ભાગ ૪૧: આધ્યા પર હુમલો
પરોઢના સાડા ચાર વાગ્યા હતા.
સ્વામી વિવેકાનંદ મેડિકલ કોલેજનું કેમ્પસ અત્યારે ગાઢ ધુમ્મસની ચાદરમાં લપેટાયેલું હતું. વિઝિબિલિટી (દ્રશ્યમાનતા) બિલકુલ નહિવત હતી. સ્ટ્રીટ લાઈટ્સનો આછો પીળો પ્રકાશ ધુમ્મસમાં એક અજીબ પ્રકારનો ભેંકાર માહોલ ઊભો કરી રહ્યો હતો.
આધ્યા હમણાં જ સિવિલ હોસ્પિટલના ઇમરજન્સી વોર્ડની નાઈટ-ડ્યુટી પૂરી કરીને ગર્લ્સ હોસ્ટેલ તરફ એકલી પાછી ફરી રહી હતી. એના ખભા પર સ્ટેથોસ્કોપ હતું અને ચહેરા પર ઉજાગરાનો થાક હતો, પણ મનમાં આરવના વિચારોને કારણે એક હળવું સ્મિત રમી રહ્યું હતું.
પણ એ અજાણ હતી કે ધુમ્મસની આડમાં મોત એનો પીછો કરી રહ્યું હતું!
બોટનિકલ ગાર્ડનના જૂના વડલા પાછળ બે કાળા પડછાયાઓ છુપાયેલા હતા. ભાઉરાવના આ બંને શાર્પ-શૂટર્સ પ્રોફેશનલ કિલર હતા. એકના હાથમાં સાયલેન્સર અને લેસર-સાઈટ (Laser-sight) વાળી અત્યાધુનિક પિસ્તોલ હતી.
"ટાર્ગેટ રેન્જમાં છે. બોસનો ઓર્ડર છે, છોકરીના માથામાં જ ગોળી મારવાની છે, જેથી પેલા આરવનું મગજ કાયમ માટે બહેર મારી જાય." શૂટરે અત્યંત ધીમા અને ક્રૂર અવાજે પોતાના સાથીને કહ્યું અને પિસ્તોલ નિશાન પર લીધી.
એક લાલ રંગનું નાનકડું લેસર-ડોટ (Laser-dot) ધુમ્મસને ચીરીને આધ્યાની પીઠ પર પડ્યું અને ધીમે ધીમે સરકીને એના માથા તરફ ઉપર જવા લાગ્યું.
"ફાયર..."
શૂટરની આંગળી ટ્રિગર દબાવવાની બિલકુલ અણી પર હતી!
પણ એ જ સેકન્ડે, ધુમ્મસની અંદરથી કોઈ જંગલી દીપડાની જેમ એક અત્યંત ઝડપી અને શક્તિશાળી પડછાયો શૂટરની બિલકુલ પાછળ ત્રાટક્યો!
એ પહેલાં કે શૂટર કંઈ સમજે, એક લોખંડી હાથ એના કાંડા પર વીંટળાયો અને એક એવો ભયાનક ઝાટકો આપ્યો કે એના હાથના કાંડાનું હાડકું 'કડડડ' અવાજ સાથે પોતાની જગ્યાએથી ખસી ગયું! પિસ્તોલ જમીન પર પડે એ પહેલાં જ પડછાયાએ એ પિસ્તોલ અધ્ધર હવામાં જ ઝીલી લીધી, જેથી કોઈ અવાજ ના થાય.
એ પડછાયો આરવ હતો!
આરવની આંખો અત્યારે કોઈ સામાન્ય માણસની નહોતી, પણ એક ભયંકર ક્રોધાગ્નિમાં બળતા શિવના ત્રીજા નેત્ર જેવી હતી. એણે પોતાનો પ્રિય પ્રેમ ગુમાવવાનો ડર એકવાર ગ્રીષ્માના સ્વરૂપમાં અનુભવ્યો હતો, આજે કોઈ પણ કાળે એ આધ્યા પર ઉઝરડો પણ આવવા દેવા માંગતો નહોતો.
બીજો ગુંડો પોતાના ખિસ્સામાંથી છરો કાઢીને આરવ પર હુમલો કરવા ગયો. આરવે પોતાની જગ્યા પરથી સહેજ પણ હલ્યા વગર, હાથમાં રહેલી શૂટરની પિસ્તોલનું સાયલેન્સર એટલી જોરથી પેલા ગુંડાના કપાળ પર માર્યું કે એ ચક્કર ખાઈને જમીન પર ઢળી પડ્યો.
આરવે પેલા શૂટરની ગરદન પકડી અને એને વડલાના થડ સાથે કચડી નાખ્યો.
"જો મારી આધ્યા પર આ લાલ ડોટ એક મિલીમીટર પણ આગળ વધ્યું હોત ને..." આરવનો અવાજ એટલો બર્ફીલો અને કાતિલ હતો કે શૂટરનું પેન્ટ ભીનું થઈ ગયું. "તો હું તારા શરીરના એટલા ટુકડા કરત કે ભાઉરાવ પણ ઓળખી ના શકત કે આ એનો જ માણસ છે."
શૂટર દર્દથી કણસી રહ્યો હતો.
આરવે એના ગળા પરની પકડ સહેજ મજબૂત કરી. "તારા ભાઉરાવને જઈને કહેજે કે અત્યાર સુધી આરવસિંહ માત્ર બુદ્ધિથી લડતો હતો, પણ તમે લોકોએ એની પ્રેમિકા પર નજર નાખીને બહુ મોટી ભૂલ કરી છે. હવે આરવસિંહ ભાઉરાવના અડ્ડા પર આવશે... અને આખા અડ્ડાને સ્મશાન બનાવી દેશે. ભાગ અહીંથી!"
આરવે એવો ધક્કો માર્યો કે બંને ગુંડાઓ પોતાનો જીવ બચાવીને ધુમ્મસમાં ગાયબ થઈ ગયા. આરવ કોઈને મારીને લોહીની નદીઓ વહેવડાવવા નહોતો માંગતો, એ માત્ર દુશ્મનના મગજમાં પોતાનો ભય બેસાડવા માંગતો હતો.
આરવે ઊંડા શ્વાસ લીધા. એનું હ્રદય હજુ પણ જોરજોરથી ધબકી રહ્યું હતું. એણે પિસ્તોલ અને મેગેઝીન ખાલી કરીને નજીકની ગટરમાં ફેંકી દીધી અને ઝડપથી એ દિશામાં દોડ્યો, જ્યાં આધ્યા જઈ રહી હતી.
આધ્યા હોસ્ટેલના ગેટથી થોડે જ દૂર હતી. અચાનક પાછળથી કોઈના દોડવાના પગલાં સંભળાયા. આધ્યાએ ગભરાઈને પાછળ જોયું, પણ સામે આરવને જોઈને એના જીવમાં જીવ આવ્યો.
"આરવ? તું અત્યારે સવારના પાંચ વાગ્યે અહીંયા?" આધ્યાએ આશ્ચર્યથી પૂછ્યું.
આરવના શ્વાસ ફૂલેલા હતા. એના કપાળ પર શિયાળાની ઠંડીમાં પણ પરસેવાના ટીપાં વળી ગયા હતા. એણે કોઈ જ જવાબ ના આપ્યો. એ સીધો આધ્યાની પાસે ગયો અને એને અત્યંત કસીને, જાણે કોઈ કિંમતી ખજાનો છુપાવતો હોય એમ પોતાની છાતી સરસી ચાંપી દીધી!
આધ્યા એક ક્ષણ માટે સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. આરવનું આટલું આવેશપૂર્ણ અને રક્ષણાત્મક આલિંગન એણે પહેલાં ક્યારેય નહોતું અનુભવ્યું. આરવના હ્રદયના ધબકારા આધ્યા પોતાની છાતીમાં અનુભવી શકતી હતી.
"આરવ... શું થયું છે? તું આટલો બધો કેમ ધ્રૂજી રહ્યો છે?" આધ્યાએ પોતાનો હાથ આરવની પીઠ પર હળવેથી ફેરવતા પૂછ્યું. એનો અવાજ અત્યંત નરમ અને સ્નેહભર્યો હતો.
આરવે ધીમેથી આધ્યાના ચહેરાને પોતાના બંને હાથોમાં પકડ્યો. એની આંખોમાં એક ડર હતો— આધ્યાને ગુમાવવાનો ડર.
"કંઈ નથી થયું આધ્યા..." આરવે અત્યંત ભારે અવાજે કહ્યું, "બસ... મને અચાનક એવો ડર લાગ્યો કે જો તને કંઈ થઈ ગયું તો મારું શું થશે? પ્લીઝ, આજ પછી તું કેમ્પસમાં ક્યારેય એકલી નહિ ફરે. તને મારા સમ છે."
આધ્યાની આંખો ભરાઈ આવી. એ આરવના આ 'રક્ષણાત્મક ગુસ્સા' અને પ્રેમની ઊંડાઈ સમજી ગઈ હતી. એ ભલે અજાણ હતી કે હમણાં જ મોત એને સ્પર્શીને પસાર થઈ ગયું હતું, પણ એને એટલી ખાતરી થઈ ગઈ હતી કે દુનિયાની કોઈ પણ તાકાત એને આરવના આ સુરક્ષિત હાથોમાંથી છીનવી નહિ શકે.
આધ્યાએ હળવેથી આરવના હોઠ પર પોતાની આંગળી મૂકી. "જ્યાં સુધી તારો આ પડછાયો મારી સાથે છે ને આરવ, યમરાજની પણ હિંમત નથી કે મને સ્પર્શી શકે."
બંને એકબીજાની આંખોમાં ખોવાયેલા હતા, પણ આરવનું મગજ હવે એક નવો જ યુદ્ધ-પ્લાન ઘડી રહ્યું હતું. આધ્યાને સુરક્ષિત મૂકીને, હવે આરવ ભાઉરાવના મેઈન અડ્ડા પર એકલપંડે ત્રાટકવાનો હતો.
(ક્રમશ:)
“નીલ”
ડૉ. નિલેષ ઠાકોર
