પ્રકરણ ૧૩: રાનીનો રણકાર
રાત્રિનો દ્વિતીય પ્રહર શરૂ થઈ ચૂક્યો હતો. કાલિંદી અને ગીરની કાળીડીબંગ પહાડીઓ પર વાવાઝોડાનો પવન સહેજ ધીમો પડ્યો હતો, પરંતુ એ શાંતિ વધુ ભયાનક હતી. ઝાડીઓમાંથી ઘુવડના ડરાવના ઘૂઘવાટ અને વગડાઉ પક્ષીઓની ભયભીત ચીસો અંધારા જંગલમાં પથરાઈ રહી હતી. સીમડીની માટી પર લોહીની ભીની સોડમ ફેલાયેલી હતી. વાવાઝોડા પછીની આ શાંતિ જાણે કોઈ મોટા રક્તપાતની અગાઉથી એંધાણી આપી રહી હતી.
અચ્યુત જમીન પર સહેજ લથડી રહ્યો હતો. આદમખોર 'ભૈરવ' પોતાના રાક્ષસી દાંત અચ્યુતની ગરદનની મુખ્ય નસમાં ખૂંપાવીને બેઠો હતો, જ્યારે નીચે પડેલો 'ટારઝન' પણ પોતાની પૂરી તાકાતથી અચ્યુતની છાતી પર પંજા મારી રહ્યો હતો. બે આદમખોરો સામે ગીરનો સાચો રાજા એકલો પડી ગયો હતો. અચ્યુતના સોનેરી આળમાંથી લોહીના ટશિયા ફૂટી નીકળ્યા હતા અને તેની શક્તિ ક્ષીણ થઈ રહી હતી.
અર્જુનસિંહે પોતાની રિવોલ્વર પકડીને આગળ ધસવાનો પ્રયાસ કર્યો, પણ ઈવાએ તેને રોક્યો. "અર્જુન, નહીં! બે સાવજો વચ્ચે ગોળી ચલાવીશ તો નિશાનો અચ્યુતને પણ વાગી શકે છે!"
બરાબર એ જ ઘાતક ક્ષણે, ઝાડીઓમાંથી એક તીવ્ર અને કાનના પડદા ફાડી નાખે તેવી ચીસ જેવી ત્રાડ ગૂંજવી શરૂ થઈ.
એ ત્રાડ કોઈ નર સિંહની નહોતી, પણ વનરાજીની સાચી શક્તિ—સિંહણ 'રાની'ની હતી!
પોતાના સાથી અને ગીરના મહારાજા 'અચ્યુત'ને બે આદમખોરોના ધોખાધડી ભરેલા હુમલામાં ઘેરાયેલો જોઈને સિંહણ 'રાની' ઝાડીઓમાંથી વીજળીની કડકાઈ સાથે ત્રાટકી!
રાનીનું શરીર નાનું હતું, પણ તેની આંખોમાં રૌદ્રાવતાર હતો. તેણે કોઈપણ ડર વગર સીધી 'ભૈરવ'ની પીઠ પર છલાંગ લગાવી! સિંહણના અણીદાર પંજા ભૈરવની આંખો અને ચહેરા પર વાગ્યા—‘ખડડડ... સ્મેશ!’
ભૈરવ વેદનાથી ચીસ પાડી ઊઠ્યો અને તેણે અચ્યુતની ગરદન પરથી પોતાનું જડબું છોડી દીધું. રાનીએ ક્ષણનો પણ વિલંબ કર્યા વગર પોતાના અણીદાર દાંત ભૈરવના કાન અને ગરદનમાં ખૂંપાવી દીધા.
બીજી તરફ, ગરદન પરથી ભીંસ ઓછી થતાં જ 'અચ્યુતે' પાછી પોતાની ગીરના સિંહ વાળી ખુમારી બતાવી. તેણે પોતાના કદાવર પંજાનો એક જ પ્રચંડ ઝાપટો 'ટારઝન'ના મોં પર માર્યો. ઝાપટાની તાકાત એટલી પ્રચંડ હતી કે ટારઝન હવામાં બે ગુલાંટ મારીને જમીન પર પછડાયો!
સિંહણ રાનીનું આ ભૂખ્યા ચંડી જેવું શૌર્ય જોઈને બંને આદમખોરો સ્તબ્ધ થઈ ગયા. માલધારીઓની બળતી મશાલો, અર્જુનસિંહની હાજરી અને હવે રાની-અચ્યુતની જોડી સામે ટકી શકવું આદમખોરો માટે અશક્ય બની ગયું હતું.
ઘાયલ થયેલા ભૈરવ અને ટારઝને પાછા હટીને જંગલના અંધારા તરફ દોટ મૂકી.
નેસડાના માલધારી યુવાનોએ "જય ગીરનારી!" ના નારા લગાવ્યા. પણ વિજયનો આ આનંદ ક્ષણભંગુર હતો.
રણમેદાન શાંત થતાં જ અચ્યુતનું વિરાટ શરીર જમીન પર ઢળી પડ્યું. તેની ગરદનમાંથી અવિરત લોહી વહી રહ્યું હતું અને તેનો શ્વાસ ઊંડો અને અનિયમિત ચાલી રહ્યો હતો. સિંહણ રાની અચ્યુતની પાસે બેસીને તેની ગરદન પરથી વહેતું લોહી જીભથી ચાટી રહી હતી અને હળવી કરુણ ઘુરરાટી કરી રહી હતી.
"અચ્યુત ખૂબ ગંભીર રીતે ઘવાયો છે!" ઈવા દોડીને નજીક ગઈ, પણ રાનીએ ચેતવણીરૂપ ઘુરરાટી કરી, એટલે ઈવા અટકી ગઈ. "અર્જુન, જો અચ્યુતને તાત્કાલિક મેડિકલ હેલ્પ નહીં મળે, તો એ લોહી વહી જવાથી મરી જશે!"
અર્જુનસિંહે વાકી વળીને જોયું. પણ એ જ સમયે ભાનુ ભગત દોડતા આવ્યા, એમનો ચહેરો ભયથી સફેદ પડી ગયો હતો.
"સાહેબ... અનર્થ થઈ ગયો! અરે ભારે અનર્થ થઈ ગયો!" ભાનુ ભગતના અવાજમાં કંપન હતું.
"શું થયું ભગત?" અર્જુનસિંહે પૂછ્યું.
"પેલા બે આદમખોરો... ભૈરવ અને ટારઝન!" ભાનુ ભગતે ઉત્તર-પૂર્વ દિશા તરફ ધ્રૂજતી આંગળી ચિંધી. "એ બંને અંધારામાં ભાગતી વખતે નેસડાના પાદરે આવેલા પાણીના જૂના અવાવરૂ કૂવા તરફ ગયા છે!"
અર્જુનસિંહ અને ઈવાના ચહેરા પરથી લોહી ઊડી ગયું.
"અવાવરૂ કૂવો?" ઈવાએ પૂછ્યું.
"હા મેડમ!" ભાનુ ભગતે ગળગળા થઈને કહ્યું. "વાવાઝોડું અને સિંહોનો ત્રાસ શરૂ થયો એટલે ગામની સ્ત્રીઓએ પોતાના નાના બાળકો અને બાળકીઓને લઈને એ અવાવરૂ કૂવાની અંદર બનાવેલા જૂના ભોંયરા જેવા ઓરડામાં આશરો લીધો છે! કૂવાનો દરવાજો માત્ર લાકડાની સાંકળથી બંધ છે!"
ઈવા અને અર્જુનસિંહે એકબીજા સામે જોયું. કૂવાની આસપાસ કોઈ મર્દ કે ફોરેસ્ટ ગાર્ડ નહોતો. જો એ બંને લોહીતરસ્યા અને પાગલ બનેલા આદમખોરો એ અવાવરૂ કૂવા સુધી પહોંચી જાય, તો કૂવાની અંદર ઘેરાયેલી નિર્દોષ મહિલાઓ અને માસૂમ બાળકો માટે ભાગવાનો કોઈ રસ્તો જ નહોતો રહેવાનો! એ કૂવો એક જ ક્ષણમાં કતલખાનામાં ફેરવાઈ જાય તેમ હતો!
અર્જુનસિંહે બંદૂક લોડ કરી. "ભગત, જીપ લો! આપણે પળનો પણ વિલંબ કર્યા વગર એ કૂવા પાસે પહોંચવું પડશે!"
પણ શું ગંભીર રીતે ઘવાયેલો અચ્યુત બચશે? અને શું અર્જુનસિંહ આદમખોરો કૂવાની અંદર ત્રાટકે તે પહેલાં માસૂમ બાળકોનો જીવ બચાવી શકશે?
