ભાગ 9 — આદેશ
“મેં.”
નિષાના એ એક શબ્દે રૂમની હવા જાણે જામી ગઈ.
આરવ તેની સામે જોઈ રહ્યો હતો.
“તું?”
નિષાએ માથું હલાવ્યું.
“હા.”
“પણ શા માટે?”
“કારણ કે મારી પાસે બીજો રસ્તો નહોતો.”
દેવ આગળ વધ્યો.
“હતો.”
નિષાએ તેની તરફ જોયું.
“તમને ખબર છે કે નહોતો.”
મીરા હજુ પણ ચૂપ હતી.
આરવે તેની તરફ જોયું.
“તમને આ બધું પહેલેથી ખબર હતી?”
મીરાએ આંખો બંધ કરી.
“હા.”
“તો તમે મને પાંચ વર્ષ સુધી ખોટું બોલતા રહ્યા?”
“હું તને બચાવવા માગતી હતી.”
આરવ હસ્યો, પરંતુ એ હાસ્યમાં ગુસ્સો હતો.
“મને બચાવવા? મારી પોતાની યાદો છીનવીને?”
મીરાએ કોઈ જવાબ આપ્યો નહીં.
મુખ્ય સ્ક્રીન પર કાઉન્ટડાઉન ચાલુ હતું.
02:41
દેવ અચાનક કંટ્રોલ પેનલ તરફ ગયો.
“સમય બહુ ઓછો છે.”
આરવે તેને રોક્યો.
“પહેલા મને બધું સમજાવો.”
“અત્યારે નહીં.”
“હમણાં જ.”
દેવે તેની આંખોમાં જોયું.
“જો તને બધું અત્યારે જ ખબર પડશે, તો કદાચ તું એ જ નિર્ણય લઈશ જે નક્ષત્ર ઈચ્છે છે.”
આરવ થંભી ગયો.
“મારો નિર્ણય પહેલેથી નક્કી છે?”
“ના.”
“તો?”
“સિસ્ટમ તને એ નિર્ણય તરફ ધકેલશે.”
નિષાએ ધીમેથી કહ્યું, “અને આપણે એને અટકાવવું છે.”
અચાનક આખા રૂમમાં એક ઊંડો અવાજ ગુંજ્યો.
“DECISION WINDOW OPEN.”
બધી સ્ક્રીનો પર એક જ ચિહ્ન દેખાયું.
ZERO
આરવે સ્ક્રીન તરફ જોયું.
“આ જ છે?”
દેવે કહ્યું, “હા.”
“Zero શું છે?”
“એક સ્થિતિ.”
“કઈ સ્થિતિ?”
દેવ થોડો સમય ચૂપ રહ્યો.
“જ્યારે વ્યક્તિ પોતાની યાદો, ભવિષ્ય અને વર્તમાન વચ્ચેનો ભેદ ગુમાવી દે.”
આરવે ધીમેથી કહ્યું, “એટલે?”
“એટલે તેને ખબર નથી રહેતી કે તે જે નિર્ણય લઈ રહ્યો છે એ ખરેખર તેનો છે કે તેની યાદોમાં પહેલેથી મૂકવામાં આવ્યો છે.”
નિષાએ કહ્યું, “આ જ કારણ છે કે આપણે તારી યાદો દૂર કરી હતી.”
“પણ મારી યાદો દૂર કરવાથી શું મળ્યું?”
દેવે જવાબ આપ્યો—
“નક્ષત્ર તને ફરીથી સરળતાથી વાંચી શક્યું નહીં.”
મીરા બોલી, “પરંતુ એ સંપૂર્ણપણે નિષ્ફળ પણ ગયું નહીં.”
“એટલે?”
“એણે તારી યાદોની જગ્યાએ તારી આસપાસના લોકોના નિર્ણયો વાંચવાનું શરૂ કર્યું.”
આરવે ધીમેથી નિષા તરફ જોયું.
“અને તું?”
નિષાએ માથું હલાવ્યું.
“હું સિસ્ટમ માટે સૌથી મોટો પ્રશ્ન બની ગઈ.”
“શા માટે?”
“કારણ કે હું વારંવાર એવો નિર્ણય લેતી હતી જે નક્ષત્રની ગણતરીમાં નહોતો.”
દેવે કહ્યું, “અને એટલે જ નક્ષત્ર તને દૂર કરવા માગે છે.”
કાઉન્ટડાઉન—
01:58
આરવે સ્ક્રીન તરફ જોયું.
“આ બધું બંધ કેવી રીતે કરવું?”
દેવે કહ્યું, “મુખ્ય સર્વર તોડી નાખવાથી નહીં.”
“તો?”
“તારે એક નિર્ણય લેવો પડશે.”
“કયો?”
દેવે તેની સામે એક નાનું ઉપકરણ મૂક્યું.
ઉપકરણ પર બે વિકલ્પ હતા.
REMEMBER
અને
FORGET
આરવે બંને શબ્દો જોયા.
“જો હું Remember દબાવું?”
“તારી બધી દબાયેલી યાદો પાછી આવશે.”
“અને Forget?”
“તું આજથી પહેલાંનું બધું ભૂલી જઈશ.”
નિષા તરત બોલી—
“એ ન કર.”
આરવે તેની તરફ જોયું.
“કેમ?”
“કારણ કે પછી તું મને પણ ભૂલી જઈશ.”
આરવ મૌન રહ્યો.
મીરાએ ધીમેથી કહ્યું, “પણ જો તું Remember પસંદ કરશે તો નક્ષત્ર તારી સંપૂર્ણ સ્મૃતિ સાથે ફરી જોડાઈ જશે.”
“અને પછી?”
“પછી સિસ્ટમ તારા નિર્ણયની આગાહી કરી શકશે.”
દેવે ઉમેર્યું—
“અને આ વખતે તારી સામે માત્ર એક નહીં, અનેક સંભાવનાઓ ખુલશે.”
આરવે ઉપકરણ હાથમાં લીધું.
REMEMBER
FORGET
તેની આંગળી Rememberની નજીક ગઈ.
અચાનક તેની આંખો સામે દૃશ્યો ઝબકવા લાગ્યાં.
2021.
આ જ લેબ.
નિષા દોડતી હતી.
આગ.
મીરા ચીસ પાડી રહી હતી.
દેવ કંઈક બંધ કરવાનો પ્રયાસ કરી રહ્યો હતો.
અને આરવ—
આરવ મીરાની સામે ઊભો હતો.
તેના હાથમાં એક નાનું ઉપકરણ હતું.
“તમે આ બંધ નહીં કરો,” મીરા કહી રહી હતી.
આરવ જવાબ આપતો હતો—
“જો આ ચાલુ રહ્યું તો લોકો પોતાની પસંદગી ગુમાવશે.”
મીરા બોલી—
“તને ખબર નથી કે તું શું કરી રહ્યો છે.”
પછી બીજું દૃશ્ય.
નિષા આરવની પાછળ ઊભી હતી.
તેના હાથમાં આગ બુઝાવવાનું સાધન હતું.
પરંતુ તે તેનો ઉપયોગ કરતી નહોતી.
તે મશીન તરફ જોઈ રહી હતી.
આરવ ચીસ્યો—
“નિષા, હવે!”
નિષાએ સ્વિચ ખેંચી.
આગ ફાટી નીકળી.
દૃશ્ય અચાનક બંધ થઈ ગયું.
આરવ આંખો ખોલીને પાછો વર્તમાનમાં આવ્યો.
તે હાંફી રહ્યો હતો.
“મને યાદ આવી ગયું.”
નિષા તેની નજીક આવી.
“શું?”
“મેં તને આગ લગાવવા કહ્યું હતું.”
નિષાની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
“હા.”
“પણ મેં મીરાને મારવાનો આદેશ કેમ સ્વીકાર્યો?”
મીરા આગળ આવી.
“કારણ કે તને કહેવામાં આવ્યું હતું કે હું નક્ષત્રને કાયમ માટે ચાલુ રાખવા માગું છું.”
આરવે ચોંકીને પૂછ્યું—
“પણ તમે તો એને બંધ કરવા માગતા હતા!”
“હા.”
“તો પછી ખોટી માહિતી કોણે આપી?”
કોઈ બોલ્યું નહીં.
દેવ ધીમેથી બોલ્યો—
“એ વ્યક્તિ જે નક્ષત્રની અંદરથી આદેશ આપતી હતી.”
“કોણ?”
દેવે સ્ક્રીન તરફ જોયું.
“અમે એને ક્યારેય જોઈ નથી.”
“તો નામ?”
“કોડનામ હતું—આલ્ફા.”
આરવનો ચહેરો બદલાઈ ગયો.
“આલ્ફા?”
નિષાએ ધીમેથી કહ્યું—
“એ જ નામ મને પણ યાદ છે.”
કાઉન્ટડાઉન—
00:59
સ્ક્રીન પર નવી લાઇન દેખાઈ:
ALPHA CONNECTION RESTORED
મીરા પાછળ ખસી ગઈ.
“ના...”
આરવે પૂછ્યું, “શું થયું?”
મીરા સ્ક્રીન તરફ જોતાં જોતાં બોલી—
“આલ્ફા કોઈ બહારની વ્યક્તિ નહોતી.”
દેવે તેની તરફ જોયું.
“મીરા...”
“ના,” મીરાએ કહ્યું, “હવે એને જાણવું જ પડશે.”
આરવનો શ્વાસ અટકી ગયો.
“આલ્ફા કોણ હતી?”
મીરાએ ધીમેથી કહ્યું—
“એ વ્યક્તિ જેણે નક્ષત્રને પ્રથમ વખત બનાવવામાં મદદ કરી હતી.”
“કોણ?”
મીરાની નજર આરવ પર સ્થિર થઈ.
“તારી માતા.”
આરવ જાણે પથ્થર બની ગયો.
“મારી... માતા?”
નિષાએ ધીમેથી કહ્યું—
“પણ તારી માતા તો 2018માં જ...”
તેનું વાક્ય અધૂરું રહી ગયું.
મુખ્ય સ્ક્રીન પર એક નવી ફાઇલ ખુલી.
ALPHA — LIVE
પછી એક વિડિયો શરૂ થયો.
સ્ક્રીન પર એક સ્ત્રી બેઠી હતી.
આરવ તેની તરફ જોતો રહ્યો.
ચહેરો ઓળખવામાં તેને એક ક્ષણ પણ લાગી નહીં.
તેની માતા.
પરંતુ વિડિયોની તારીખ હતી—
27 ઓગસ્ટ 2026.
આજથી ત્રણ દિવસ પછી.
સ્ત્રી સીધી કેમેરા તરફ જોઈ રહી હતી.
અને પછી બોલી—
“આરવ, જો તું આ જોઈ રહ્યો છે, તો મારી યોજના નિષ્ફળ ગઈ છે.”
આરવનો શ્વાસ અટકી ગયો.
તેની માતાનો અવાજ ફરી સંભળાયો—
“અને હવે તારે મારી પાસેથી સૌથી મોટું સત્ય સાંભળવું પડશે.”
સ્ક્રીન અંધારી થઈ ગઈ.
વાચકો માટે પ્રશ્ન
જો આરવની માતા જીવતી છે અને પોતે ‘આલ્ફા’ છે, તો તેણે નક્ષત્ર શા માટે બનાવ્યું હતું—અને સૌથી મોટું રહસ્ય શું છે જે આરવને તેના વિશે હજી સુધી ખબર નથી?
