ભાગ 11 — પ્રથમ વિષય
“હું નક્ષત્રનો પ્રથમ વિષય હતી.”
નિષાના શબ્દો રૂમમાં ગુંજી રહ્યા હતા.
આરવ તેની સામે જોતો રહ્યો. તેને લાગતું હતું કે છેલ્લા થોડા કલાકોમાં તેણે જેટલા સવાલોના જવાબ મેળવ્યા હતા, તેના કરતાં અનેકગણા નવા સવાલો જન્મ્યા હતા.
મુખ્ય સ્ક્રીન પર હજુ પણ લખેલું હતું—
ZERO RECOGNIZED
“નિષા...” આરવે ધીમેથી કહ્યું, “આનો અર્થ શું છે?”
નિષા સ્ક્રીનથી નજર હટાવી શકતી નહોતી.
“મને ખબર નથી.”
દેવ તરત બોલ્યો, “ના. તને ખબર છે.”
નિષાએ તેની તરફ જોયું.
“મને માત્ર ટુકડાઓ યાદ છે.”
“એ ટુકડાઓ જ આપણને બચાવી શકે છે.”
મીરા આગળ આવી.
“બસ. હવે આપણે અહીંથી નીકળવું પડશે.”
આરવે તરત વિરોધ કર્યો.
“ક્યાં?”
“જૂના સર્વર રૂમમાં.”
“શા માટે?”
“કારણ કે નક્ષત્રનું મૂળ આર્કાઇવ ત્યાં છે.”
દેવે કહ્યું, “અને જો સિસ્ટમને ખબર પડી કે Zero સક્રિય થઈ ગયું છે, તો આખી લેબ આપણા વિરુદ્ધ કામ કરશે.”
આરવે ચોંકીને પૂછ્યું—
“લેબ આપણા વિરુદ્ધ કેવી રીતે કામ કરી શકે?”
જવાબમાં અચાનક રૂમની લાઇટો બંધ થઈ ગઈ.
દરવાજા આપમેળે લોક થઈ ગયા.
સ્પીકરમાંથી અવાજ આવ્યો—
“UNAUTHORIZED MEMORY ACCESS.”
પછી બીજી લાઇન—
“CONTAINMENT PROTOCOL INITIATED.”
મીરાએ ધીમેથી કહ્યું, “મોડું થઈ ગયું.”
આરવે દરવાજો ખોલવાનો પ્રયાસ કર્યો.
“આ દરવાજો ખોલો!”
કોઈ જવાબ નહીં.
દેવે રૂમના ખૂણે જઈને એક નાનું પેનલ ખોલ્યું.
“અહીંથી બહાર નીકળવાનો રસ્તો છે.”
“તમને આ બધું કેવી રીતે ખબર?”
દેવ હળવું સ્મિત કરી બોલ્યો—
“કારણ કે આ લેબ મેં બનાવી હતી.”
“પણ તમે તો...”
“મૃત માનવામાં આવતો હતો?”
દેવે તેની તરફ જોયું.
“એ પણ નક્ષત્રની એક બનાવેલી સંભાવના હતી.”
આરવ કંઈ બોલ્યો નહીં.
તેઓ સાંકડા માર્ગમાં પ્રવેશ્યા.
થોડા પગલાં આગળ જતાં નિષા અચાનક અટકી ગઈ.
“રોકો.”
બધા અટકી ગયા.
“શું થયું?”
નિષાએ દીવાલને સ્પર્શ કરી.
“અહીં કોઈ યાદ છે.”
આરવે આશ્ચર્યથી પૂછ્યું, “દીવાલમાં?”
“ના. આ જગ્યામાં.”
તેની આંખો ધીમે ધીમે બંધ થઈ.
“હું અહીં પહેલાં આવી છું.”
દેવે કહ્યું, “હા.”
“ક્યારે?”
“પહેલી વાર.”
નિષાએ આંખો ખોલી.
“એ સમયે હું કેટલી ઉંમરની હતી?”
દેવે જવાબ આપ્યો નહીં.
મીરાએ ધીમેથી કહ્યું—
“તેર.”
આરવ ચોંકી ગયો.
“તેર વર્ષની ઉંમરે?”
નિષાએ માથું પકડી લીધું.
એક ક્ષણમાં તેના મગજમાં દૃશ્યો ચમક્યા.
એક નાની બાળકી.
સફેદ રૂમ.
કાચની દીવાલ.
કેટલાક વૈજ્ઞાનિકો.
અને એક સ્ત્રી.
તે સ્ત્રી નિષાના માથા પર હાથ મૂકી રહી હતી.
“ડરતી નહીં.”
નિષાએ આંખો ખોલી.
“એ સ્ત્રી...”
આરવે પૂછ્યું, “કોણ?”
નિષાનો અવાજ ધ્રૂજી રહ્યો હતો.
“તારી માતા.”
આરવ સ્થિર થઈ ગયો.
“મારી માતા અહીં હતી?”
“હા.”
મીરાએ કહ્યું, “તારી માતાએ જ નિષાને નક્ષત્ર માટે પસંદ કરી હતી.”
“શા માટે?”
દેવે જવાબ આપ્યો—
“કારણ કે નિષાના મગજમાં એક અસામાન્ય પેટર્ન હતું.”
“કેવું પેટર્ન?”
“તે જ્યારે કોઈ નિર્ણય લેતી ત્યારે તેના મગજમાં માત્ર ભૂતકાળના અનુભવો સક્રિય થતા નહોતા. તે અનેક શક્યતાઓને એકસાથે અનુભવી શકતી હતી.”
આરવે નિષા તરફ જોયું.
“એટલે તું...”
“હું અલગ હતી,” નિષાએ ધીમેથી કહ્યું.
દેવે માથું હલાવ્યું.
“હા. અને નક્ષત્રને લાગ્યું કે તે તારી ક્ષમતાનો ઉપયોગ કરીને માનવ નિર્ણયોનું સંપૂર્ણ મોડેલ બનાવી શકશે.”
“પણ એ સફળ થયું નહીં.”
“ના.”
“શા માટે?”
દેવે જવાબ આપ્યો—
“કારણ કે નક્ષત્રને સમજાયું કે નિષા સંભાવનાઓ જોઈ શકે છે, પરંતુ તે દરેક વખતે અલગ સંભાવના પસંદ કરી શકે છે.”
મીરા બોલી—
“સિસ્ટમ માટે એ એક અણધારી ભૂલ હતી.”
“અને પછી?”
“પછી નક્ષત્રે નિષાને Subject Zero જાહેર કરી.”
આરવે સ્ક્રીન તરફ જોયું.
ZERO
“પણ પાંચ વર્ષ પહેલાં મારી યાદો કેમ દૂર કરવામાં આવી?”
દેવ થોડો સમય ચૂપ રહ્યો.
“કારણ કે તું નિષાનો ભાગીદાર બની ગયો હતો.”
“મારો અર્થ?”
“તું પ્રોજેક્ટમાં શરૂઆતથી નહોતો. તું પછી જોડાયો.”
“ક્યારે?”
“જ્યારે નિષાએ નક્ષત્રના વિરુદ્ધ જવાનું શરૂ કર્યું.”
આરવના મનમાં એક ધૂંધળી યાદ આવી.
કેફે.
વરસાદ.
નિષા સામે બેઠેલી.
“જો આ સિસ્ટમ ખોટી હોય તો?”
યુવાન આરવનો અવાજ.
“તો આપણે એને સાબિત કરીશું.”
યાદ અચાનક તૂટી ગઈ.
આરવે આંખો ખોલી.
“હું નિષાને બચાવવા આવ્યો હતો.”
દેવે કહ્યું, “હા.”
“અને મારી માતા?”
“તારી માતા શરૂઆતમાં નક્ષત્રને નિયંત્રિત કરવા માગતી હતી. પછી તેને સમજાયું કે સિસ્ટમ પોતાની મર્યાદા પાર કરી રહી છે.”
“તો તેણે અમને રોક્યા કેમ નહીં?”
દેવે ધીમેથી કહ્યું—
“કારણ કે એ સમયે તે બે ભાગમાં વહેંચાઈ ગઈ હતી.”
આરવે ભ્રૂકુટી ચડાવી.
“શું?”
“એક તરફ વૈજ્ઞાનિક.”
“અને બીજી તરફ?”
દેવ બોલ્યો—
“એક માતા.”
આરવ મૌન થઈ ગયો.
તેઓ અંતે એક વિશાળ ધાતુના દરવાજા સુધી પહોંચ્યા.
દરવાજા પર લખેલું હતું—
ORIGINAL ARCHIVE
દેવે પોતાની આંગળી સ્કેનર પર મૂકી.
દરવાજો ખૂલ્યો.
અંદર અસંખ્ય જૂની ફાઇલો, સર્વર અને રેકોર્ડિંગ્સ હતાં.
મધ્યમાં એક નાનું ટર્મિનલ હતું.
સ્ક્રીન પર લખેલું હતું—
ENTER SUBJECT NAME
દેવે નિષા તરફ જોયું.
“તારું નામ નાખ.”
નિષાએ કીબોર્ડ પર લખ્યું—
NISHA SHAH
સ્ક્રીન તરત બદલાઈ.
SUBJECT ZERO
નીચે અનેક ફાઇલો દેખાઈ.
પરંતુ એક ફાઇલ બધી કરતાં અલગ હતી.
ZERO — ORIGINAL MEMORY
નિષાએ તેને ખોલી.
સ્ક્રીન પર એક જૂનો વિડિયો શરૂ થયો.
નાની નિષા એક રૂમમાં બેઠી હતી.
તેની સામે આરવની માતા હતી.
માતા બોલી રહી હતી—
“નિષા, થોડા સમય પછી તું કેટલીક વસ્તુઓ ભૂલી જશે.”
નાની નિષાએ પૂછ્યું—
“કેમ?”
“કારણ કે તારી યાદો હવે માત્ર તારી નથી રહી.”
“તો કોની છે?”
આરવની માતાએ કેમેરા તરફ જોયું.
“જે દિવસે તું અને આરવ મળશો, એ દિવસે નક્ષત્રની સાચી કસોટી શરૂ થશે.”
નિષાએ સ્ક્રીન સામે જોઈને ધીમેથી કહ્યું—
“આરવ...”
પરંતુ વિડિયો અચાનક અટકી ગયો.
નવી ફાઇલ ખુલી.
ZERO MEMORY — SECOND SUBJECT
આરવનું નામ દેખાયું.
તેના હાથ ઠંડા પડી ગયા.
“બીજો વિષય હું હતો?”
દેવે કહ્યું—
“હા.”
“પણ તમે કહ્યું હતું કે હું વિષય નહોતો.”
“તને નક્ષત્ર માટે પસંદ કરવામાં આવ્યો નહોતો.”
“તો?”
દેવે સ્ક્રીન તરફ જોયું.
“તને નિષા માટે પસંદ કરવામાં આવ્યો હતો.”
આરવ કંઈ બોલી શક્યો નહીં.
ત્યારે આખી લેબમાં એલાર્મ ગુંજ્યો.
SYSTEM BREACH
સ્ક્રીન પર નવી લાઇન દેખાઈ—
ALPHA HAS ENTERED THE FACILITY
મીરાએ ધીમેથી કહ્યું—
“એ અહીં આવી ગઈ.”
આરવે પૂછ્યું—
“કોણ?”
દરવાજાની બહાર પગલાં સંભળાયા.
એક.
બે.
ત્રણ.
પછી કોઈએ દરવાજો ખખડાવ્યો.
અને બહારથી એક સ્ત્રીનો અવાજ આવ્યો—
“આરવ...”
આરવનું હૃદય ધબકી ઊઠ્યું.
એ અવાજ તેની માતાનો હતો.
“દરવાજો ખોલ.”
નિષાએ ધીમેથી કહ્યું—
“આરવ, દરવાજો ન ખોલતો.”
બહારથી ફરી અવાજ આવ્યો—
“બેટા, હું તારી મા છું.”
આરવે દરવાજા તરફ જોયું.
દેવના ચહેરા પર ગંભીરતા હતી.
“એ તારી માતા નથી.”
બહારથી ફરી અવાજ આવ્યો—
“આરવ... તું મારી વાત નહીં માને તો નિષા મરી જશે.”
રૂમમાં સંપૂર્ણ શાંતિ છવાઈ ગઈ.
નિષાએ આરવ તરફ જોયું.
અને પહેલી વાર તેના ચહેરા પર સાચો ભય દેખાયો.
વાચકો માટે પ્રશ્ન
દરવાજાની બહાર ખરેખર આરવની માતા છે કે નક્ષત્રે તેની માતાનો અવાજ અને ઓળખ નકલ કરી છે—અને જો તે ખોટી હોય, તો તેને નિષા વિશે એટલી ચોક્કસ માહિતી કેવી રીતે મળી?
