ભાગ ૨૨: મેડિકલ ઇમરજન્સી: ગોલ્ડન અવરમાં આરવનો ચમત્કાર
કેતનનો પેલો ફાટી ગયેલો અવાજ રાતના એ અંધકારમાં કોઈ કાળમીંઢ પથ્થરની જેમ આરવ અને આધ્યાના કાન પર ટકરાયો.
"જીગો મરી જશે!"
આ શબ્દો સાંભળતા જ આરવે સેકન્ડનો પણ વિલંબ કર્યા વગર સીધી હોસ્ટેલના દાદરા તરફ દોટ મૂકી. આધ્યા પણ પોતાનો ડ્રેસ સાચવતી, હાંફતી હાંફતી એની પાછળ દોડી.
ત્રીજા માળના રૂમ નંબર ૪૦૪ નો નજારો હ્રદય કંપાવી દે તેવો હતો.
અંધારામાં મોબાઇલની ફ્લેશલાઈટના અજવાળામાં જિગ્નેશ જમીન પર તરફડી રહ્યો હતો. એની જમણી બાજુની છાતીમાંથી લોહીનો ફુવારો છૂટી રહ્યો હતો. પેલા ગુંડાએ અંધારામાં છરો સીધો એની પાંસળીઓની વચ્ચે ઉતારી દીધો હતો. કેતન પોતાના લોહીવાળા હાથે જિગ્નેશના ઘા ને દબાવીને પોક મૂકીને રડી રહ્યો હતો.
"આરવ... મારા ભાઈને બચાવી લે... પ્લીઝ! એ શ્વાસ નથી લઈ શકતો!"
આધ્યા તરત જ ઘૂંટણભેર જિગ્નેશ પાસે બેસી ગઈ. એના ચહેરાનો રંગ ઊડી ગયો હતો. મેડિકલની બીજા વર્ષની વિદ્યાર્થિની હોવા છતાં, પુસ્તકોના જ્ઞાન અને નજર સામે પોતાના જ મિત્રને લોહીલુહાણ તરફડતો જોવા વચ્ચે જમીન-આસમાનનો ફેર હતો. આધ્યાના હાથ ધ્રૂજી રહ્યા હતા. જિગ્નેશના હોઠ ભૂરા (Cyanotic) પડવા લાગ્યા હતા.
પણ આરવ... આરવની આંખોમાં કોઈ જ ગભરામણ નહોતી. એક ટ્રેઇન્ડ કોમ્બેટ મેડિક (Combat Medic) અને RAW કમાન્ડોનું મગજ અત્યારે સુપર-કોમ્પ્યુટરની જેમ કામ કરી રહ્યું હતું.
આરવે તરત જ જિગ્નેશનો શર્ટ ફાડી નાખ્યો. એણે ઘા પર હાથ મૂક્યો અને એના કાન જિગ્નેશની છાતી પાસે લઈ ગયો.
"આધ્યા! આ ટેન્શન ન્યુમોથોરેક્સ (Tension Pneumothorax) છે!" આરવનો અવાજ બિલકુલ પ્રોફેશનલ ડોક્ટર જેવો હતો. "છરાએ એના ફેફસાને પંચર કરી દીધું છે. છાતીમાં હવા ભરાઈ ગઈ છે અને એનું હાર્ટ દબાઈ રહ્યું છે. જો ૬૦ સેકન્ડમાં હવા બહાર નહિ કાઢીએ, તો એ કાર્ડિયાક અરેસ્ટમાં જતો રહેશે! ગોલ્ડન અવર પૂરો થઈ રહ્યો છે!"
આધ્યાને ભાન થયું. "પણ આરવ... આપણે હોસ્ટેલ રૂમમાં છીએ! આના માટે ચેસ્ટ-ટ્યુબ જોઈએ!"
"તારા એપ્રોનના ખિસ્સામાં કોઈ જાડી સોય છે? તું હમણાં જ વોર્ડ ૭ માંથી આવી છે!" આરવે વીજળીની ઝડપે પૂછ્યું.
આધ્યાએ તરત જ પોતાના એપ્રોનનું ખિસ્સું ફંફોસ્યું. "હા! એક ૧૪-ગેજ (14-Gauge) નું આઈવી કેન્યુલા (IV Cannula) છે!" આધ્યાએ કાંપતા હાથે પેકિંગ તોડીને એ જાડી, પોલાણવાળી સોય આરવના હાથમાં મૂકી.
"કેતન, એના હાથ પકડી રાખ!" આરવે આદેશ આપ્યો.
આરવે કોઈ જ એનેસ્થેસિયા વગર, બિલકુલ સચોટ નિશાન લઈને, જિગ્નેશની છાતીની બીજી અને ત્રીજી પાંસળી વચ્ચેની જગ્યા (Second Intercostal Space) શોધી અને પૂરી તાકાતથી એ જાડી સોય સીધી એની છાતીમાં ઉતારી દીધી!
સ્સ્સ્સ્સ્હહહહ...
સોય અંદર જતાં જ કોઈ ફૂગ્ગામાંથી હવા નીકળતી હોય એવો તીવ્ર અવાજ આવ્યો! જિગ્નેશની છાતીમાં ભરાયેલી પ્રેશરવાળી હવા અને લોહીના પરપોટા કેન્યુલાની પાછળથી બહાર ફેંકાયા.
અને બીજી જ સેકન્ડે... એક ચમત્કાર થયો.
જિગ્નેશની દબાઈ ગયેલી છાતી નીચે બેઠી અને એણે હવા માટે એક અત્યંત ઊંડો શ્વાસ લીધો. એના ભૂરા પડી ગયેલા ચહેરા પર ફરીથી લોહી ફરતું દેખાયું. એની બંધ થતી આંખો ખૂલી ગઈ. પ્રેશર હટતા જ હાર્ટ પમ્પિંગ ફરીથી નોર્મલ થવા લાગ્યું હતું.
આધ્યા સ્તબ્ધ થઈને આરવ સામે જોઈ રહી.
આ માણસ છે કોણ? એક હાથથી ખૂંખાર શિકારીની જેમ ગુંડાઓનો કાળ બને છે, અને બીજા હાથથી એક અનુભવી સર્જનની ચોકસાઈથી જિંદગી બક્ષે છે!
"એ શ્વાસ લઈ રહ્યો છે! કેતન, જલ્દી આને ઊંચો કર. આપણે એને ઇમરજન્સીમાં લઈ જવાનો છે!" આરવે જિગ્નેશને પોતાના મજબૂત ખભા પર ઊંચકી લીધો.
દસ મિનિટ પછી.
કોલેજની હોસ્પિટલના ઇમરજન્સી વોર્ડની બહાર લાલ લાઈટ ચાલુ હતી. ડ્યુટી ડૉક્ટર્સે જિગ્નેશને ઓપરેશન થિયેટરમાં લઈ લીધો હતો. આરવની એ તાત્કાલિક મેડિકલ ટ્રીટમેન્ટના કારણે જિગ્નેશનો જીવ બચી ગયો હતો.
કોરિડોરના એક ખૂણામાં આવેલા વોશ-બેસીન પાસે આરવ ઊભો હતો. નળ ચાલુ હતો અને આરવ પોતાના લોહીવાળા હાથ ધોઈ રહ્યો હતો. પાણીની સાથે જિગ્નેશનું અને પેલા ગુંડાઓનું લોહી ગટરમાં વહી રહ્યું હતું.
પાછળથી ધીમા પગલે આધ્યા આવી. એણે નળ બંધ કરી દીધો.
આરવે નજર ઊંચી કરીને અરીસામાં જોયું. પાછળ ઊભેલી આધ્યાની આંખોમાં કોઈ સવાલ નહોતો, માત્ર પવિત્ર આદર અને અનહદ પ્રેમ હતો.
આધ્યાએ પોતાના દુપટ્ટાનો એક સાફ છેડો લીધો અને અત્યંત ધીમેથી, અત્યંત કાળજીથી આરવના કપાળ અને હોઠ પાસે લાગેલું લોહી લૂછવા લાગી.
"તું માત્ર જીવ લેતો નથી, આરવ..." આધ્યાનો અવાજ ગળગળો હતો, એની આંગળીઓ આરવના ચહેરા પર એક અદ્રશ્ય મલમ લગાવી રહી હતી. "તું જીવ આપતા પણ જાણે છે. આજે તેં મારા માટે અને તારા મિત્રો માટે જે કર્યું છે... એ કોઈ સામાન્ય માણસનું કામ નથી. આઈ એમ સો પ્રાઉડ ઓફ યુ."
આરવે ધીમેથી આધ્યાના એ હાથને પકડી લીધો અને એની હથેળી પર પોતાના હોઠ મૂકી દીધા. બંને વચ્ચે કોઈ શબ્દો નહોતા, પણ એ મૌન હજાર વાતો કહી ગયું.
ત્યાં જ કોરિડોરના છેડેથી કેતન ધીમા, ઢીલા પગલે ચાલતો એમની પાસે આવ્યો. એની આંખો રડી રડીને સૂજી ગઈ હતી.
"આરવ..." કેતને ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું, "જ્યારે પેલો ગુંડો જીગાને છરો મારી રહ્યો હતો, ત્યારે બચવા માટે જીગાએ એના હાથ પર બચકું ભર્યું હતું અને એનો હાથ જોરથી ખેંચ્યો હતો..."
"તો?" આરવે ગંભીરતાથી પૂછ્યું.
"જીગાની બંધ મુઠ્ઠીમાં આ વસ્તુ હતી. જ્યારે એને સ્ટ્રેચર પર સુવડાવ્યો, ત્યારે એના હાથમાંથી આ નીચે પડી ગયું." કેતને પોતાનો લોહીવાળો હાથ ખોલ્યો.
આરવની નજર એ વસ્તુ પર પડી અને સેકન્ડના હજારમા ભાગમાં એના પગ તળેથી જમીન ખસી ગઈ!
કેતનના હાથમાં એક કાળા દોરામાં પરોવેલી અત્યંત યુનિક ડિઝાઇન વાળી ચાંદીની વીંટી હતી, જેમાં એક નાનકડો વાદળી પથ્થર (Blue Sapphire) જડેલો હતો.
આ કોઈ ગુંડાની વીંટી નહોતી.
આરવના શ્વાસ જાણે છાતીમાં જ અટવાઈ ગયા. આ વીંટી એણે આજે બપોરે જ કોઈના હાથમાં જોઈ હતી! અને એ વ્યક્તિ ડૉ. વ્યાસ નહોતો... એ વ્યક્તિ આરવનો અને આધ્યાનો બહુ જ નજીકનો, એકદમ વિશ્વાસુ માણસ હતો!
ભાઉરાવના ગુંડાઓની સાથે રૂમ નંબર ૪૦૪ ના અંધારામાં, છરો મારવા વાળો પેલો શખ્સ... એમનો પોતાનો જ કોઈ હતો! 'શેડો' બિલકુલ એમની વચ્ચે જ શ્વાસ લઈ રહ્યો હતો.
(ક્રમશ:)
“નીલ”
ડૉ. નિલેષ ઠાકોર
