ભાગ ૪૭: ગ્રેજ્યુએશન ડે: મેડલ્સ, સ્ટેથોસ્કોપ અને ગર્વ
સ્વામી વિવેકાનંદ મેડિકલ કોલેજનો ભવ્ય કન્વોકેશન હોલ (Convocation Hall) આજે કોઈ મોટા ઉત્સવના મેદાન જેવો લાગી રહ્યો હતો. વિશાળ ઝુમ્મરોની રોશનીથી આખો હોલ ઝગમગી રહ્યો હતો.
આજે એ દિવસ હતો, જેનું સપનું દરેક મેડિકલ વિદ્યાર્થી સાડા પાંચ વર્ષની આકરી તપસ્યા પછી જોતો હોય છે. કાળા રંગના એકેડેમિક ગાઉન (Gown) અને માથા પર સ્ક્વેર કેપ પહેરેલા સેંકડો યુવાનોના ચહેરા પર એક અદભુત તેજ હતું.
હોલની એક બાજુએ, જિગ્નેશના પિતા, જેઓ ખાસ ગામડેથી આ પ્રસંગ માટે આવ્યા હતા, એમના આંખમાંથી હરખના આંસુ વહી રહ્યા હતા. એમણે માથા પરનો પાઘડીનો છેડો આંખે લૂછતાં કેતનના પિતાને કહ્યું, "મારો જીગો આજે ડૉક્ટર સાહેબ બની ગયો! હવે અમારા ગામમાં કોઈ દવા વગર નહિ મરે."
જિગ્નેશ અને કેતન બંને ગર્વથી પોતાના માતા-પિતા સાથે ઊભા હતા. આજે આ મધ્યમવર્ગીય પરિવારોના વર્ષોના સંઘર્ષનો અંત આવ્યો હતો.
બીજી તરફ, આધ્યા પોતાના કાળા ગાઉનમાં કોઈ રાજકુમારી જેવી લાગી રહી હતી. એના પિતા દુષ્યંતભાઈ છાતી કાઢીને હોલની પહેલી હરોળમાં ગર્વથી બેઠા હતા.
અચાનક, સ્ટેજ પરથી ડીન સાહેબનો અવાજ માઈકમાં ગુંજ્યો. આખો હોલ શાંત થઈ ગયો.
"અને હવે... આ વર્ષના 'બેસ્ટ આઉટગોઇંગ સ્ટુડન્ટ' અને 'યુનિવર્સિટી ગોલ્ડ મેડલિસ્ટ' ને સ્ટેજ પર આમંત્રિત કરતા મને ખૂબ ગર્વ થાય છે... ડૉ. આરવ શર્મા!"
તાળીઓનો ગડગડાટ!
આખા હોલમાં તાળીઓનો એવો પ્રચંડ અવાજ ગુંજી ઉઠ્યો કે જાણે આકાશ ગાજી રહ્યું હોય. આધ્યાની આંખોમાં ખુશીના આંસુ આવી ગયા.
આરવ પોતાની જગ્યાએથી ઊભો થયો. એના ચહેરા પર કોઈ અહંકાર નહોતો, બસ એક સાચા યોદ્ધા જેવી ગંભીરતા અને અદભુત શાંતિ હતી. ધીમા અને મક્કમ પગલે એ સ્ટેજની સીડીઓ ચઢ્યો.
ડીન સાહેબે આરવને હસ્તધૂનન કરીને આવકાર્યો. એમણે એક ચમકતો ગોલ્ડ મેડલ આરવના ગળામાં પહેરાવ્યો અને એના ખભા પર નવું સ્ટેથોસ્કોપ (Stethoscope) મૂક્યું.
બરાબર એ જ ક્ષણે, કેમેરાના ફ્લેશ ઝબક્યા. પણ આરવની આંખો એક સેકન્ડ માટે બંધ થઈ ગઈ.
આસપાસનો કોલાહલ એના માટે શૂન્ય થઈ ગયો. એ બંધ આંખોમાં એને વર્ષો જૂનો એક પ્રભાવશાળી ચહેરો દેખાયો... આર્મીના યુનિફોર્મમાં સજ્જ શહીદ મેજર રઘુવીરસિંહ!
"પપ્પા..." આરવનું હ્રદય અંદરથી એક મૂંગો સાદ પાડી રહ્યું હતું. "ડૉક્ટર બનવાનું તમારું સપનું તો મેં આર્મીમાં જોડાતા પહેલાં જ પૂરું કરી લીધું હતું. આ મારું બીજું ગ્રેજ્યુએશન છે! પણ આજનો આ મેડલ મારા માટે સૌથી ખાસ છે. મેં માત્ર એક વિદ્યાર્થી બનીને ડિગ્રી નથી મેળવી, પણ એક કમાન્ડો તરીકે મેં આ દેશના યુવાનોને અને કોલેજના આ પવિત્ર કેમ્પસને ડ્રગ્સના ઝેરમાંથી બચાવી લીધા છે. દેશના ભવિષ્યને સુરક્ષિત રાખવાનો તમારો 'નેશન ફર્સ્ટ' નો મંત્ર મેં આજે પૂરી નિષ્ઠાથી નિભાવ્યો છે!"
જ્યારે આરવે આંખો ખોલી, ત્યારે એની આંખોના ખૂણા સહેજ ભીના હતા, પણ એમાં એક શહીદના દીકરાનો અને એક સફળ RAW એજન્ટનો અનહદ સંતોષ હતો.
ત્યારબાદ સ્ટેજ પરથી તમામ નવા ડૉક્ટરોને 'હિપ્પોક્રેટિક ઓથ' (Hippocratic Oath - ડૉક્ટરી વ્યવસાયના શપથ) લેવડાવવામાં આવ્યા. આરવ પોતાના જીવનમાં બીજી વાર આ શપથ લઈ રહ્યો હતો, પણ આજે એનો અવાજ વધુ દ્રઢ અને સાર્થક હતો. એક સિદ્ધહસ્ત ડૉક્ટર આજે ફરી એકવાર પોતાના પ્રેમ અને મિત્રોની સાથે સત્તાવાર રીતે મેડિકલ સાયન્સનો રક્ષક બની ચૂક્યો હતો.
સમારંભ પૂરો થયો. બધા જ વિદ્યાર્થીઓએ આનંદમાં આવીને પોતાની સ્ક્વેર કેપ હવામાં ઉછાળી!
ભીડને ચીરીને આધ્યા દોડતી આરવ પાસે આવી.
"કંગ્રેચ્યુલેશન્સ... ડૉક્ટર આરવ!" આધ્યાએ એક અત્યંત રોમેન્ટિક અને ગર્વભર્યા સ્મિત સાથે કહ્યું.
આરવે હસીને આધ્યાનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો. "કંગ્રેચ્યુલેશન્સ ટુ યુ ટુ... ડૉક્ટર આધ્યા. સાડા પાંચ વર્ષની આ સફર ખરેખર અદભુત રહી."
"હવે આગળ શું પ્લાન છે, ડૉક્ટર સાહેબ?" આધ્યાએ આંખો નચાવતા પૂછ્યું.
"પ્લાન બહુ ક્લિયર છે," આરવે આધ્યાની આંખોમાં સીધું જોતાં કહ્યું. "કાલે જ NEET PG નું મેરિટ લિસ્ટ આવી ગયું છે. આપણું બંનેનું પીડિયાટ્રિક રેસિડેન્સી (MD Pediatrics) માં એડમિશન કન્ફર્મ થઈ ગયું છે. બાળકોનું હાસ્ય અને એમની નિર્દોષતા વચ્ચે આપણી નવી મેડિકલ સફર શરૂ થવાની છે. પણ..."
"પણ શું?" આધ્યાના ધબકારા વધી ગયા.
આરવે પોતાના ખિસ્સામાંથી એક નાનકડું, સુંદર મખમલનું બોક્સ કાઢ્યું. બિલકુલ ક્લાસિક અને આત્મીય સ્ટાઈલમાં એ આધ્યાની સામે એક ઘૂંટણ પર બેસી ગયો!
આસપાસ ઉભેલા વિદ્યાર્થીઓ, પ્રોફેસરો અને જિગ્નેશ-કેતન પણ આ દ્રશ્ય જોઈને સ્તબ્ધ રહી ગયા. હોલના એ ખૂણામાં એકદમ સન્નાટો છવાઈ ગયો.
"પણ... એ પીડિયાટ્રિક વોર્ડની રાત-દિવસની ડ્યુટીઓ મારે માત્ર એક સહકર્મી બનીને નથી કરવી, આધ્યા." આરવે બોક્સ ખોલ્યું, જેમાં એક અત્યંત સુંદર હીરાની વીંટી ચમકી રહી હતી. એની આંખોમાં દુનિયાભરનો પ્રેમ છલકાઈ રહ્યો હતો. "તેં મારા પડછાયાને પ્રેમ કર્યો છે અને મારી હિંમતને સાથ આપ્યો છે. શું તું મારી જિંદગીભરની સાથી બનીશ? વિલ યુ મેરી મી?"
આધ્યાના ગાલ શરમથી લાલ થઈ ગયા. ખુશીના આંસુ એની આંખોમાંથી વહેવા લાગ્યા. એણે તરત જ હકારમાં માથું હલાવ્યું અને કોઈની પણ પરવા કર્યા વગર આરવને ભેટી પડી! આખો હોલ ફરી એકવાર સીટીઓ અને તાળીઓના ગડગડાટથી ગુંજી ઉઠ્યો. દુષ્યંતભાઈ પણ દૂર ઊભા ઊભા આ દ્રશ્ય જોઈને ગર્વથી હસી રહ્યા હતા.
ભણતર પૂરું થઈ ચૂક્યું હતું, પીડિયાટ્રિક્સમાં આગળ વધવાનો રસ્તો પણ નક્કી થઈ ગયો હતો. અને હવે... બે પરિવારો વચ્ચે લગ્નની શરણાઈઓ વાગવાની સુંદર તૈયારીઓ શરૂ થવાની હતી!
(ક્રમશ:)
“નીલ”
ડૉ. નિલેષ ઠાકોર
