ભાગ 5 — લક્ષ્ય
અંધકારમાં માત્ર મશીનોના ધીમા અવાજો સંભળાઈ રહ્યા હતા.
આરવ સ્થિર ઊભો હતો.
તેના કાનમાં હજુ પણ નિષાના શબ્દો ગુંજી રહ્યા હતા—
“આગ તું લગાવી હતી.”
પરંતુ તેના મગજમાં હવે એક બીજો પ્રશ્ન વધારે મોટો બની ગયો હતો.
લક્ષ્ય કોણ હતું?
અચાનક ઇમરજન્સી લાઇટો ફરી ચાલુ થઈ.
મુખ્ય સ્ક્રીન પર અક્ષરો દેખાવા લાગ્યા.
TARGET: R...
પછી સ્ક્રીન ઝબકી અને બંધ થઈ ગઈ.
“નિષા!” આરવે તેની તરફ જોયું, “તને શું યાદ આવ્યું?”
નિષા થોડા સમય સુધી ચૂપ રહી.
“બધું નહીં.”
“પણ એટલું તો યાદ છે કે મેં આગ લગાવી હતી.”
“હા.”
“શા માટે?”
“કારણ કે તું ડરી ગયો હતો.”
“કેનાથી?”
નિષાએ મીરા તરફ જોયું.
“એ વાત મીરા જાણે છે.”
આરવ તરત મીરા તરફ વળ્યો.
“હવે મને કોઈ વાત છુપાવશો નહીં.”
મીરા કંટ્રોલ પેનલ પાસે ઊભી હતી.
તેના ચહેરા પર થાક સ્પષ્ટ દેખાતો હતો.
“તને સત્ય જોઈએ છે?”
“હા.”
“તો પહેલા એ સ્વીકારવું પડશે કે જે યાદ તને પાછી મળી રહી છે, તે સંપૂર્ણ સત્ય હોય જ એવું જરૂરી નથી.”
આરવ ગુસ્સે થયો.
“પાંચ મિનિટ પહેલાં તમે કહી રહ્યા હતા કે મારી યાદો જ સમસ્યા છે. હવે કહો છો કે પાછી આવતી યાદો પણ ખોટી હોઈ શકે?”
“હા.”
“તો હું કયા પર વિશ્વાસ કરું?”
મીરાએ ધીમેથી જવાબ આપ્યો—
“પુરાવા પર.”
નિષાએ કડક અવાજે કહ્યું, “પુરાવા પણ બદલી શકાય છે.”
મીરા તેની તરફ વળી.
“એટલે જ તું સૌથી ખતરનાક વ્યક્તિ છે.”
આરવ બંનેને જોતો રહ્યો.
“તમે બંને એકબીજા પર વિશ્વાસ કેમ નથી કરતા?”
કોઈ જવાબ ન આવ્યો.
એ જ સમયે કંટ્રોલ રૂમની પાછળની દીવાલ પર એક લીલી લાઇટ ચાલુ થઈ.
મીરા તરત ચોંકી.
“આ શક્ય નથી.”
“શું?”
“આ રૂમનો આ ભાગ પાંચ વર્ષથી બંધ છે.”
દીવાલનો એક ભાગ ધીમે ધીમે પાછળ ખસ્યો.
અંદર એક સાંકડો માર્ગ દેખાયો.
આરવે ટોર્ચ ચાલુ કરી.
“અહીં શું છે?”
મીરાએ કહ્યું, “મને ખબર નથી.”
નિષા હળવું સ્મિત કરી.
“ખબર છે.”
“શું?”
“આરવ માટે બનાવવામાં આવેલો રૂમ.”
આરવ આગળ વધ્યો.
“મારા માટે?”
નિષાએ માથું હલાવ્યું.
ત્રણેય અંદર ગયા.
થોડા અંતરે એક નાનો રૂમ હતો.
રૂમમાં કોઈ મશીન નહોતું.
માત્ર એક ટેબલ, એક ખુરશી અને દીવાલ પર લગાવેલો મોટો અરીસો.
ટેબલ પર એક કાગળ પડેલો હતો.
આરવે તેને ઉઠાવ્યો.
તેના પોતાના હસ્તાક્ષર હતા.
“જો હું અહીં પાછો આવું, તો મને આ રૂમ યાદ ન હોવો જોઈએ.”
આરવે ધીમેથી કહ્યું, “મેં આ કેમ લખ્યું?”
મીરા બોલી નહીં.
આરવે કાગળની પાછળ જોયું.
પાછળ બીજી લાઇન હતી—
“કારણ કે અહીં મેં સત્ય જોયું હતું.”
અચાનક અરીસો ચાલુ થયો.
એ અરીસો નહોતો.
તે એક સ્ક્રીન હતી.
સ્ક્રીન પર પાંચ વર્ષ પહેલાંનો આરવ દેખાયો.
તે એકલો હતો.
તે કેમેરાની સામે બેઠો હતો.
“જો તું અહીં સુધી પહોંચ્યો છે,” વીડિયોમાંનો આરવ બોલ્યો, “તો તારી યાદો પાછી આવી રહી છે.”
તે થોડું અટક્યો.
“અને જો તું આ સાંભળી રહ્યો છે, તો કદાચ મીરાએ તને હજુ સુધી બધું કહ્યું નથી.”
આરવે મીરા તરફ જોયું.
વીડિયોમાંનો આરવ આગળ બોલ્યો—
“આ રૂમમાં મેં નક્ષત્રનો સૌથી ખતરનાક પરિણામ જોયો હતો.”
સ્ક્રીન પર એક ગ્રાફ દેખાયો.
એક વ્યક્તિનું નામ ધીમે ધીમે દેખાવા લાગ્યું.
પરંતુ નામ સંપૂર્ણ દેખાય તે પહેલાં વિડિયો અટકી ગયો.
DATA CORRUPTED
“આ શું છે?” આરવે પૂછ્યું.
મીરા આગળ આવી.
“જૂની ફાઇલ છે.”
“પણ તમે આ રૂમ વિશે જાણતા નહોતા.”
મીરા ચૂપ રહી.
નિષાએ કહ્યું, “એ ખોટું બોલી રહી છે.”
“નિષા!”
“ના,” નિષાએ કહ્યું, “હવે એને જાણવું જ પડશે.”
તે આરવની બાજુમાં આવી.
“આ રૂમમાં તું છેલ્લે મારી સાથે આવ્યો હતો.”
આરવ ચોંક્યો.
“તારી સાથે?”
“હા.”
“શું થયું હતું?”
“અમે નક્ષત્રની અંતિમ ગણતરી જોઈ હતી.”
“અને?”
“સિસ્ટમે એક વ્યક્તિને ‘લક્ષ્ય’ તરીકે ઓળખાવી.”
“કોણ?”
નિષાએ આંખો નીચે કરી.
“મને નામ યાદ નથી.”
“પણ?”
“મને એટલું યાદ છે કે એ વ્યક્તિને બચાવવી જરૂરી હતી.”
“શા માટે?”
“કારણ કે નક્ષત્રની ગણતરી મુજબ એ વ્યક્તિ જીવતી રહે તો ભવિષ્યની ઘટનાઓ બદલાઈ શકે.”
આરવે ધીમેથી પૂછ્યું—
“એ વ્યક્તિ કોણ હતી?”
નિષાએ જવાબ આપ્યો નહીં.
એ જ સમયે રૂમની લાઇટો બંધ થઈ ગઈ.
એક નાનો બીપ સંભળાયો.
પછી સ્ક્રીન પર નવો સંદેશ દેખાયો:
MEMORY RECONSTRUCTION: 31%
અને નીચે—
TARGET IDENTIFICATION COMPLETE
આરવની નજર સ્ક્રીન પર જ અટકી ગઈ.
નામ ધીમે ધીમે દેખાવા લાગ્યું.
A... R... A... V...
આરવ પાછળ ખસી ગયો.
“આ મારું નામ છે.”
નિષાએ ધીમેથી કહ્યું—
“હા.”
“એટલે લક્ષ્ય હું હતો?”
“કદાચ.”
“કદાચ?”
નિષાએ માથું હલાવ્યું.
“કારણ કે અમને જે ખબર પડી હતી એ પ્રમાણે નક્ષત્ર તને બચાવવા નહોતું માગતું.”
આરવના ચહેરા પર ભય દેખાયો.
“તો?”
નિષાએ ધીમેથી કહ્યું—
“નક્ષત્ર તને એક સમસ્યા માનતું હતું.”
મીરા અચાનક બોલી ઊઠી—
“આ પૂરતું છે.”
તેણે મુખ્ય સ્વિચ તરફ દોડ લગાવી.
પરંતુ તે પહેલાં સ્ક્રીન પર બીજો સંદેશ આવ્યો.
TARGET: ARAV DESAI
STATUS: ACTIVE
THREAT LEVEL: UNKNOWN
આરવ સ્ક્રીન સામે જોતો રહ્યો.
“આ બધું પાંચ વર્ષ પહેલાં નક્કી થયું હતું?”
મીરાએ ધીમેથી કહ્યું—
“હા.”
“અને આગ?”
“આરવ...”
“આગ મેં શા માટે લગાવી?”
મીરા ચૂપ રહી.
નિષાએ જવાબ આપ્યો—
“કારણ કે તને ખબર પડી ગઈ હતી કે નક્ષત્ર તારી આગલી ચાલની આગાહી કરી રહ્યું નથી.”
આરવે ધીમેથી પૂછ્યું—
“તો શું કરી રહ્યું હતું?”
નિષાએ તેની આંખોમાં જોયું.
“તે તારી આગલી ચાલ નક્કી કરી રહ્યું હતું.”
આરવ કંઈ બોલી શક્યો નહીં.
એ જ ક્ષણે પાછળના રૂમમાંથી ધાતુનો ભારે અવાજ આવ્યો.
ત્રણેય પાછા ફર્યા.
અંધકારમાં કોઈ ઊભું હતું.
ચહેરો દેખાતો નહોતો.
આરવે ટોર્ચનો પ્રકાશ તેની તરફ કર્યો.
કોઈ નહોતું.
માત્ર જમીન પર એક જૂનું કવર પડેલું હતું.
કવર પર લખેલું હતું—
FOR ARAV — OPEN ONLY AFTER ITERATION 17
આરવે કવર ઉઠાવ્યું.
તેના હાથ ધ્રૂજી રહ્યા હતા.
“Iteration 17...”
નિષાએ ધીમેથી કહ્યું—
“આપણે જે સોળ વખત ભૂલી ગયા હતા, કદાચ એની શરૂઆત અહીંથી થાય છે.”
આરવે કવર ખોલ્યું.
અંદર માત્ર એક ફોટોગ્રાફ હતો.
ફોટામાં આરવ હતો.
નિષા હતી.
મીરા હતી.
અને તેમની પાછળ એક ચોથો વ્યક્તિ ઊભો હતો.
આરવે ફોટો નજીક લાવ્યો.
તે ચહેરો જોઈને તેની આંખો પહોળી થઈ ગઈ.
“આ તો...”
નિષાએ ફોટો જોયો અને એક પગલું પાછળ ખસી ગઈ.
“હા.”
“પણ આ વ્યક્તિ તો...”
આરવનું વાક્ય અધૂરું રહી ગયું.
કારણ કે ફોટાની નીચે તારીખ લખેલી હતી—
24 ઓગસ્ટ 2026.
આવતીકાલ.
વાચકો માટે પ્રશ્ન
આવતીકાલના ફોટામાં પાંચ વર્ષ જૂના ત્રણ લોકો સાથે ઊભેલો ચોથો વ્યક્તિ કોણ છે—અને જો ફોટો હજી બન્યો જ નથી, તો તે ફોટો પહેલેથી આરવ પાસે કેવી રીતે આવી ગયો?
