આદમખોરનું રહસ્ય
પ્રકરણ ૪: નજરમાં આદમખોર અને નવો કોયડો
ઝાડીઓમાં ચમકેલી એ કૃત્રિમ લાલ લાઈટ એક જ સેકન્ડમાં અંધારામાં વિલીન થઈ ગઈ. નેસડામાં છવાયેલો સન્નાટો હવે વધુ ઘેરો અને ગૂંગળાવનારો બની ગયો હતો. ભાનુ ભગતના ઘરના દીવાની વાટ પવનથી ધ્રૂજી રહી હતી, અને માલધારીઓ પોતાના હથિયારો મજબૂતીથી પકડીને ઊભા હતા.
અર્જુનસિંહે રિવોલ્વર હોલ્સ્ટરમાં પાછી મૂકી અને ઊંડો શ્વાસ લીધો. એ વાત હવે સ્પષ્ટ હતી કે ગીરના આ શાંત જંગલમાં સિંહો કરતાં વધુ ખતરનાક રમત રમાઈ રહી હતી.
ઈવા કેમેરાની સ્ક્રીન પર પડેલા અંધારા તરફ જોઈ રહી હતી ત્યારે જ એક નાનો 12-13 વર્ષનો માલધારી છોકરો, જેનું નામ કાનજી હતું, અર્જુનસિંહના ઝભ્ભાનો ખૂણો પકડીને નજીક આવ્યો. તેણે આજુબાજુ નજર દોડાવી અને અત્યંત ધીમા, કાંપતા અવાજે કહ્યું:
"સાહેબ... કોઈને કહેતા નહીં, પણ ઈ જે શહેરથી સાહેબ આવ્યા હતા ને—પેલા કૅમેરાવાળા સમીરસાહેબ... ઈ કાલ રાત્રે જંગલના 'કોર એરિયા' તરફ ચોરીછૂપીથી જતો હતો! મેં એને પોતાની બોલેરો ગાડી લાઈટો બંધ કરીને કાચા રસ્તે લઈ જતા જોયો હતો. એના હાથમાં મોટો કાળો થેલો પણ હતો."
અર્જુનસિંહની આંખોમાં ચમક આવી. સમીર પર થયેલો હુમલો અકસ્માત નહોતો, પણ કદાચ કોઈ મોટું ષડયંત્ર ઢાંકવાની કોશિશ હતી. "કાનજી, તેં એને કોર એરિયામાં જતાં ચોક્કસ જોયો હતો?"
"હા બાપ," કાનજીએ માથું હલાવ્યું. "એ બાજુ તો કોઈને જવાની મનાઈ છે, છતાં ઈ છાનોમાનો ગયો. અને એના ગયાના અડધા કલાક પછી જ ઉત્તરના જંગલમાંથી ધાતુનો અવાજ ને સિંહની ખોટી ત્રાડ સંભળાઈ હતી!"
સાસણ ગીરના ઊંડા જંગલમાં આવેલો વન વિભાગનો 'ટ્રેકિંગ કેમ્પ-૩' રાતના સમયે કોઈ મિલિટ્રી બેઝ જેવો લાગતો હતો. હાઈ-પાવર સર્ચલાઈટોના પીળા અને સફેદ કિરણો જંગલના અંધારાને ભેદી રહ્યા હતા. વોકી-ટોકી પરથી સતત વાયરલેસ મેસેજની ગડગડાટી સંભળાતી હતી: "ચાર્લી-૧ ટુ કંટ્રોલ... સેક્ટર ૪ માં મુવમેન્ટ નથી... ઓવર."
કેમ્પના મુખ્ય કંટ્રોલ રૂમમાં વિશાળ એલઈડી સ્ક્રીનો ગોઠવાયેલી હતી, જેમાં જંગલમાં લગાવાયેલા નાઈટ-વિઝન થર્મલ કેમેરાનું લાઈવ ફીડ આવી રહ્યું હતું. વાતાવરણમાં એક વિચિત્ર પ્રકારનો તણાવ હતો. ફોરેસ્ટ ઓફિસરો અને શાર્પશૂટરો પોતપોતાની રાઈફલો સાથે તૈયાર બેઠા હતા.
અર્જુનસિંહ અને ઈવા કંટ્રોલ રૂમમાં પ્રવેશ્યા. ચીફ ફોરેસ્ટ ઓફિસર રાઠોડ ટેબલ પર હાથ ટેકવીને સ્ક્રીન તરફ જોઈ રહ્યા હતા.
"અર્જુનસિંહ," રાઠોડે પાછળ ફરીને કહ્યું, "તમે ઉત્તરના નેસડેથી આવ્યા? ત્યાં પરિસ્થિતિ કેવી છે?"
"નેસો શાંત છે, રાઠોડ સાહેબ, પણ જંગલ અશાંત છે," અર્જુનસિંહે ગંભીરતાથી કહ્યું. "મને પેલી બે આદમખોર સિંહોની લાઈવ લોકેશન બતાવો."
રાઠોડે ઓપરેટરને ઈશારો કર્યો. સ્ક્રીન પર જંગલનો દક્ષિણ ભાગ ઝૂમ થયો. ત્યાં બે મોટા રેડિયો-કોલર વાળા સિંહોના થર્મલ ઈમેજ સ્પષ્ટ દેખાતા હતા. બંને એક વિશાળ બાવળના ઝાડ નીચે આરામથી બેઠા હતા.
"આ 'ભૈરવ' અને 'ટારઝન' છે," રાઠોડે રેડિયો કંટ્રોલનો ડેટા બતાવતાં કહ્યું. "ગઈકાલે સાંજે ૬ વાગ્યાથી લઈને અત્યાર સુધી આ બંને દક્ષિણ સેક્ટર-૭ માંથી એક ઈંચ પણ હલ્યા નથી. એમના ગળામાં બાંધેલા જીપીએસ કોલર દર દસ મિનિટે સિગ્નલ મોકલે છે. આ જુઓ, બંને આરામથી ત્યાં જ છે."
ઈવા સ્ક્રીન તરફ જોઈને ચોંકી ગઈ. "જો આદમખોર 'ભૈરવ' અને 'ટારઝન' છેલ્લા ૧૨ કલાકથી દક્ષિણમાં પોતાની જગ્યાએ જ બેઠા હતા... તો પછી ઉત્તર ભાગમાં સમીર પર હુમલો કરનાર ત્રીજો સિંહ કોણ હતો?"
કંટ્રોલ રૂમમાં એકદમ શાંતિ છવાઈ ગઈ. વન વિભાગના અધિકારીઓ પણ એકબીજા સામે જોવા લાગ્યા.
"શું ગીરમાં કોઈ ત્રીજો આદમખોર સિંહ પેદા થયો છે?" રાઠોડે આશ્ચર્યથી પૂછ્યું.
"ના," અર્જુનસિંહે ઠંડા અવાજે જવાબ આપ્યો. "કોઈ ત્રીજો સિંહ નથી. સમીર પર હુમલો કરનાર કોઈ પ્રાણી નહોતું, પણ પ્રાણીના નામે ખેલાયેલું રક્તરંજિત નાટક હતું. સમીર કદાચ જંગલમાં એવું કશુંક જોઈ ગયો હતો જે તેણે નહોતું જોવાનું."
ઈવાએ અર્જુનસિંહે તરફ જોયું, "અર્જુન, જો સમીર જાણી જોઈને કોર એરિયામાં ગયો હતો, તો એનો મતલબ એના કેમેરામાં ચોક્કસ કોઈ પુરાવો હશે!"
"બિલકુલ," અર્જુનસિંહે કહ્યું. "રાઠોડ સાહેબ, સમીરનો સામાન ક્યાં રાખ્યો છે?"
રાઠોડ તેમને કેમ્પના પાછળના ભાગમાં આવેલા સ્ટોર રૂમમાં લઈ ગયા, જ્યાં સમીરની લોહીથી ખરડાયેલી બેગ, કેમેરાના તૂટેલા સ્ટેન્ડ અને તેના કપડાં રાખવામાં આવ્યા હતા. સમીર હાલ જુનાગઢની હોસ્પિટલમાં આઈસીયુમાં જિંદગી અને મોત વચ્ચે ઝોલા ખાતો હતો, તેથી તેની પૂછપરછ શક્ય નહોતી.
અર્જુનસિંહે ગ્લોવ્ઝ પહેરીને સમીરની વોટરપ્રૂફ ફોટોગ્રાફી બેગ ચેક કરવાનું શરૂ કર્યું. બેગમાંથી લાખો રૂપિયાના મોંઘા લેન્સ, ફ્લેશ અને જીપીએસ ટ્રેકર મળ્યા. કેમેરા પોતે સંપૂર્ણપણે ભાંગીને ભુક્કો થઈ ગયો હતો—જાણે કોઈએ તેના પર ભારે વજનદાર બૂટથી કચડી નાખ્યો હોય!
"જેણે પણ સમીર પર હુમલો કર્યો, તેણે તેનો કેમેરા અને મેમરી કાર્ડ નાશ કરવાનો પ્રયાસ કર્યો હતો," ઈવાએ ભાંગેલા કેમેરાના ટુકડા જોતાં કહ્યું.
પરંતુ અર્જુનસિંહની અનુભવી નજર કંઈક બીજું જ શોધી રહી હતી. તેમણે સમીરના જેકેટની અંદરની ખિસ્સાની સીવણ તપાસી. સીવણ થોડી ઊખડેલી હતી. અર્જુનસિંહે પોતાની નાની પિન વડે અંદરથી એક અત્યંત નાનું, કાળા રંગનું 'માઈક્રો એસડી કાર્ડ' (Micro SD Card) બહાર કાઢ્યું!
સમીર એક વ્યાવસાયિક વાઈલ્ડલાઈફ ફોટોગ્રાફર હતો. તેને ખબર હતી કે જો તેના પર કોઈ મુસીબત આવશે, તો તેનો મુખ્ય કેમેરા છીનવાઈ શકે છે. તેથી તેણે પોતાનું અસલી કામ આ ગુપ્ત મેમરી કાર્ડમાં સેવ કરીને જેકેટના છૂપા ખિસ્સામાં સંતાડી દીધું હતું!
"વ્હૉટ અ માઇન્ડ!" ઈવાના મુખમાંથી ઉદ્ગાર નીકળી ગયો. "આ કાર્ડમાં ઉત્તરના જંગલની એ કાળી રાતનું સત્ય કેદ છે!"
રાઠોડે તુરંત પોતાના લેપટોપને ટેબલ પર મૂક્યું. "લાવો અર્જુનસિંહ, આપણે હમણાં જ આ કાર્ડ રીડરમાં નાખીને ચેક કરીએ."
અર્જુનસિંહે મેમરી કાર્ડ લેપટોપ સાથે જોડ્યું. સ્ક્રીન પર એક ફોલ્ડર ખુલ્યું: 'PROJECT_GIR_CORE'.
ઈવા અને અર્જુનસિંહ ઉત્સાહથી આગળ ઝૂક્યા. પરંતુ જેવું અર્જુનસિંહે એ ફોલ્ડર પર ક્લિક કર્યું, સ્ક્રીન પર એક લાલ રંગની પોપ-અપ વિન્ડો ચમકી:
ENTER 256-BIT ENCRYPTED PASSWORD
ATTEMPTS REMAINING: 3
WARNING: INCORRECT PASSWORD WILL PERMANENTLY DELETE ALL DATA.
બધાના ચહેરાના રંગ ઊડી ગયા.
"પાસવર્ડ?" રાઠોડ બોલી ઊઠ્યા. "અને એ પણ ટ્રીપલ-એન્ક્રિપ્ટેડ! જો આપણે ત્રણ ખોટા પ્રયાસ કરીશું, તો ડેટા કાયમ માટે ડિલીટ થઈ જશે!"
અર્જુનસિંહ લેપટોપની સ્ક્રીન પર નજર ટાકી રહ્યા. સમીરે પોતાના જીવના જોખમે આ મેમરી કાર્ડ સંતાડ્યું હતું, એનો મતલબ કે પાસવર્ડ પણ એવો હશે જે માત્ર સમીર અથવા તેની નજીકની વ્યક્તિ જ સમજી શકે.
"સમીરનો કોઈ પર્સનલ પાસવર્ડ હોઈ શકે?" ઈવાએ વિચારતાં કહ્યું. "એની જન્મતારીખ? કે એના કેમેરાનો સિરિયલ નંબર?"
"ના," અર્જુનસિંહે સ્ક્રીનની નીચે લખેલી એક નાની 'હિન્ટ' (Hint) પર આંગળી મૂકી. હિન્ટમાં લખ્યું હતું: "નેસડાનો પેલો રાક્ષસ જે દક્ષિણમાં નથી."
અર્જુનસિંહે ઊંડો શ્વાસ લીધો. એ હિન્ટ ભાનુ ભગતના શબ્દો સાથે મળતી આવતી હતી!
બરાબર એ જ ક્ષણે, કંટ્રોલ રૂમની બધી જ લાઈટો અચાનક ગુલ થઈ ગઈ! આખો કેમ્પ ઘોર અંધારામાં ડૂબી ગયો. ફોરેસ્ટ ગાર્ડ્સની ટોર્ચો સળગી ઊઠી અને ચારેબાજુ અફરાતફરી મચી ગઈ.
"જનરેટર કેમ બંધ થઈ ગયું?" રાઠોડ બૂમ પાડી ઊઠ્યા.
એ જ સેકન્ડે, બહાર જંગલની દિવાલ પર લગાવેલી સિક્યુરિટી વાયરિંગ તૂટવાનો ભયાનક અવાજ આવ્યો. ઝાડીઓમાંથી ધાતુનો એ જ વિચિત્ર અવાજ ગૂંજ્યો—અને કેમ્પની બિલકુલ પાછળથી, અંધારામાંથી કોઈકે કંટ્રોલ રૂમની કાચની બારી પર એક મોટો પથ્થર ફેંક્યો. કાચના કટકા થઈને જમીન પર વેરણછેરણ થઈ ગયા!
અંધારામાં, કાચના તૂટેલા ચોકઠામાંથી બહાર એક આકૃતિ ઊભી હતી. તેના હાથમાં રાઈફલ હતી અને તેના ચહેરા પર એ જ લાલ રંગના નાઈટ-વિઝન ચશ્મા ચમકી રહ્યા હતા.
એ શખ્સે અંદર કોઈ બોમ્બ કે ગેસ ગ્રેનેડ ફેંકવાને બદલે માત્ર એક જ ભયાનક, રોબોટિક અવાજમાં ધમકી આપી:
"અર્જુનસિંહ... એ મેમરી કાર્ડનો પાસવર્ડ ખોલવાની ભૂલ ન કરતા... નહિતર સમીરની જેમ આખી ટીમ જંગલમાં અદ્રશ્ય થઈ જશે!"
ધુમાડાના ગોટા વચ્ચે એ અજાણ્યો શિકારી અંધારા જંગલમાં ગાયબ થઈ ગયો.
અર્જુનસિંહના હાથમાં પકડેલું લેપટોપ હજુ પણ ચાલુ હતું, અને તેની સ્ક્રીન પર પાસવર્ડ માટેનો સમય ઘડીયાળના કાંટાની જેમ ટિક-ટિક કરી રહ્યો હતો: 00:59... 00:58... 00:57... (ઓટો-ડિલીટ ટાઈમર શરૂ થઈ ચૂક્યું હતું!)
હવે અર્જુનસિંહ પાસે ડેટા બચાવવા માટે માત્ર 57 સેકન્ડ હતી—અને સાચો પાસવર્ડ શું હતો, એ કોઈ જાણતું નહોતું!
