ભાગ 3 — નિષા
સ્ક્રીન પર યુવતીનો ચહેરો સ્થિર હતો.
આરવની નજર તેની આંખો પરથી હટી રહી નહોતી.
તેને ખબર નહોતી કે આ યુવતી કોણ છે, પરંતુ તેની અંદર ક્યાંક ઊંડે કોઈ અજાણી ઓળખાણ જાગી રહી હતી.
વરસાદ...
એક જૂની બસ...
ભીનો રસ્તો...
અને એ જ અવાજ—
“તારે પાછું આવવાનું જ હતું.”
આરવે માથું પકડી લીધું.
“મને આ અવાજ યાદ છે.”
મીરા તરત તેની તરફ વળી.
“શું?”
“મને ખબર નથી... પણ મેં આ અવાજ પહેલાં સાંભળ્યો છે.”
સ્ક્રીન પરની યુવતી હજુ પણ ચૂપ હતી.
પછી તેણે ધીમેથી કહ્યું—
“આરવ, જો તને મારું નામ યાદ ન હોય તો પણ મને એક વાત યાદ રાખજે.”
તેના ચહેરા પર અજીબ ગંભીરતા હતી.
“તું મને ભૂલ્યો નથી. તારી યાદોમાંથી મને દૂર કરવામાં આવી છે.”
આરવે ચોંકીને મીરા તરફ જોયું.
“એનો અર્થ શું?”
મીરાએ જવાબ આપ્યો નહીં.
સ્ક્રીન અચાનક બંધ થઈ ગઈ.
“આ યુવતી ક્યાં છે?” આરવે પૂછ્યું.
“આ લેબમાં.”
“ક્યાં?”
મીરાએ થોડા સમય સુધી વિચાર્યું.
પછી તેણે કહ્યું, “ચાલ.”
બંને કોરિડોરમાં નીકળ્યા.
આ વખતે મીરા ઝડપથી ચાલી રહી હતી.
આરવ તેના પાછળ હતો, પરંતુ તેના મનમાં સતત એક જ પ્રશ્ન ફરી રહ્યો હતો—
જો નિષા તેની યાદોમાંથી દૂર કરવામાં આવી હતી, તો કેમ?
અને કોણે?
લેબના સૌથી નીચેના માળે પહોંચીને મીરા એક ભારે દરવાજા સામે અટકી.
દરવાજા પર કોઈ નામ નહોતું.
માત્ર એક ચિહ્ન હતું—
એક વર્તુળની અંદર નાનો શૂન્ય.
મીરાએ પોતાની આંગળી સ્કેનર પર મૂકી.
દરવાજો ખૂલ્યો.
અંદર એક નાનો રૂમ હતો.
રૂમની મધ્યમાં ખુરશી પર એ જ યુવતી બેઠી હતી.
સ્ક્રીન પર દેખાતી યુવતી હવે તેમની સામે જીવંત હતી.
તે ધીમેથી ઊભી થઈ.
થોડા સેકન્ડ સુધી તે અને આરવ એકબીજાને જોતાં રહ્યાં.
“હેલો, આરવ.”
આરવ કંઈ બોલ્યો નહીં.
નિષા હળવું સ્મિત કરી.
“તને ખરેખર કંઈ યાદ નથી.”
“તું મને ઓળખે છે?”
“ખૂબ સારી રીતે.”
“આપણે પહેલાં મળ્યા છીએ?”
“એક વાર નહીં.”
નિષાએ થોડું વિરામ લીધું.
“ઘણી વાર.”
આરવની ભ્રૂકુટી સંકોચાઈ.
“ઘણી વાર એટલે?”
નિષાએ મીરા તરફ જોયું.
“એણે તને કેટલું કહ્યું?”
“નક્ષત્ર વિશે થોડું.”
“અને મારા વિશે?”
“કશું નહીં.”
નિષાએ ધીમેથી માથું હલાવ્યું.
“એવું જ થવાનું હતું.”
આરવ આગળ વધ્યો.
“મને સીધો જવાબ જોઈએ છે. તું કોણ છે?”
નિષાએ કહ્યું—
“હું એ વ્યક્તિ છું જેને તું ભૂલી જવા માગતો હતો.”
“મેં?”
“હા.”
“શા માટે?”
નિષાએ તરત જવાબ આપ્યો નહીં.
તે રૂમના ખૂણામાં રહેલા જૂના પ્રોજેક્ટર પાસે ગઈ.
તેણે તેને ચાલુ કર્યો.
દિવાલ પર એક જૂનો વિડિયો દેખાયો.
તારીખ હતી—
17 જાન્યુઆરી 2021.
વિડિયોમાં યુવાન આરવ અને નિષા એક કેફેમાં બેઠા હતા.
વર્તમાન આરવની આંખો પહોળી થઈ ગઈ.
“આ હું છું.”
“હા.”
“અને તું?”
“હા.”
વિડિયોમાંનો આરવ હસતો હતો.
“જો ક્યારેય આ પ્રોજેક્ટ બંધ થઈ જાય તો?”
નિષા બોલી—
“તો આપણે સામાન્ય જીવન જીવીશું.”
“અને જો પ્રોજેક્ટ બંધ ન થાય?”
નિષાએ તેની સામે જોઈને કહ્યું—
“તો આપણે એ શોધીશું કે કોણ આપણું જીવન નક્કી કરે છે.”
વિડિયો અટકી ગયો.
આરવે નિષા તરફ જોયું.
“અમે સાથે કામ કરતા હતા?”
“હા.”
“પ્રોજેક્ટ નક્ષત્રમાં?”
“હા.”
“તો મને કંઈ યાદ કેમ નથી?”
નિષાએ ધીમેથી કહ્યું—
“કારણ કે અંતિમ દિવસે તું મને કહ્યું હતું કે જો તું નિષ્ફળ જાય, તો તારી યાદોમાંથી મને કાઢી નાખવી.”
આરવને વિશ્વાસ ન આવ્યો.
“મેં આવું કહ્યું?”
“હા.”
“શા માટે?”
નિષા તેની નજીક આવી.
“કારણ કે તું માનતો હતો કે કોઈ તારી યાદોને વાંચી રહ્યું છે.”
રૂમમાં નિશબ્દતા છવાઈ ગઈ.
“કોણ?”
“અમને ખબર નહોતી.”
“પછી?”
“અમે નક્કી કર્યું કે જો નક્ષત્રને બંધ કરવાનો પ્રયાસ નિષ્ફળ જાય, તો ઓછામાં ઓછું તારી યાદોમાં રહેલી માહિતી સુરક્ષિત રહેવી જોઈએ.”
આરવે ધીમેથી પૂછ્યું—
“એટલે તું મારી યાદોમાંથી કાઢી નાખવામાં આવી?”
“હા.”
“પણ તને બધું યાદ રહ્યું?”
નિષાએ માથું હલાવ્યું.
“પૂર્ણ રીતે નહીં.”
“તો?”
“મારી પાસે તારી યાદોની બહારના કેટલાક રેકોર્ડ હતા.”
તે ટેબલ પરથી એક નાનું કાળું ઉપકરણ લાવી.
“આમાં તું પોતે મને કેટલીક વસ્તુઓ કહી હતી.”
આરવે ઉપકરણ હાથમાં લીધું.
સ્ક્રીન પર એક જ શબ્દ દેખાયો—
ZERO
“આ શબ્દ વારંવાર કેમ આવે છે?”
નિષાએ કહ્યું, “કારણ કે આ આખી વાર્તાનો સૌથી મહત્વનો શબ્દ છે.”
“અર્થ?”
“અમે શરૂઆતમાં માનતા હતા કે Zero એટલે પ્રયોગનો પ્રથમ વિષય.”
“પણ?”
“પછી ખબર પડી કે Zero કોઈ વ્યક્તિ નથી.”
આરવ ચુપ રહ્યો.
“તો શું છે?”
નિષાએ સીધું તેની આંખોમાં જોયું.
“એક નિર્ણય.”
આરવને કંઈ સમજાયું નહીં.
“કયો નિર્ણય?”
“એ નિર્ણય જે તું હજી સુધી લીધો જ નથી.”
આરવ હસ્યો.
“આ કેવી રીતે શક્ય છે?”
નિષા પણ હસીને બોલી નહીં.
તેના બદલે તેણે ઉપકરણમાં એક ફાઇલ ખોલી.
સ્ક્રીન પર ભવિષ્યની તારીખ દેખાઈ—
24 ઓગસ્ટ 2026 — 14:17
આરવના ચહેરા પરથી સ્મિત ગાયબ થઈ ગયું.
“આ આવતીકાલની તારીખ છે.”
“હા.”
“આમાં શું છે?”
“તારો અંતિમ નિર્ણય.”
“મારો?”
“હા.”
“મારે શું પસંદ કરવાનું છે?”
નિષાએ ધીમેથી કહ્યું—
“બે દુનિયામાંથી એક.”
“કઈ બે દુનિયા?”
“એક એવી દુનિયા જ્યાં તને બધું યાદ રહેશે.”
થોડો વિરામ.
“અને બીજી એવી દુનિયા જ્યાં તું ક્યારેય અહીં આવ્યો જ નહીં હોય.”
આરવ સ્તબ્ધ થઈ ગયો.
“અને જો હું પહેલી પસંદ કરું?”
“તો તને એ પણ યાદ આવશે જે તું યાદ કરવા નથી માગતો.”
“શું?”
નિષાની આંખોમાં પહેલી વાર ભય દેખાયો.
“એ દિવસે શું થયું હતું.”
“કયો દિવસ?”
નિષાએ જવાબ આપતા પહેલાં મીરા તરફ જોયું.
મીરા તરત જ બોલી—
“નિષા, હવે પૂરતું છે.”
“ના.”
નિષાનો અવાજ કડક હતો.
“આ વખતે એને બધું જાણવું જ પડશે.”
“તું સમજતી નથી કે શું થઈ શકે છે.”
“મને ખબર છે.”
નિષા ફરી આરવ તરફ વળી.
“આરવ, તારે એક વાત સમજવી પડશે.”
“શું?”
“અમે તને અહીં બોલાવ્યો નથી.”
આરવ થંભી ગયો.
“તો?”
નિષાએ સ્ક્રીન તરફ ઈશારો કર્યો.
ત્યાં નવી લાઇન દેખાઈ રહી હતી—
ACCESS GRANTED BY: ARAV DESAI
“તારી પોતાની સિસ્ટમએ તને અહીં પાછો બોલાવ્યો છે.”
આરવના ચહેરા પર ભય છવાઈ ગયો.
“પણ મેં તો કંઈ કર્યું જ નથી.”
નિષાએ ધીમેથી કહ્યું—
“આ જ તો સૌથી મોટું રહસ્ય છે.”
એ જ ક્ષણે સમગ્ર લેબની લાઇટો બંધ થઈ ગઈ.
અંધકારમાં એક મશીન આપમેળે ચાલુ થયું.
અને સ્પીકરમાંથી આરવનો જ અવાજ સંભળાયો—
“નિષાને અહીંથી દૂર લઈ જાઓ.”
થોડા સેકન્ડ પછી એ જ અવાજ ફરી આવ્યો—
“કારણ કે હવે તેને યાદ આવવાનું શરૂ થઈ ગયું છે.”
નિષાનો ચહેરો સફેદ પડી ગયો.
આરવે ધીમેથી પૂછ્યું—
“શું યાદ?”
નિષાએ તેની તરફ જોયું.
અને તેના હોઠ પરથી માત્ર એક જ શબ્દ નીકળ્યો—
“અકસ્મિકતા.”
વાચકો માટે પ્રશ્ન
નિષાને કઈ એવી ઘટના યાદ આવવાની શરૂઆત થઈ હતી, જેને કારણે આરવે પોતાની જ યાદોમાંથી તેને દૂર કરવાનું નક્કી કર્યું હતું?
