ભાગ ૩૩: શૅડોનો પર્દાફાશ
જૂની એનાટોમી લેબની લાંબી, અંધારી પરસાળમાં આરવ અને આધ્યા પ્રવેશી ચૂક્યા હતા. બહાર વાગતા ડીજેનો અવાજ અહીં એકદમ ધીમો થઈ ગયો હતો. ફોર્મેલીન (Formalin) ની આછી ગંધ હવામાં તરી રહી હતી.
આરવ અચાનક રોકાઈ ગયો. એની RAW ટ્રેઈન્ડ ઈન્દ્રિયોએ પાછળ આવી રહેલા પગલાંઓનો અવાજ પારખી લીધો હતો.
"આધ્યા..." આરવે અત્યંત શાંતિથી આધ્યાના ચહેરા પર આવતી લટ સરખી કરતા કહ્યું, "તું બે મિનિટ માટે આ લેબની અંદર જઈને દરવાજો બંધ કરી દે. મારે એક 'જૂના મિત્ર' સાથે થોડી વાત કરવી છે."
આધ્યાને આરવની આંખોમાં રહેલી ગંભીરતા સમજાઈ ગઈ. એણે કોઈ દલીલ કર્યા વગર ચૂપચાપ અંદર જઈને દરવાજો બંધ કરી દીધો.
હવે પરસાળમાં માત્ર આરવ ઊભો હતો.
પાછળથી ધીમા પગલે ડૉ. મિહિર અંધારામાંથી બહાર આવ્યો. એના હાથમાં સાયલેન્સર લાગેલી પિસ્તોલ હતી અને એનો હાથ ધ્રૂજી રહ્યો હતો.
"તું બહુ મોટો જાસૂસ બની રહ્યો હતો ને આરવ? આજે તારી વાર્તા અહીં જ પૂરી થશે." મિહિરે ગભરાયેલા પણ આક્રમક અવાજે કહ્યું અને પિસ્તોલ આરવ તરફ તાકી.
આરવના ચહેરા પર ડરનો એક નાનકડો ભાવ પણ નહોતો. એના હોઠ પર એક અત્યંત શાંત, આત્મવિશ્વાસથી ભરેલું અને કટાક્ષયુક્ત સ્મિત હતું.
આરવે બિલકુલ ધીમા પગલે મિહિર તરફ ચાલવાનું શરૂ કર્યું.
"ગન પકડતા તારા હાથ ધ્રૂજે છે ડૉક્ટર..." આરવનો અવાજ પરસાળમાં ગુંજ્યો. "તારા આ હાથ સ્ટેથોસ્કોપ અને સ્કાલ્પેલ (Scalpel) પકડવા માટે બન્યા છે, કોઈનો જીવ લેવા માટે નહિ."
મિહિર કંઈ સમજે કે ટ્રિગર દબાવે, એ પહેલાં જ આરવે વીજળીની ઝડપે માત્ર એક જ કદમ આગળ વધારીને મિહિરના કાંડાને અત્યંત સચોટ એંગલથી પકડીને સહેજ ટ્વિસ્ટ (Twist) કર્યું.
ખટાક્ક! પિસ્તોલ મિહિરના હાથમાંથી છટકીને જમીન પર પડી ગઈ. આરવે કોઈ જ મારપીટ કે હિંસા ના કરી, બસ મિહિરને દીવાલ સાથે દબાવીને ઊભો રાખી દીધો.
"ડૉ. મિહિર... ઉર્ફે 'શેડો'." આરવે મિહિરની આંખોમાં સીધું જોતાં કહ્યું. "મને ખબર છે કે જિગ્નેશને છરો તેં જ માર્યો હતો. મારી માઇક્રો-ચિપ પણ તેં જ ચોરી હતી. હું ચાહું તો હમણાં તારા હાથ-પગ તોડીને તને કાયમ માટે અપંગ બનાવી શકું છું. પણ... હું તને એક તક આપી રહ્યો છું."
મિહિરની આંખો ફાટી ગઈ હતી. એ ડરથી પરસેવે રેબઝેબ થઈ ગયો હતો.
આરવે પોતાની સ્માર્ટવોચનું ડાયલ દબાવ્યું. એમાંથી ડૉ. વ્યાસનો પેલો રેકોર્ડ થયેલો અવાજ સંભળાયો: "આધ્યાને એકવાર જાળમાં ફસાવી લઈએ, એટલે આખો ખેલ પતી જશે."
મિહિરના પગ તળેથી જમીન ખસી ગઈ! આરવ પાસે ડૉ. વ્યાસની કેબિનના ઓડિયો પ્રૂફ હતા!
"સાંભળ ડૉક્ટર..." આરવનો અવાજ હવે એક કઠોર ચેતવણી સમાન હતો. "તારા માતા-પિતાએ પોતાનું બધું જ વેચીને તને આ મેડિકલ કોલેજમાં ભણાવ્યો છે. તારી વર્ષોની રાત-દિવસની મહેનત, તારી ડિગ્રી... આ બધું જ ડૉ. વ્યાસના ખોટા રવાડે ચડીને ઝીરો થઈ જશે. જો આ ઓડિયો રેકોર્ડિંગ અને ડાયરીના ફોટા મેં મેડિકલ કાઉન્સિલ અને પોલીસને મોકલી દીધા ને... તો તારું રજીસ્ટ્રેશન આજીવન કેન્સલ થઈ જશે! તું કોઈ દિવસ ડૉક્ટર નહિ બની શકે અને આખી જિંદગી જેલના સળિયા ગણતો રહીશ."
મિહિરના ઘૂંટણ ધ્રૂજવા લાગ્યા. એની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા. કરિયર બરબાદ થવાનો ડર, શારીરિક હિંસા કરતા હજાર ગણો મોટો હતો!
"મને માફ કરી દે આરવ... પ્લીઝ!" મિહિર હાથ જોડીને રડી પડ્યો. "સાહેબે મને ડરાવીને આ બધું કરાવ્યું હતું. હું એક ગરીબ ઘરનો છોકરો છું, જો મારી ડિગ્રી જતી રહેશે તો મારા મમ્મી-પપ્પા મરી જશે!"
આરવે મિહિરના ખભા પરથી હાથ હટાવી લીધો.
"એક સાચો હીરો એ નથી જે જીવ લે છે, મિહિર. હીરો એ છે જે બીજાને સુધરવાની તક આપે છે. જા, અહીંથી ગાયબ થઈ જા. આજ પછી વ્યાસના કોઈ કાળા કામમાં સાથ ના આપતો. એક સારા ડૉક્ટર બનીને સમાજની સેવા કરજે. જો બીજીવાર તેં કોઈ નિર્દોષનો જીવ જોખમમાં મૂક્યો, તો તારી ડિગ્રી હું મારી આંગળીના ટેરવે મસળી નાખીશ."
મિહિરે બે હાથ જોડીને આરવનો આભાર માન્યો અને પોતાની પિસ્તોલ ત્યાં જ મૂકીને અંધારામાં ભાગી ગયો. આરવના મક્કમ અને બુદ્ધિશાળી ડાયલોગ્સે ગોળી ચલાવ્યા વગર જ એક દુશ્મનને હરાવી દીધો હતો.
આરવ જેવો એનાટોમી લેબ તરફ વળવા ગયો, ત્યાં જ એના ખિસ્સામાં રહેલો ફોન રણકી ઉઠ્યો.
કોલ કેતનનો હતો.
"હેલો કેતન..."
"આરવ! ભાઈ જલ્દી હોસ્ટેલ આવ!" સામે છેડે કેતનનો અવાજ અત્યંત ભયભીત અને ફાટી ગયેલો હતો. "અહીંયા હાહાકાર મચી ગયો છે! ફર્સ્ટ અને સેકન્ડ યરના લગભગ પંદર-વીસ છોકરાઓ ગ્રાઉન્ડમાં અને હોસ્ટેલની લોબીમાં બેભાન થઈને પડી ગયા છે! એમના મોઢામાંથી ફીણ નીકળે છે અને આખા શરીરે ખેંચ (Convulsions) આવે છે! જલ્દી આવ ભાઈ, કોઈને કંઈ સમજાતું નથી!"
આરવના મગજમાં જાણે મોટો ધડાકો થયો!
ડૉ. વ્યાસનો 'પ્રોજેક્ટ યુથ ફેસ્ટ' માત્ર આધ્યાને મારવાનો કે ડ્રગ્સની ટ્રક પાસ કરવાનો નહોતો... એમણે ફેસ્ટિવલના કોલ્ડ-ડ્રિંક્સ અને ફૂડમાં 'મેથ' (Meth) ડ્રગ્સનો ઓવરડોઝ (Overdose) ભેળવી દીધો હતો! આખા કેમ્પસમાં સેંકડો વિદ્યાર્થીઓના જીવ અત્યારે જોખમમાં હતા.
આરવે તરત જ લેબનો દરવાજો ખોલ્યો. આધ્યા સામે જ ઊભી હતી.
"આધ્યા, સાડીનો પાલવ કમરમાં ખોસી દે અને મારી સાથે દોડ! હોસ્ટેલમાં મેડિકલ ઇમરજન્સી છે. ડૉ. વ્યાસે વિદ્યાર્થીઓને ડ્રગ્સનો ઓવરડોઝ આપ્યો છે!"
આધ્યા એક સેકન્ડ માટે સ્તબ્ધ થઈ ગઈ, પણ એક મેડિકલ સ્ટુડન્ટ તરીકે એની ફરજ એને તરત જ એક્શનમાં લઈ આવી.
બંને જણા ગ્રાઉન્ડ ચીરીને બોય્ઝ હોસ્ટેલ તરફ દોડ્યા.
ત્યાંનો નજારો કોઈ ડરામણી ફિલ્મ જેવો હતો. સંગીત બંધ થઈ ચૂક્યું હતું. વિદ્યાર્થીઓ આમતેમ ભાગી રહ્યા હતા. જમીન પર ઘણા યુવાનો તરફડી રહ્યા હતા.
આરવે ભીડ વચ્ચે પહોંચીને એક સાચા લીડરની જેમ જોરથી બૂમ પાડી: "બધા શાંત થઈ જાવ! એમને હવા મળવા દો! આધ્યા, ફાર્માકોલોજી લેબમાંથી જલ્દી 'નાલોક્સોન' (Naloxone) અને 'ડાયઝેપામ' (Diazepam) ના ઇન્જેક્શન લઈ આવ! આપણે એક પણ વિદ્યાર્થીનો જીવ જવા નહિ દઈએ!"
આરવનું આ રોદ્ર, છતાં રક્ષણાત્મક સ્વરૂપ જોઈને આખી હોસ્ટેલના વિદ્યાર્થીઓમાં એક આશા જાગી ગઈ. પણ આરવ જાણતો હતો કે માત્ર દર્દીઓને બચાવવા પૂરતું નહોતું... હવે આ ઝેરના વેપારીઓને કાયમ માટે અટકાવવા જરૂરી હતા.
(ક્રમશ:)
“નીલ”
ડૉ. નિલેષ ઠાકોર
