આદમખોર નું રહસ્ય
પ્રકરણ ૩
સૂરજ આથમવાની તૈયારીમાં હતો અને ગીરના છાયાઘેરા જંગલ પર કિરમજી રંગ રેલાઈ રહ્યો હતો. સાસણની ઉત્તરે ઊંડાણપૂર્વકના જંગલમાં આવેલો ભાનુ ભગતનો નેસડો જાણે કુદરતના ખોળામાં પોઢેલું એક નાનકડું ગામડું હતો. નેસડાની ચારેય તરફ કાંટાળા બાવળ, ખાખરા અને વાંસની કુદરતી વાડ હતી. સાંજ પડતાં જ ભેંસોના ભાંભરવાનો ગંભીર અવાજ જંગલની શાંતિને ભેદી રહ્યો હતો.
નેસડામાં પગ મૂકતાં જ ઈવા અને ડિટેક્ટીવ અર્જુનસિંહના નાકમાં કાચા દૂધ, છાણ, અને કાષ્ટની ધુમાડી સાથે ભળેલી રગડા જેવી છાસની એક તીવ્ર, મીઠી સુવાસ અથડાઈ. મધ્યમાં લીંપણ કરેલા આંગણામાં લાકડાના મોટા વાસણમાં લાકડાની રવૈયા વડે છાસ ઘુમાવાઈ રહી હતી. લાકડાનો મધુર અવાજ 'ઘમ... ઘમ...' સાંભળીને જ માલધારી સંસ્કૃતિની સાદગીનો એહસાસ થતો હતો. ચારેય બાજુ કડબના ઢગલા, વાડામાં ઊભેલી ભરાવદાર શીંગડાંવાળી ભેંસો અને હાથમાં ડાંગ લઈને ઊભેલા માલધારીઓ—આ બધું જ ગીરના પરંપરાગત નેસડા જીવનની ચાડી ખાતું હતું.
પરંતુ આ શાંતિ પાછળ એક અકળ ડર છવાયેલો હતો. નેસડાના પુરુષોના ચહેરા પર ચિંતાની કરચલીઓ સ્પષ્ટ દેખાતી હતી અને બાળકોને ઘરોના દરવાજા બંધ કરીને અંદર પૂરી દેવામાં આવ્યા હતા.
અર્જુનસિંહે પોતાની હેટ થોડી પાછળ કરી અને આસપાસ નજર દોડાવી. ઈવાએ તેના કેમેરા અને ડાયરી સરખા કર્યા. બંને આગળ વધ્યા જ્યાં એક મોટા વડલા નીચે ખાટલા પર ભાનુ ભગત બેઠા હતા. સફેદ ચોરણો, ઝભ્ભો, માથે રાતી પાઘડી અને આંખોમાં જંગલનો દાયકાઓનો અનુભવ—ભાનુ ભગત ગીરના જીવંત ઇતિહાસ જેવા લાગતા હતા.
"રામ રામ, ભગત!" અર્જુનસિંહે હાથ જોડીને સાદ પાડ્યો.
ભાનુ ભગતે પોતાની કુંડીમાંથી તમ્બાકુની ચિલિક બાજુ પર મૂકી અને અર્જુનસિંહ તથા ઈવા તરફ જોયું. એમની અનુભવી આંખો ક્ષણવારમાં ઓળખી ગઈ કે આ સામાન્ય પ્રવાસીઓ નથી.
"આવો, બાપ, આવો. રામ રામ," ભગતે ખાટલા તરફ ઈશારો કર્યો. "સાંજનો ટાણું થયો છે, બે ઘૂંટડો તાજી છાસ પીઓ."
ઈવાએ આગ્રહવશ છાસનો મોટો વાટકો હાથમાં લીધો. દેશી છાસનો સ્વાદ એવો હતો કે જંગલની સફરનો બધો થાક પળવારમાં ઊતરી ગયો. પણ અર્જુનસિંહનો મુદ્દો સીધો અને સચોટ હતો.
"ભગત," અર્જુનસિંહે ધીમા પણ ગંભીર અવાજે વાત શરૂ કરી, "અમે કાલે રાત્રે ઉત્તર જંગલના સીમાડા પર થયેલા હુમલા અંગે તપાસ કરવા આવ્યા છીએ. ફોરેસ્ટ વિભાગનું કહેવું છે કે આ કામ આદમખોર સિંહોનું છે."
આટલું સાંભળતાં જ ભાનુ ભગતના ચહેરાના હાવભાવ બદલાઈ ગયા. તેમણે હાથમાં રહેલી લાકડી જમીન પર ઠોકી.
"સાહેબ!" ભાનુ ભગતે ગંભીર અવાજે કહ્યું, "સરકારી ચોપડે તો ઘણું લખાય, પણ ગીરનો માલધારી જંગલની નસોનસ ઓળખે છે. જંગલમાં આદમખોર થયા છે એ વાત સાચી. 'ભૈરવ' અને 'ટારઝન'—એ બેય સિંહ સાવ વહેમી ને આદમખોર બની ગયા છે. ઈ વાતમાં માલ નથી એવું હું નથી કહેતો."
ઈવાએ તુરંત પોતાની નોટબુક ખોલી, "તો પછી સમસ્યા શું છે, ભાનુ ભગત?"
ભાનુ ભગત અર્જુનસિંહની સાવ નજીક આવ્યા અને નીચા અવાજે બોલ્યા, "સાહેબ, ગણતરી ખોટી પડે છે! 'ભૈરવ' અને 'ટારઝન'નો કાયમી વિસ્તાર (ટેરિટરી) આ નેસડાથી કમસે કમ વીસ કિલોમીટર દૂર દક્ષિણના ઊંડા જંગલમાં છે. ગઈકાલે બપોરે જ અમારા નેસડાના છોકરાઓએ એ બંનેને દક્ષિણમાં મલણ નદીના પટમાં બેઠેલા જોયા હતા. સિંહ પોતાનો વિસ્તાર રાતોરાત છોડીને ઉત્તર ભાગમાં ન જાય, અને જાય તો પણ આટલી ઝડપે હુમલો કરીને પાછો ન ફરે!"
અર્જુનસિંહની આંખો ઝીણી થઈ. "તમે ચોક્કસ છો કે એ દક્ષિણમાં જ હતા?"
"ગોખેલા વેદ જેવી સાચી વાત છે, સાહેબ," ભાનુ ભગતે છાતી પર હાથ મૂકીને કહ્યું. "ઉત્તર ભાગમાં જે હુમલો થયો છે, ઈ કોઈ આદમખોર સિંહે નથી કર્યો. અથવા તો... ઉત્તરમાં કોઈ નવું જ વિઘન આવ્યું છે જેને ફોરેસ્ટ વાળા સિંહનું નામ આપીને ઢાંકે છે!"
ઈવા અને અર્જુનસિંહે એકબીજા સામે જોયું. વાતાવરણમાં અચાનક એક અજાણ્યો ભય અને સસ્પેન્સ ઘૂંટાઈ રહ્યો હતો.
અર્જુનસિંહ ઊભા થયા, "ભગત, ઉત્તરમાં હુમલો થયો એ જગ્યાએ તમે કોઈ અલગ નિશાન જોયા હતા?"
ભાનુ ભગતે આસપાસ નજર દોડાવી, ખાતરી કરી કે કોઈ સાંભળતું નથી, અને પછી બોલ્યા, "કાલે રાત્રે ઉત્તરના સીમાડેથી ભેંસો ભાગીને નેસડે આવી ત્યારે એક ભેંસના શરીર પર તીક્ષ્ણ પંજાના ઘા હતા. પણ ઈ ઘા સિંહના નહોતા... સિંહનો પંજો માસ ઉખાડી નાખે, આ ઘા તો કોઈ ધારદાર લોખંડના શસ્ત્રથી માર્યા હોય એવા કાપા હતા!"
આ સાંભળીને ઈવાના રવાં ઊભાં થઈ ગયા. જો હુમલો સિંહે નથી કર્યો, તો ઉત્તરના જંગલમાં કોણ શિકાર કરી રહ્યું હતું? અને શા માટે હુમલાનો દોષ 'ભૈરવ' અને 'ટારઝન' પર ઢોળવામાં આવી રહ્યો હતો?
અર્જુનસિંહે પોતાના ખિસ્સામાંથી નાની ટોર્ચ કાઢી, "ભગત, એ ભેંસ ક્યાં છે?"
"વાડામાં છે, સાહેબ. પણ અંધારું થઈ ગયું છે, હવે જંગલ બાજુ ન જવાય," ભાનુ ભગતે ચેતવણી આપી.
અર્જુનસિંહ અને ઈવા વાડા તરફ ગયા. ભેંસના શરીર પરના ઘા જોતાં જ અર્જુનસિંહની શંકા મજબૂત થઈ ગઈ. ઘા ચોક્કસપણે કોઈ કુદરતી પ્રાણીના નહોતા. અર્જુનસિંહે ટોર્ચનો પ્રકાશ જમીન પર ફેંક્યો. નેસડાની બહાર જતા ઉત્તરના રસ્તા પર ધૂળમાં પંજાના નિશાન હતા.
પણ એ નિશાન સામાન્ય સિંહના પંજાના નહોતા... એ પંજાના અંકિત નિશાનની વચ્ચે બૂટની મજબૂત સોલની છાપ પણ ભળેલી હતી!
અચાનક, ઉત્તરના ઘનઘોર જંગલમાંથી એક ભયાનક ડંખ મચાવતી ડાંક સંભળાઈ. એ સિંહની ત્રાડ નહોતી, પણ કોઈ વિચિત્ર ધાતુના સાધનની મદદથી કાઢવામાં આવેલો સિંહ જેવા અવાજનો આભાસ હતો. અને એ અવાજની તરત જ પાછળ, જંગલની અંધારી ઝાડીઓમાંથી એક સીટીનો અવાજ ગૂંજ્યો.
ઈવાએ અર્જુનસિંહનો હાથ પકડી લીધો. નેસડાના કુતરાઓ એકસાથે ભસવાને બદલે ભયના માર્યા કૂકડી બનીને માલધારીઓના ખાટલા નીચે છુપાઈ ગયા.
ભાનુ ભગત દોડતા આવ્યા, "સાહેબ! ઈ અવાજ... ઈ જંગલનો રાજા નથી! ઈ તો જંગલનો રાક્ષસ છે!"
અર્જુનસિંહે પોતાની રિવોલ્વર હોલ્સ્ટરમાંથી બહાર કાઢી અને ઉત્તર તરફની કાળીડીબંગ ઝાડીઓ સામે તાકી રહ્યા. સસ્પેન્સ હવે ચરમસીમાએ હતું. જો આદમખોર 'ભૈરવ' અને 'ટારઝન' દક્ષિણમાં હતા, તો ઉત્તરના જંગલમાં સિંહનો અવાજ કાઢીને માલધારીઓ પર હુમલો કરનાર 'અસલી શિકારી' માણસ હતો કે કોઈ ભયાનક ષડયંત્ર?
"ઈવા," અર્જુનસિંહે ધીમા, ઠંડા અવાજે કહ્યું, "આપણે સિંહનો નહીં... પણ સિંહનું મહોરું પહેરીને ફરતા કોઈ જાનવર જેવા માણસનો પીછો કરવાનો છે."
બરાબર એ જ ક્ષણે, ઉત્તરની ઝાડીઓમાંથી બે લાલચોળ આંખો અંધારામાં ચમકી—અને એ ચમક કોઈ પ્રાણીની નહીં, પણ નાઇટ-વિઝન ચશ્માની કૃત્રિમ લાલ લાઈટ હતી!
