ભાગ 1 — 72 કલાક
અમદાવાદની રાત સામાન્ય રીતે ક્યારેય સંપૂર્ણ શાંત હોતી નથી. ક્યાંક દૂરથી પસાર થતી કારનો અવાજ, કોઈ અજાણ્યા કૂતરાનું ભસવું, રસ્તા પરના સ્ટ્રીટલાઇટનો ધીમો પ્રકાશ અને ક્યારેક પવન સાથે બારીને અથડાતો કોઈ કાગળ—શહેર જીવતું હોવાનો અહેસાસ કરાવતા રહે છે.
પરંતુ એ રાત્રે આરવ દેસાઈના ફ્લેટમાં અસામાન્ય શાંતિ હતી.
રાત્રિના અઢી વાગ્યા હતા.
આરવ પોતાના લેપટોપ સામે બેઠો હતો. સ્ક્રીન પર કોડની લાંબી લાઇનો દેખાતી હતી. છેલ્લા ચાર કલાકથી તે એક જ સમસ્યા ઉકેલવાનો પ્રયાસ કરી રહ્યો હતો. સામાન્ય રીતે મુશ્કેલ કોડ પણ તેને લાંબો સમય પરેશાન કરતો નહોતો, પરંતુ આજે તેનું ધ્યાન વારંવાર ભટકી રહ્યું હતું.
ક્યારેક તેને લાગતું કે કોઈ તેને જોઈ રહ્યું છે.
તે બે-ત્રણ વખત પાછળ વળીને જોયું પણ હતું.
દર વખતે ખાલી રૂમ.
“મારે ઊંઘી જવું જોઈએ,” તેણે પોતાને કહ્યું.
તેણે લેપટોપ બંધ કર્યો અને ખુરશી પરથી ઊભો થયો.
એ જ ક્ષણે ફોનની સ્ક્રીન ચાલુ થઈ.
આરવ અટકી ગયો.
ફોન સાઇલન્ટ મોડ પર હતો. કોઈ નોટિફિકેશન આવવાનું કારણ નહોતું.
સ્ક્રીન પર માત્ર એક ફાઇલ દેખાતી હતી.
VIDEO_001
ન તો મોકલનારનું નામ હતું, ન નંબર, ન કોઈ મેસેજ.
આરવે થોડા સમય સુધી ફાઇલને જોયા કરી.
પછી તેણે વીડિયો ખોલ્યો.
સ્ક્રીન પર એક અંધારો રૂમ દેખાયો.
થોડા સેકન્ડ પછી પ્રકાશ વધ્યો.
અને આરવનો શ્વાસ અટકી ગયો.
સ્ક્રીન પર જે માણસ બેઠો હતો...
તે પોતે હતો.
ચહેરો તેનો જ.
આંખો તેની જ.
અવાજ પણ તેનો જ.
પરંતુ કપડાં અલગ હતાં અને ચહેરા પર એવી ગંભીરતા હતી જે આરવે પોતાના ચહેરા પર ક્યારેય જોઈ નહોતી.
વીડિયોમાંનો આરવ સીધો કેમેરા તરફ જોઈ રહ્યો હતો.
“જો તું આ વીડિયો જોઈ રહ્યો છે,” તેણે ધીમેથી કહ્યું, “તો કદાચ મારી પાસે તારા કરતાં વધારે માહિતી છે.”
વર્તમાન આરવની આંગળીઓ ઠંડી પડી ગઈ.
વીડિયોમાંનો માણસ આગળ બોલ્યો.
“મને ખબર છે કે તું અત્યારે વિચારતો હશે કે આ વીડિયો કોણે બનાવ્યો. જવાબ સરળ છે.”
તે થોડું હસ્યો.
“મેં.”
થોડી ક્ષણ માટે સ્ક્રીન પર માત્ર તેનો ચહેરો રહ્યો.
“પણ સૌથી મુશ્કેલ પ્રશ્ન એ છે કે મેં આ વીડિયો ક્યારે બનાવ્યો.”
આરવે વીડિયો રોકી દીધો.
તે તરત જ ફોનની માહિતીમાં ગયો.
ફાઇલની તારીખ જોઈ.
તેની આંખો પહોળી થઈ ગઈ.
23 ઓગસ્ટ 2026.
આજે 22 ઓગસ્ટ હતું.
“આ શક્ય નથી...”
તે ફરી વીડિયો ચલાવ્યો.
“કાલે સવારે 9:30 વાગ્યે તું શહેરની બહાર આવેલી અક્ષર સંશોધન પ્રયોગશાળામાં જજે.”
આરવના ચહેરા પર અસમંજસ છવાઈ ગયું.
અક્ષર સંશોધન પ્રયોગશાળા.
આ નામ તેણે વર્ષોથી સાંભળ્યું નહોતું.
ક્યારેક કોલેજના દિવસોમાં તેણે તેના વિશે એક લેખ વાંચ્યો હતો. માનસિક પ્રક્રિયાઓ અને માનવીની સ્મૃતિ પર સંશોધન કરતી એક ખાનગી સંસ્થા. પરંતુ પાંચ વર્ષ પહેલાં કોઈ અજાણી ઘટનાને કારણે તે પ્રયોગશાળા બંધ થઈ ગઈ હતી.
વીડિયોમાંનો આરવ આગળ બોલ્યો.
“ત્યાં તને ડૉ. મીરા શાહ મળશે.”
આ નામ સાંભળતાં જ આરવના મગજમાં કંઈક ઝબક્યું.
એક સફેદ કોટ.
એક લાંબો કોરિડોર.
કાચનો દરવાજો.
અને એક સ્ત્રીનો અવાજ—
“આરવ, આંખો બંધ રાખ.”
દૃશ્ય તરત જ અદૃશ્ય થઈ ગયું.
આરવે માથું પકડી લીધું.
“મીરા શાહ...”
તે નામ તેને અજાણ્યું પણ લાગતું હતું અને અત્યંત ઓળખીતું પણ.
વીડિયો ફરી ચાલુ થયો.
“તે તને કહેશે કે તારી કેટલીક યાદો સાચી નથી.”
આરવનું હૃદય જોરથી ધબકવા લાગ્યું.
“એની વાત તરત માનતો નહીં.”
વીડિયોમાંનો આરવ થોડો સમય ચૂપ રહ્યો.
પછી તેણે કેમેરા તરફ ગંભીરતાથી જોયું.
“અને જો તને કોઈ નિષા નામની યુવતી મળે...”
આરવ અચાનક સ્થિર થઈ ગયો.
“...તો એની વાત સાંભળજે.”
વીડિયો ત્યાં જ અટકી ગયો.
આરવે ફરી ચલાવ્યો.
કંઈ નહીં.
ફાઇલનો અંત આવી ગયો હતો.
તે રાત્રે તેને ઊંઘ આવી નહીં.
સવારે 8:40 વાગ્યે તેણે નક્કી કર્યું કે આ બધું કોઈ મજાક હશે.
8:55 વાગ્યે તેણે નક્કી કર્યું કે લેબમાં જવાનું કોઈ કારણ નથી.
9:05 વાગ્યે તેણે પોતાને સમજાવ્યું કે જો વીડિયો ખોટો હશે તો માત્ર થોડો સમય બગડશે.
9:12 વાગ્યે તે કાર લઈને નીકળી ગયો.
શહેર પાછળ છૂટતું ગયું.
જૂના ઔદ્યોગિક વિસ્તાર પાસે પહોંચતાં રસ્તા સૂમસામ થઈ ગયા.
9:26 વાગ્યે તેને દૂર એક જર્જરિત ઇમારત દેખાઈ.
લોખંડના દરવાજા પર ઝાંખા અક્ષરોમાં લખેલું હતું—
અક્ષર સંશોધન પ્રયોગશાળા
આરવે કાર બંધ કરી.
તે ઘડિયાળ તરફ જોયું.
9:29.
બરાબર એ જ ક્ષણે દરવાજો અંદરથી ખુલી ગયો.
આરવ થોડા સમય સુધી કારમાં જ બેઠો રહ્યો.
પછી તેણે ઊંડો શ્વાસ લીધો અને બહાર આવ્યો.
દરવાજો પાર કરતાં જ પાછળથી ભારે અવાજ સાથે બંધ થઈ ગયો.
અંદર અંધકાર હતો.
“કોઈ છે?” આરવે પૂછ્યું.
થોડા સેકન્ડ સુધી કોઈ જવાબ આવ્યો નહીં.
પછી અંધકારમાંથી એક સ્ત્રીનો અવાજ સંભળાયો—
“તું આવવાનો જ હતો.”
આરવે મોબાઇલની ટોર્ચ ચાલુ કરી.
પ્રકાશ ધીમે ધીમે સામે ઊભેલી સ્ત્રીના ચહેરા પર પડ્યો.
સફેદ વાળ.
ગંભીર આંખો.
અને ચહેરા પર એવી શાંતિ જાણે તે વર્ષોથી આ ક્ષણની રાહ જોઈ રહી હોય.
“ડૉ. મીરા શાહ?” આરવે પૂછ્યું.
સ્ત્રીએ માથું હલાવ્યું.
“હા.”
આરવ થોડો પાછળ ખસી ગયો.
“તમે મને ઓળખો છો?”
મીરાએ તરત જવાબ આપ્યો નહીં.
તેણે માત્ર એટલું કહ્યું—
“તને ખરેખર કશું યાદ નથી?”
આરવ ચૂપ રહ્યો.
મીરાએ તેની આંખોમાં જોઈને ધીમેથી કહ્યું—
“તો પ્રયોગ ખરેખર સફળ થયો હતો.”
આરવના શરીરમાંથી જાણે લોહી ખેંચાઈ ગયું.
“કયો પ્રયોગ?”
મીરાએ પાછળના અંધારા કોરિડોર તરફ ઈશારો કર્યો.
“આ પ્રશ્નનો જવાબ તું અહીં આવ્યો એ પહેલાં જાણતો હતો.”
આરવ ચોંકી ગયો.
“મને તો કશું ખબર નથી.”
મીરા આગળ ચાલી.
“એ જ તો સૌથી ભયાનક વાત છે.”
આરવ તેની પાછળ ચાલવા લાગ્યો.
કોરિડોરની દીવાલ પર જૂના ફોટોગ્રાફ્સ હતા. એક ફોટોગ્રાફ પાસે પહોંચતાં આરવ અચાનક અટકી ગયો.
ફોટામાં પ્રયોગશાળાના વૈજ્ઞાનિકો ઊભા હતા.
મીરા તેમાં હતી.
અને તેની બાજુમાં...
આરવ પોતે ઊભો હતો.
ફોટાની તારીખ હતી—
2019.
આરવે ફોટાને જોયો.
પછી પોતાની જાતને.
પછી મીરાને.
“હું અહીં ક્યારેય આવ્યો જ નથી,” તેણે ધીમેથી કહ્યું.
મીરાએ તેની તરફ જોયું.
“આ જ વાત તું છેલ્લી વખત પણ કહી હતી.”
આરવના પગ નીચેની જમીન જાણે અચાનક ખસી ગઈ.
વાચકો માટે પ્રશ્ન
આરવને 2019ની પ્રયોગશાળાના ફોટામાં પોતે કેમ દેખાય છે, જ્યારે તેની પોતાની યાદ મુજબ તે ક્યારેય ત્યાં ગયો જ નહોતો?
