ભાગ ૭: આરવને સમજવાનો આધ્યાનો પ્રયાસ
સ્વામી વિવેકાનંદ મેડિકલ કોલેજની સેન્ટ્રલ લાઈબ્રેરી.
બપોરના ત્રણ વાગ્યાનો સમય હતો. લાઈબ્રેરીના મોટા હોલમાં એક ગંભીર અને એકાગ્રતાભરી શાંતિ છવાયેલી હતી. માત્ર એસીનો ધીમો અવાજ અને ક્યારેક કોઈ પુસ્તકનું પાનું ફેરવવાનો અવાજ આ શાંતિને તોડતો હતો.
લાઈબ્રેરીના સૌથી છેલ્લા અને ખૂણાના ટેબલ પર આરવ બેઠો હતો. એની સામે 'એડવાન્સ્ડ ટોક્સિકોલોજી એન્ડ સિન્થેટિક આલ્કલોઇડ્સ' ની એક જાડી, રેફરન્સ બુક ખુલ્લી હતી. સામાન્ય રીતે સેકન્ડ યરનો કોઈ વિદ્યાર્થી આટલા ડીપ લેવલનું પુસ્તક વાંચવાની હિંમત ના કરે, પણ આરવ માટે આ મેડિકલનો અભ્યાસ નહોતો, આ એના મિશનનો એક ભાગ હતો. ડૉ. વ્યાસ જે પ્રકારના સિન્થેટિક ડ્રગ્સનું નેટવર્ક ચલાવી રહ્યા હતા, એના કેમિકલ બંધારણને સમજવું RAW ના કેપ્ટન માટે અત્યંત જરૂરી હતું.
અચાનક, એના ટેબલ પર એક હળવો પડછાયો પડ્યો.
આરવે નજર ઊંચી કરી. સામે આધ્યા ઊભી હતી. એણે આછા ગુલાબી રંગનો કુર્તો અને કાનમાં નાના ઝુમખા પહેર્યા હતા. એના ચહેરા પર એક મીઠું, નિખાલસ સ્મિત હતું અને હાથમાં પેથોલોજીની નોટબુક હતી.
"મે આઈ?" આધ્યાએ ધીમેથી પૂછ્યું, પણ પરવાનગીની રાહ જોયા વગર જ આરવની બિલકુલ સામેની ખુરશી ખેંચીને બેસી ગઈ.
આરવે પોતાની ચોપડી બંધ કરી અને હળવું સ્મિત આપ્યું. "તો યુનિવર્સિટી ટોપરને પણ લાઈબ્રેરીની જરૂર પડે છે એમ ને?"
"ટોપર હોવું એ કોઈ શ્રાપ થોડી છે!" આધ્યાએ હળવાશથી આંખ મારતા કહ્યું, "અને જ્યાં સુધી આટલી જાડી રેફરન્સ બુક્સ વાંચવાવાળા કોમ્પિટીટર ક્લાસમાં આવી ગયા હોય, તો મારે પણ મારી ખુરશી બચાવવી પડે ને!"
બંને વચ્ચે એક હળવું હાસ્ય વહેંચાયું. પણ આધ્યાની નજર આરવના ચહેરા પર જ ટકેલી હતી. એ આ છોકરાને વાંચવાનો પ્રયાસ કરી રહી હતી. ક્લાસમાં કોઈની સાથે વધારે વાત ના કરતો, હોસ્ટેલમાં પણ પોતાની જ દુનિયામાં મસ્ત રહેતો અને છતાં પણ જ્યારે બોલે ત્યારે એની આંખોમાં એક વિચિત્ર પ્રકારનો આત્મવિશ્વાસ છલકાતો.
"આરવ..." આધ્યાએ પોતાનો અવાજ થોડો ધીમો અને ગંભીર કરતા પૂછ્યું, "તું... તું હંમેશા આટલો શાંત કેમ રહે છે? આઈ મીન... તારા ચહેરા પર ક્યારેય કોઈ ઉમળકો કે ગભરામણ કેમ નથી દેખાતી? જાણે... જાણે તારી આસપાસ તેં કોઈ અદ્રશ્ય દીવાલ ચણી લીધી હોય."
આરવની આંખોમાં એક ક્ષણ માટે શૂન્યાવકાશ છવાઈ ગયો. એ દીવાલો નહોતી, એ કબ્રસ્તાન હતું. ગ્રીષ્માની અને નૈનાની યાદોનું કબ્રસ્તાન. પણ એ આધ્યાને કહી શકે એમ નહોતો.
"અમુક સવાલોના જવાબ પુસ્તકોમાં નથી હોતા, આધ્યા," આરવે બિલકુલ સપાટ પણ ઊંડાણવાળા અવાજે કહ્યું. "અને અમુક જિંદગીના પાના ખાલી હોય, એ જ સારા છે. જો એને વાંચવાનો પ્રયાસ કરીએ, તો માત્ર દર્દ જ મળે."
આધ્યાના હ્રદયમાં એક અજીબ ધબકારો ચૂકી ગયો. આરવના શબ્દોમાં રહેલો ભાર એને સ્પર્શી ગયો હતો. એણે પોતાનો હાથ ધીમેથી ટેબલ પર આગળ વધાર્યો અને આરવના હાથની બિલકુલ નજીક મૂક્યો. સ્પર્શ નહોતો થયો, પણ એ અંતરમાં એક ગરમાવો હતો.
"મને ખાલી પાના વાંચતા બહુ સારી રીતે આવડે છે, આરવ. જો તું ક્યારેય શેર કરવા માંગે... તો હું અહીં જ છું." આધ્યાની આંખોમાં એક અદભુત કરુણા અને લાગણી હતી.
આરવ પહેલીવાર આ છોકરીની આંખોની ઊંડાઈમાં ખોવાઈ રહ્યો હતો. ગ્રીષ્મા પછી કોઈએ એના ઘા પર આટલી નરમાશથી હાથ મૂકવાનો પ્રયાસ નહોતો કર્યો. એનાથી અજાણતા જ પોતાનો હાથ આધ્યાના હાથ તરફ સહેજ વધ્યો...
...અને અચાનક!
ઝઝ્ઝ... ઝઝ્ઝ...
આરવના ડાબા કાંડા પર બંધાયેલી કાળી સ્માર્ટવોચમાં બે તીક્ષ્ણ વાઇબ્રેશન થયા. આ રોમેન્ટિક અને ભાવનાત્મક વાતાવરણમાં એ વાઇબ્રેશન એક ખતરનાક એલાર્મ જેવું હતું.
આરવના ચહેરાના હાવભાવ સેકન્ડના હજારમા ભાગમાં બદલાઈ ગયા. એની આંખોમાંથી પેલી નરમાશ ગાયબ થઈ ગઈ અને એની જગ્યાએ એક શિકારી જેવી કાતિલ અને સજાગ નજર આવી ગઈ.
આધ્યાએ આ બદલાવ નોંધ્યો. એને આશ્ચર્ય થયું કે માત્ર એક ઘડિયાળના વાઇબ્રેશનથી આ માણસનું વ્યક્તિત્વ આટલું ભયાનક રીતે કઈ રીતે બદલાઈ શકે? જાણે કોઈ મેડિકલ સ્ટુડન્ટ અચાનક કોઈ કમાન્ડોમાં ફેરવાઈ ગયો હોય!
આરવે માથું નીચું રાખીને ધીમેથી પોતાનો હાથ પાછો ખેંચી લીધો. ઘડિયાળની સ્ક્રીન પર ફેલ્કનનો કોડેડ મેસેજ ફ્લેશ થઈ રહ્યો હતો:
"કેપ્ટન. ટાર્ગેટ ઇઝ ઇન યોર રેડિયસ. તમારી 3 વાગ્યાની દિશામાં. ત્રીજી હરોળ. પુસ્તકોની પાછળ. ડૉ. વ્યાસનો એક જાસૂસ તમારા પર નજર રાખી રહ્યો છે."
આરવે બિલકુલ સાહજિકતાથી પોતાની ગરદન સહેજ ફેરવીને આંખના ખૂણેથી જોયું. મેડિસિન વિભાગના પુસ્તકોના રેક પાછળ એક ઊંચો, કાળા શર્ટવાળો યુવાન ઊભો હતો. એના હાથમાં પુસ્તક હતું, પણ એની નજર સીધી આરવ અને આધ્યા પર જ હતી. ભાઉરાવના માણસો કોલેજ કેમ્પસમાં ઘૂસી ચૂક્યા હતા.
આરવ સમજી ગયો કે જો એ અત્યારે અહીં બેસી રહેશે, તો આધ્યા પણ આ લોકોની નજરમાં આવી જશે. અને એ આધ્યા પર કોઈ આંચ આવવા દેવા નહોતો માંગતો.
"આધ્યા..." આરવનો અવાજ હવે એકદમ કડક અને શુષ્ક હતો. "મારે અચાનક એક કામ માટે જવું પડશે."
"શું થયું આરવ? બધું બરાબર તો છે ને?" આધ્યાના અવાજમાં ચિંતા સ્પષ્ટ હતી.
આરવે પોતાની બેગ ખભા પર ભરાવી અને સીધો ઊભો થયો. એણે આધ્યાની આંખોમાં સીધું જોતા, એક વોર્નિંગ આપતા અવાજે કહ્યું, "તું અત્યારે ને અત્યારે અહીંથી સીધી હોસ્ટેલ જજે. ક્યાંય રસ્તામાં ઊભી ના રહેતી અને કોઈની પણ સાથે વાત ના કરતી. અંડરસ્ટેન્ડ?"
આધ્યા કંઈ સમજે કે પૂછે, એ પહેલાં જ આરવ ત્યાંથી ઝડપથી ફરી ગયો. એનો ચાલવાનો અંદાજ હવે કોઈ વિદ્યાર્થી જેવો નહોતો. એના પગલાંમાં આર્મીની ટ્રેનિંગનો રુઆબ અને એક અદ્રશ્ય હથિયારની તાકાત હતી.
આધ્યા ત્યાં જ અવાક બેસી રહી. એ સમજી નહોતી શકતી કે આ આરવ શર્મા આખરે કઈ માટીનો બનેલો છે. હમણાં બે મિનિટ પહેલાં જેની આંખોમાં એને એક ઘાયલ પ્રેમી દેખાયો હતો, એ જ આંખોમાં અત્યારે મોતના સાયલન્ટ મેસેજ કેમ હતા?
લાઈબ્રેરીના અંધારા અને સાંકડા કોરિડોરમાં આરવ અત્યંત ચતુરાઈથી પેલા કાળા શર્ટવાળા જાસૂસની પાછળ પાછળ આગળ વધી રહ્યો હતો. જાસૂસને ખબર પણ નહોતી કે તે જેનો શિકાર કરવા આવ્યો છે, તે ખુદ હવે એનો શિકારી બની ચૂક્યો હતો.
આરવે ખિસ્સામાંથી ધીમેથી પોતાનો રુમાલ કાઢ્યો અને હાથની મુઠ્ઠી વાળી. એક અદ્રશ્ય યુદ્ધની શરૂઆત કેમ્પસની લાઈબ્રેરીથી થઈ ચૂકી હતી.
(ક્રમશ:)
“નીલ”
ડૉ. નિલેષ ઠાકોર
