ભાગ 12 — દરવાજાની બીજી બાજુ
“આરવ... દરવાજો ખોલ.”
બહારથી ફરી એ જ અવાજ સંભળાયો.
એ અવાજ આરવ માટે અજાણ્યો નહોતો.
એ એની માતાનો અવાજ હતો.
પરંતુ દેવની આંખોમાં સ્પષ્ટ ચેતવણી હતી.
“એ તારી માતા નથી.”
આરવે ધીમેથી પૂછ્યું, “તો પછી કોણ છે?”
દેવે જવાબ આપ્યો નહીં.
નિષા સ્ક્રીન સામે ઊભી રહી. તેની નજર હજુ પણ ZERO — ORIGINAL MEMORY પર હતી.
“આરવ,” તેણે ધીમેથી કહ્યું, “દરવાજો ખોલશો નહીં.”
બહારથી અવાજ આવ્યો—
“બેટા, તું મારી વાત કેમ નથી માનતો?”
આરવની આંખો ભીની થઈ ગઈ.
તેના મગજમાં બાળપણની એક યાદ ઝબકી.
માતાનો હાથ.
શાળાના પહેલા દિવસે આપેલી હિંમત.
પછી બીજું દૃશ્ય.
હોસ્પિટલ.
પછી અંતિમ વિદાય.
આરવે માથું પકડી લીધું.
“મને બધું ગૂંચવાઈ રહ્યું છે.”
દેવે તરત કહ્યું, “આ જ નક્ષત્ર ઇચ્છે છે.”
“શું?”
“ભાવના અને યાદને એકબીજા સાથે ભેળવી દેવી.”
મીરાએ સ્ક્રીન પર નજર કરતાં કહ્યું, “સિસ્ટમ તારી સૌથી મજબૂત યાદ શોધી રહી છે.”
“અને મારી માતા?”
“તારી સૌથી મજબૂત યાદોમાંની એક.”
બહારથી ફરી અવાજ આવ્યો.
“આરવ, જો તું દરવાજો નહીં ખોલે તો નિષાને નુકસાન થશે.”
નિષા અચાનક આગળ આવી.
“મારા કારણે દરવાજો ન ખોલતો.”
આરવે તેની તરફ જોયું.
“પણ જો એ ખરેખર મારી માતા હોય તો?”
નિષાએ કહ્યું, “તો પણ આપણે પહેલાં ચકાસવું પડશે.”
દેવે તરત ટર્મિનલ ચાલુ કર્યું.
“નક્ષત્ર કોઈ અવાજની નકલ કરી શકે છે. પરંતુ એક વસ્તુની નકલ કરવી મુશ્કેલ છે.”
“શું?”
“યાદ.”
દેવે કીબોર્ડ પર કંઈક લખ્યું.
સ્ક્રીન પર સંદેશ આવ્યો—
AUTHENTIC MEMORY VERIFICATION
“આરવ,” દેવે કહ્યું, “તારી માતા વિશે એવી વાત યાદ કરવાનો પ્રયાસ કર જે કોઈ રેકોર્ડમાં ક્યારેય લખાઈ ન હોય.”
આરવે આંખો બંધ કરી.
“શું?”
“તમારા બંને વચ્ચેની એવી નાની ઘટના, જે ફક્ત તને અને તારી માતાને ખબર હોય.”
આરવે વિચાર્યું.
કેટલીક યાદો આવી.
પરંતુ દરેક યાદ ધૂંધળી હતી.
એક નાનું લાકડાનું બોક્સ.
એક જૂનું ગીત.
વરસાદનો દિવસ.
પરંતુ કંઈ ચોક્કસ નહોતું.
અચાનક તેની નજર ટેબલ પર પડેલા ફોટોગ્રાફ પર ગઈ.
ફોટોગ્રાફ.
ચોથો માણસ.
પાંચમો પડછાયો.
અને તારીખ—
24 ઓગસ્ટ 2026.
આરવે ફોટો હાથમાં લીધો.
“આમાં કંઈક છે.”
દેવે પૂછ્યું, “શું?”
“મારી માતા ફોટોગ્રાફમાં નથી. છતાં એ મને આ બધું સમજાવવા માટે સંદેશ છોડી ગઈ.”
મીરા બોલી, “એનો અર્થ?”
આરવે ફોટો પાછળ જોયો.
ત્યાં પહેલાં કશું નહોતું.
પરંતુ હવે એક નાનું વાક્ય દેખાતું હતું.
“જે યાદ તને સૌથી સાચી લાગે છે, એ જ કદાચ તારી પહેલી ખોટી યાદ છે.”
આરવની આંખો પહોળી થઈ ગઈ.
“આ પહેલાં અહીં નહોતું.”
દેવે ફોટો લીધો.
“નક્ષત્ર ફરી બદલાઈ રહ્યું છે.”
નિષાએ તરત કહ્યું, “ના.”
બધાની નજર તેની તરફ ગઈ.
“આ ફોટો નક્ષત્ર નથી બદલી રહ્યું.”
“તો?”
“ફોટો આપણી યાદ પ્રમાણે બદલાઈ રહ્યો છે.”
રૂમમાં શાંતિ છવાઈ ગઈ.
આરવે ધીમેથી પૂછ્યું, “એટલે?”
નિષાએ સ્ક્રીન તરફ જોયું.
“નક્ષત્ર હવે માત્ર ભવિષ્યની સંભાવનાઓ વાંચતું નથી. એ આપણા ભૂતકાળની વ્યાખ્યા પણ બદલી શકે છે.”
મીરા ગંભીર થઈ ગઈ.
“જો એ સાચું હોય તો...”
દેવે વાક્ય પૂરું કર્યું—
“તો આપણે જે ભૂતકાળ યાદ કરીએ છીએ એમાંથી કયો ભાગ ખરેખર બન્યો હતો, એ નક્કી કરવું મુશ્કેલ બનશે.”
બહારથી ફરી અવાજ આવ્યો.
“આરવ.”
આ વખતે અવાજમાં વિનંતી નહોતી.
તે ખૂબ શાંત હતો.
“તને યાદ છે ને, લાકડાનું બોક્સ?”
આરવ એકદમ સ્થિર થઈ ગયો.
દેવે તેની તરફ જોયું.
“આ વાત મેં કોઈને કહી નથી,” આરવે ધીમેથી કહ્યું.
નિષાએ પૂછ્યું, “લાકડાનું બોક્સ?”
આરવે માથું હલાવ્યું.
“બાળપણમાં મારી માતા પાસે એક નાનું લાકડાનું બોક્સ હતું. એ મને ક્યારેય ખોલવા દેતી નહોતી.”
બહારથી અવાજ આવ્યો—
“અને એની અંદર શું હતું, એ પણ તને યાદ છે.”
આરવ ધીમે ધીમે દરવાજા તરફ આગળ વધ્યો.
દેવે તેને રોક્યો.
“રોક.”
“પણ એને બોક્સ વિશે ખબર છે.”
“એટલે જ ખતરનાક છે.”
આરવ અટકી ગયો.
“આ વાત નક્ષત્રને કેવી રીતે ખબર પડી?”
દેવે કહ્યું, “શક્ય છે કે તારી યાદમાંથી.”
“પણ મને બોક્સ વિશે હમણાં જ યાદ આવ્યું.”
દેવે સ્ક્રીન તરફ જોયું.
“કદાચ તને નહીં.”
નિષા અચાનક બોલી—
“મને યાદ છે.”
આરવ તેની તરફ વળ્યો.
“શું?”
“એ બોક્સ.”
“તું જાણે છે?”
“હા.”
“પણ કેવી રીતે?”
નિષાએ આંખો બંધ કરી.
“કારણ કે મેં એ બોક્સ જોયું હતું.”
આરવ સ્તબ્ધ થઈ ગયો.
“ક્યારે?”
“આગ લાગવાની રાત્રે.”
મીરા ધીમેથી બોલી—
“નિષા...”
પરંતુ હવે નિષા અટકવાની નહોતી.
“આરવ, તારી માતાએ એ બોક્સ મને આપ્યું હતું.”
“શું હતું અંદર?”
નિષા થોડા સમય સુધી ચૂપ રહી.
પછી ધીમેથી બોલી—
“એક ચિપ.”
દેવે તરત પૂછ્યું, “કઈ ચિપ?”
“નક્ષત્રની મૂળ સિસ્ટમની.”
મીરા ચોંકી.
“એ અશક્ય છે.”
“ના,” નિષાએ કહ્યું. “એ જ ચિપ હતી જેના કારણે આગ લાગી.”
આરવને અચાનક કંઈક યાદ આવ્યું.
તેની માતા.
લાકડાનું બોક્સ.
અને નાની ઉંમરનો પોતાનો અવાજ—
“મમ્મી, આમાં શું છે?”
માતાનો જવાબ—
“એક દિવસ તારે જ આનો નિર્ણય લેવો પડશે.”
યાદ અચાનક તૂટી ગઈ.
આરવે આંખો ખોલી.
“મને યાદ આવી ગયું.”
દેવે પૂછ્યું, “શું?”
“મારી માતાએ મને બોક્સ આપ્યું નહોતું.”
નિષા તેની તરફ જોઈ રહી હતી.
“તો?”
આરવે ધીમેથી કહ્યું—
“મેં એ બોક્સ મારી માતાને આપ્યું હતું.”
રૂમમાં કોઈ બોલ્યું નહીં.
મીરાએ ધીમેથી પૂછ્યું—
“તું શું કહે છે?”
“મને ખબર નથી.”
આરવ ફરી ફોટોગ્રાફ તરફ જોયું.
પાંચમો પડછાયો હવે વધુ સ્પષ્ટ હતો.
તેનો હાથ જાણે કોઈ વસ્તુ પકડી રહ્યો હતો.
લાકડાનું બોક્સ.
આરવે ફોટો નજીક લાવ્યો.
અને અચાનક તેને કંઈક દેખાયું.
પડછાયાના પાછળની દિવાલ પર એક નાનો નંબર લખેલો હતો.
17
નિષાએ કહ્યું—
“Iteration 17.”
દેવ તરત પાછો ફર્યો.
“અહીંથી નીકળો.”
“શા માટે?”
“કારણ કે આપણે ખોટા રૂમમાં નથી.”
દેવે લાઇટ બંધ કરી.
“આ આખો આર્કાઇવ રૂમ જ Iteration 17 છે.”
આરવે ધીમેથી પૂછ્યું—
“એટલે આપણે પાંચ વર્ષ પહેલાંથી જ અહીં છીએ?”
દેવે તેની તરફ જોયું.
“ના.”
થોડો વિરામ.
“આપણે અહીં પહેલી વાર આવ્યા નથી.”
એ જ ક્ષણે સ્ક્રીન પર એક જૂની વિડિયો ફાઇલ ખુલી.
તારીખ હતી—
17 મે 2021
વિડિયોમાં આરવ, નિષા અને દેવ ઊભા હતા.
પરંતુ મીરા નહોતી.
ત્રણેય સ્ક્રીન તરફ જોઈ રહ્યા હતા.
પછી વિડિયોમાંનો આરવ કેમેરા સામે આવ્યો.
“જો આ વિડિયો ફરીથી ચાલે છે, તો તેનો અર્થ એ છે કે અમારી યોજના નિષ્ફળ ગઈ.”
વિડિયોમાંનો નિષા પાછળથી બોલી—
“અને જો આપણે ફરી અહીં હોઈએ, તો અમને એક વાત યાદ નહીં હોય.”
આરવે સ્ક્રીન તરફ જોયું.
વિડિયોમાંનો આરવ આગળ બોલ્યો—
“અમે નક્ષત્રને બંધ કરવા માટે આગ લગાવી નહોતી.”
દેવ સ્ક્રીન પર આગળ આવ્યો.
“અમે એને ફરી શરૂ કરવા માટે આગ લગાવી હતી.”
વર્તમાન આરવના ચહેરા પર અવિશ્વાસ છવાઈ ગયો.
“શું?”
વિડિયોમાંનો આરવ છેલ્લે બોલ્યો—
“કારણ કે નક્ષત્રનું સાચું રહસ્ય મશીનમાં નહોતું.”
સ્ક્રીન અચાનક કાળી થઈ ગઈ.
પછી એક જ શબ્દ દેખાયો—
MEMORY
અને તેની નીચે—
“નક્ષત્રને નષ્ટ કરી શકાય નહીં. તેને માત્ર એક મનમાંથી બીજા મનમાં ખસેડી શકાય.”
બહારનો અવાજ ફરી આવ્યો.
પરંતુ આ વખતે અવાજ આરવની માતાનો નહોતો.
આરવનો પોતાનો અવાજ હતો.
“દરવાજો ખોલો.”
આરવ પાછળ ખસી ગયો.
નિષાએ ધીમેથી તેનો હાથ પકડીને કહ્યું—
“આરવ... બહાર કોણ છે?”
બહારથી ફરી એ જ અવાજ આવ્યો—
“હું.”
અને દરવાજાની નીચેની ખાલી જગ્યામાંથી એક કાગળ અંદર સરક્યો.
આરવે કાગળ ઉઠાવ્યો.
તેના પોતાના હસ્તાક્ષરમાં માત્ર એક વાક્ય લખેલું હતું—
“જો હું બહાર ઊભો હોઉં, તો અંદરનો આરવ ખોટો છે.”
આરવે ધીમેથી કાગળ નીચે કર્યો.
અને પહેલી વાર તેને એક ભયાનક સંભાવના સમજાઈ—
કદાચ આ રૂમમાં ઊભેલો આરવ પણ નક્ષત્રે બનાવેલી એક યાદ હતો.
