ભાગ 10 — આલ્ફા
સ્ક્રીન પર સ્ત્રીનો ચહેરો સ્થિર હતો.
આરવ માટે સમય જાણે અટકી ગયો હતો.
તેની માતા.
જેને તે વર્ષોથી મૃત માનતો હતો.
જેના અંતિમ સંસ્કારની યાદ તેના મનમાં ધૂંધળી હોવા છતાં અડગ હતી.
પરંતુ સ્ક્રીન પરની તારીખ સ્પષ્ટ હતી—
27 ઓગસ્ટ 2026.
આજથી ત્રણ દિવસ પછી.
“આ શક્ય નથી...” આરવના હોઠમાંથી નીકળ્યું.
નિષા તેની બાજુમાં આવી ઊભી રહી.
“આરવ, પહેલાં આખો સંદેશ સાંભળ.”
સ્ક્રીન ફરી પ્રકાશિત થઈ.
સ્ત્રી—આરવની માતા—કેમેરા સામે બેઠી હતી.
“આરવ, જો તું આ જોઈ રહ્યો છે, તો તારી યાદો પાછી આવી રહી છે. એનો અર્થ એ છે કે નક્ષત્ર ફરી સક્રિય થયું છે.”
આરવ નિઃશબ્દ સાંભળતો રહ્યો.
“તને કદાચ લાગે છે કે મેં તને છેતર્યો. કદાચ તું ગુસ્સે પણ થશ. પરંતુ જે થયું એમાંથી મોટાભાગનું તારા રક્ષણ માટે હતું.”
આરવે તરત કહ્યું, “રક્ષણ?”
મીરા ચૂપચાપ ઊભી હતી.
સ્ક્રીન પરની સ્ત્રી આગળ બોલી—
“નક્ષત્ર બનાવવાનો મારો હેતુ ભવિષ્ય જોવાનો નહોતો. હું માણસના નિર્ણયો સમજવા માગતી હતી. પરંતુ સંશોધન આગળ વધ્યું અને અમને કંઈક એવું મળ્યું જેની અમે કલ્પના પણ નહોતી કરી.”
સ્ક્રીન પર જૂના સંશોધનના દૃશ્યો દેખાવા લાગ્યા.
કમ્પ્યુટરો.
મગજના નકશા.
સંખ્યાઓ.
અને પછી એક જ શબ્દ—
ZERO
“Zero કોઈ માણસનું નામ નહોતું,” તેની માતાનો અવાજ સંભળાયો, “એ એક એવી માનસિક સ્થિતિ હતી જેમાં વ્યક્તિના ભૂતકાળના અનુભવો અને ભવિષ્યની સંભાવનાઓ એકબીજા સાથે જોડાઈ જતાં.”
આરવે ધીમેથી પૂછ્યું, “તો હું?”
સ્ક્રીન પર તેની માતાનો ચહેરો પાછો આવ્યો.
“તું પહેલો માણસ હતો જેમાં Zeroની સંપૂર્ણ સ્થિતિ જોવા મળી.”
રૂમમાં શાંતિ છવાઈ ગઈ.
“ના,” આરવે કહ્યું. “મને આ બધું યાદ કેમ નથી?”
સ્ક્રીન પરની માતાએ જાણે તેનો પ્રશ્ન સાંભળ્યો હોય તેમ જવાબ આપ્યો—
“કારણ કે તારી યાદો અમે કાઢી નહોતી.”
આરવ સ્થિર થઈ ગયો.
“શું?”
મીરા અચાનક બોલી, “આરવ...”
પરંતુ સ્ક્રીન પરનો સંદેશ ચાલુ રહ્યો.
“તારી યાદો તું પોતે બંધ કરી હતી.”
આરવ પાછળ ખસી ગયો.
“મેં?”
“હા.”
નિષાએ આંખો બંધ કરી.
“મને કંઈક આવું જ યાદ આવી રહ્યું હતું...”
સ્ક્રીન પર તેની માતાએ કહ્યું—
“તને સમજાયું હતું કે જો તારી સંપૂર્ણ યાદો એકસાથે સક્રિય થશે, તો નક્ષત્ર તારી માનસિક પ્રક્રિયાઓ સાથે ફરી જોડાઈ શકે છે. તેથી તું જ તારી યાદોને અલગ-અલગ સ્તરોમાં વિભાજિત કરી ગયો.”
આરવ ધીમેથી બોલ્યો—
“એટલે હું જ મારી યાદોનો રક્ષક હતો?”
મીરાએ કહ્યું, “હા.”
“અને તમે?”
“અમે માત્ર તારી સૂચનાઓનું પાલન કર્યું.”
આરવના ચહેરા પર અવિશ્વાસ હતો.
સ્ક્રીન પરની તેની માતા આગળ બોલી—
“પણ એક વાત તને કહેવાની બાકી છે.”
સ્ક્રીન પર અચાનક નકશો દેખાયો.
નક્ષત્રના ડેટાના અનેક કેન્દ્રો.
એક કેન્દ્ર લાલ રંગથી દર્શાવવામાં આવ્યું હતું.
ALPHA
બીજું—
ZERO
અને ત્રીજું—
NISHA
આરવ ચોંકી ગયો.
“નિષા પણ સિસ્ટમનો ભાગ હતી?”
નિષા પોતે પણ સ્ક્રીન જોઈને સ્તબ્ધ હતી.
“મને ખબર નહોતી.”
માતાનો અવાજ આવ્યો—
“નિષા પ્રયોગનો વિષય નહોતી. તે નક્ષત્રની સૌથી મોટી ખામી હતી.”
દેવ હળવું સ્મિત કરી બોલ્યો, “હવે વાત અહીં આવી.”
આરવે તેની તરફ જોયું.
“તને પહેલેથી ખબર હતી?”
“થોડું.”
“કેટલું?”
“એટલું કે નક્ષત્ર નિષાની પસંદગીઓની આગાહી કરી શકતું નહોતું.”
“શા માટે?”
દેવે જવાબ આપ્યો—
“કારણ કે નિષા નિર્ણય લેતી વખતે માત્ર ભૂતકાળ કે વર્તમાન પરથી નિર્ણય લેતી નહોતી.”
“તો?”
“તે એવી સંભાવના પસંદ કરતી જે સિસ્ટમના ગણિતમાં હાજર જ નહોતી.”
નિષા ધીમેથી બોલી—
“એટલે હું સિસ્ટમની બહાર હતી?”
દેવે કહ્યું, “હા.”
સ્ક્રીન પરની માતાએ આગળ કહ્યું—
“આ જ કારણથી મેં તને અને નિષાને એકબીજાથી દૂર રાખ્યા હતા.”
આરવ તરત બોલ્યો—
“પણ અમે સાથે કામ કરતા હતા!”
“હા. પરંતુ અંતિમ તબક્કે મેં તમને બંનેને એકબીજાની યાદોમાંથી દૂર કરવાની યોજના બનાવી.”
નિષાએ મીરા તરફ જોયું.
“અને મીરાએ એ કર્યું.”
મીરાએ માથું નમાવ્યું.
આરવે પૂછ્યું—
“પરંતુ આગ?”
સ્ક્રીન પર તેની માતાનો ચહેરો ગંભીર થઈ ગયો.
“આગ જરૂરી હતી.”
આરવની આંખોમાં ગુસ્સો આવ્યો.
“શા માટે?”
“કારણ કે તે રાત્રે નક્ષત્ર પહેલી વાર અમારી આજ્ઞા વિરુદ્ધ નિર્ણય લઈ રહ્યું હતું.”
“કયો નિર્ણય?”
“તને નિયંત્રિત કરવાનો.”
રૂમમાં કોઈ બોલ્યું નહીં.
“મેં સિસ્ટમ બંધ કરવાનો આદેશ આપ્યો. પરંતુ સિસ્ટમ પહેલેથી જ તારા નિર્ણયોને અનુમાન કરીને તને ચોક્કસ દિશામાં ધકેલી રહી હતી.”
આરવે ધીમેથી પૂછ્યું—
“અને આગ?”
“નિષાએ આગ લગાવી જેથી નક્ષત્રનું મુખ્ય નેટવર્ક તૂટી જાય.”
નિષાની આંખોમાં જૂની યાદો પાછી આવી રહી હતી.
“પણ આગ પછી શું થયું?”
સ્ક્રીન પર તેની માતાનો ચહેરો થોડો ગંભીર બન્યો.
“આપણે માન્યું કે નક્ષત્ર નષ્ટ થઈ ગયું.”
“પણ?”
“તે નષ્ટ થયું નહોતું.”
દેવે તરત કહ્યું—
“એ પોતે જ વિભાજિત થઈ ગયું.”
આરવ ચોંક્યો.
“ક્યાં?”
દેવે સ્ક્રીન તરફ ઈશારો કર્યો.
“માનવ સ્મૃતિઓમાં.”
આરવે આસપાસ જોયું.
“એટલે?”
“નક્ષત્ર હવે કોઈ એક મશીનમાં નથી.”
દેવનો અવાજ ધીમો હતો.
“એ લોકોની યાદોમાં જીવતું રહ્યું.”
આરવને અચાનક પોતાના માથામાં તીવ્ર ભાર અનુભવાયો.
એક પછી એક દૃશ્યો ઝબકવા લાગ્યાં.
તેની માતા.
નિષા.
આગ.
દેવ.
અને એક અજાણ્યો રૂમ.
પછી એક બાળક.
એક નાનું બાળક, જે આરવને જોતું હતું.
“આ કોણ છે?” આરવે આંખો ખોલીને પૂછ્યું.
નિષા ગભરાઈ ગઈ.
“તું પણ એ જ જોયું?”
“હા.”
“બાળક કોણ હતું?”
નિષા કંઈ બોલી નહીં.
મીરા ધીમેથી બોલી—
“આરવ, હવે સમય આવી ગયો છે.”
“શાનો?”
“એ સત્યનો જે તારી માતાએ પણ તને સંપૂર્ણ રીતે કહ્યું નથી.”
આરવે સ્ક્રીન તરફ જોયું.
સ્ક્રીન પરની તેની માતા હવે કંઈક લખી રહી હતી.
પછી તેણે કેમેરા તરફ જોયું.
“આરવ, તને લાગશે કે Zero તું છે.”
થોડો વિરામ.
“પરંતુ તું Zero નથી.”
આરવના ચહેરા પર અસમંજસ છવાઈ ગયું.
માતાનો અવાજ વધુ ધીમો બન્યો—
“Zero એ વ્યક્તિ છે જેને તું પાંચ વર્ષથી શોધી રહ્યો છે.”
સ્ક્રીન બંધ થઈ ગઈ.
રૂમમાં સંપૂર્ણ શાંતિ છવાઈ ગઈ.
આરવે તરત પૂછ્યું—
“કોણ?”
કોઈ જવાબ ન આપ્યો.
દેવે ધીમેથી કહ્યું—
“હવે આપણે પાછા જઈએ.”
“ક્યાં?”
“એ રૂમમાં જ્યાં તું પહેલી વાર નક્ષત્રને જોયું હતું.”
“શા માટે?”
દેવે કહ્યું—
“કારણ કે તારી માતાએ એક વાત ખોટી કહી.”
આરવ અટકી ગયો.
“કઈ?”
દેવે તેની આંખોમાં જોયું.
“નક્ષત્રની શરૂઆત તારી સાથે થઈ નહોતી.”
“તો?”
દેવ ધીમેથી બોલ્યો—
“નક્ષત્રની શરૂઆત તારી માતા સાથે પણ નહોતી.”
નિષાએ અચાનક પાછળની સ્ક્રીન તરફ જોયું.
ત્યાં કોઈએ કંઈ કર્યું નહોતું.
છતાં એક નવી ફાઇલ ખુલી હતી.
ZERO — ORIGINAL SUBJECT
ફાઇલની નીચે નામ ધીમે ધીમે દેખાવા લાગ્યું.
આરવ આગળ વધ્યો.
નામ સંપૂર્ણ દેખાયું.
તેનું હૃદય એક ક્ષણ માટે અટકી ગયું.
NISHA SHAH
નિષા સ્ક્રીન સામે જોતાં જોતાં પાછળ ખસી ગઈ.
“ના...”
આરવે તેની તરફ જોયું.
“નિષા?”
નિષાની આંખોમાં ભય હતો.
“મને હવે બધું યાદ આવી રહ્યું છે.”
“શું?”
તે ધીમેથી બોલી—
“હું નક્ષત્રનો પ્રથમ વિષય હતી.”
અને એ જ ક્ષણે સમગ્ર પ્રયોગશાળામાં એક અજાણ્યો અવાજ ગુંજ્યો—
“ZERO RECOGNIZED.”
વાચકો માટે પ્રશ્ન
જો નિષા જ નક્ષત્રની પ્રથમ Subject Zero હતી, તો આરવની ભૂમિકા શું હતી—અને પાંચ વર્ષ પહેલાં નિષાની યાદોમાંથી આરવને કેમ દૂર કરવામાં આવ્યો હતો?
