ્યું. સિંહના શરીરની ગરમી અને હિંસક દુર્ગંધ અંધારામાં પણ અનુભવી શકાતી હતી.
અર્જુનસિંહે અત્યંત સાવધાનીથી જીપનો દરવાજો સહેજ ખોલ્યો અને બહાર પગ મૂક્યો. તેમણે પોતાની છ ગોળી વાળી રિવોલ્વર બંને હાથથી મજબૂતીથી પકડી. અર્જુનસિંહ જાણતા હતા કે આ વાવાઝોડામાં નિશાનો સાધવો અશક્ય જેવો હતો, પણ તેમની પાસે અન્ય કોઈ વિકલ્પ નહોતો.
"ઈવા, સમીર... તમે બંને જીપની અંદર જ સીટ નીચે છુપાઈ જાઓ!" અર્જુનસિંહે કડક અવાજે આદેશ આપ્યો.
ઈવાએ અર્જુનનો હાથ પકડ્યો, "અર્જુન, આ પાગલપન છે! આટલા પવનમાં અને અંધારામાં તું નિશાનો નહીં લગાવી શકે!"
"જો હું અત્યારે ગોળી નહીં ચલાવindex, તો એ જીપનું પતરું તોડીને આપણને અંદરથી ખેંચી લેશે," અર્જુનસિંહે હાથ છોડાવતાં કહ્યું.
બરાબર એ જ સેકન્ડે, 'ટારઝને' પોતાના પાછલા મજબૂત પગ વડે જમીન પરથી ધૂળનો ગોટો ઉડાડ્યો. સિંહે પોતાની વિશાળ આળ ઝાટકી અને જંગલના પહાડો ધ્રૂજી ઉઠે તેવી ભયાનક ત્રાડ નાખી—'ઘુઉઉઉ... ત્રાડડીડીડી...!'
એ ત્રાડની સાથે જ 'ટારઝને' અર્જુનસિંહ પર કાળ બનીને છલાંગ લગાવી!
અઢી સો કિલોનું વિરાટ શરીર હવામાં અધ્ધર હતું. સિંહના અણીદાર લોહીલુહાણ પંજા અર્જુનસિંહની છાતી ચીરી નાખવા માટે ફેલાયેલા હતા.
અર્જુનસિંહે સમય ગુમાવ્યા વગર રિવોલ્વરનું નિશાન સીધું 'ટારઝન'ના કપાળ તરફ તાક્યું અને ટ્રીગર દબાવી—‘ધડામ...!’
પણ એ જ ક્ષણે, વાવાઝોડાના એક અતિ પ્રચંડ સપાટાએ અર્જુનસિંહનો હાથ સહેજ હલાવી દીધો! વાવાઝોડાના પવનના તીવ્ર દબાણને કારણે બંદૂકની ગોળી પોતાની દિશા બદલી ગઈ અને સિંહના મગજમાં વાગવાને બદલે હવામાં મિસ થઈ ગઈ!
‘ચીસસસ...!’ ગોળી સિંહના કાનની સાવ પાસેથી સનસનાટી કરતી નીકળી ગઈ.
ગોળી મિસ થઈ ગઈ હતી!
ગોળીના ખટાકા અને આગની સ્પાર્કથી સિંહ ડરવાને બદલે વધુ કોપાયમાન થઈ ગયો. અર્જુનસિંહ પાસે હવે બીજા ફાયરનો સમય જ નહોતો. હવામાં ઉછળેલા 'ટારઝને' અર્જુનસિંહ પર પૂરા વજન સાથે દોટ મૂકી!
"અર્જુનનન...!" ઈવાની ભયાનક ચીસ જંગલના પવનમાં ગૂંજવા લાગી.
'ટારઝનના' કદાવર પંજા અર્જુનસિંહના ખભા પર વાગ્યા અને અર્જુનસિંહ રિવોલ્વર સાથે જમીન પર ગબડી પડ્યા. રિવોલ્વર હાથમાંથી છૂટીને કાળા અંધારામાં સુકાયેલા પાંદડાં વચ્ચે ક્યાંક ગાયબ થઈ ગઈ!
અર્જુનસિંહ જમીન પર ચત્તાપાટ પડ્યા હતા અને આદમખોર 'ટારઝન' તેમના શરીર પર ચડી બેઠો હતો! સિંહનું વિશાળ, લોહીથી ખરડાયેલું જડબું અર્જુનસિંહની ગરદનથી માત્ર બે ઈંચ દૂર હતું. સિંહના મોંમાંથી નીકળતી ગરમ વરાળ અર્જુનની ગરદન પર અથડાઈ રહી હતી, અને તેના તીક્ષ્ણ દાંત અર્જુનની ત્વચાને સ્પર્શી રહ્યા હતા.
અર્જુનસિંહે પોતાના બંને હાથ વડે સિંહની ગરદનની કડક ચામડી અને આળ મજબૂતીથી પકડી રાખી હતી, જેથી સિંહ તેની ગરદન પર જડબું ન ભીંસી શકે. પણ અઢી સો કિલોના આદમખોર સિંહની શક્તિ સામે અર્જુનસિંહના હાથ ધ્રૂજી રહ્યા હતા. તેમના પંજામાંથી તાકાત ખૂટી રહી હતી.
બીજી બાજુથી 'ભૈરવ' પણ લંગડાતો લંગડાતો જીપની નજીક આવી ગયો હતો અને તેણે જીપના કાચ પર પોતાના પંજા મારવાના શરૂ કર્યા—‘ખડડડ... તડાક!’ જીપનો કાચ તૂટવા લાગ્યો હતો. ઈવા અને સમીરનો અંત પણ નજીક હતો.
અર્જુનસિંહની આંખો સામે અંધારું છવાઈ રહ્યું હતું. 'ટારઝન'નું વજન તેમની છાતીને કચડી રહ્યું હતું. સિંહે પોતાનું મુખ વધુ પહોળું કર્યું અને અર્જુનની ગરદન પર પોતાના દાંત ખૂંપાવવા માટે પૂરી તાકાત લગાવી...
બરાબર એ જ આખરી સેકન્ડે, ઝાડીઓમાંથી એક તીવ્ર લાલ રંગનો 'સિગ્નલ ફ્લેયર' (જ્વાળા) હવામાં પ્રગટ્યો, અને એ લાલ અજવાળાની પાછળથી રાઈફલની સળંગ ગોળીઓનો અવાજ ગૂંજ્યો—‘ઢસસસ... ધડામ... ધડામ...!’
પણ એ ગોળી સિંહને વાગી કે અર્જુનસિંહને? અને અંધારા વાવાઝોડામાં આ અચાનક 'સિગ્નલ ફ્લેયર' ફોડનાર કોણ હતું—રાઠોડની ખૂની ટુકડી, કે જંગલનો કોઈ અજાણ્યો રક્ષક?
અર્જુનસિંહનો શ્વાસ અટકી રહ્યો હતો અને સિંહનું જડબું તેમની ગરદન પર ભીંસાઈ ચૂક્યું હતું!
