ઓહ માય ડોગ
-રાકેશ ઠક્કર
ભારતીય સિનેમામાં જ્યારે પણ પ્રાણીઓ અને માણસોના સંબંધો પર આધારિત ફિલ્મો બને છે, ત્યારે તે પ્રેક્ષકોના દિલને સ્પર્શી જાય છે. ફિલ્મ ‘ઓહ માય ડોગ’ (2026) પણ આ યાદીમાં એક નવો ઉમેરો છે. નિર્માતાઓ દ્વારા મુખ્ય પાત્રો તરીકે શ્વાન અને બાળકોને કેન્દ્રમાં રાખવામાં આવ્યા છે. ફિલ્મની વાર્તા બે સમાંતર કિસ્સાઓ પર આધારિત છે જે એકબીજા સાથે જોડાયેલા છે. એક તરફ એક બાળક છે જેનો વહાલો શ્વાન ખોવાઈ ગયો છે, અને બીજી તરફ એક શ્વાન છે જેનો માલિક ખોવાઈ ગયો છે.
આ માત્ર એક સામાન્ય ભાવનાત્મક ફિલ્મ નથી, પરંતુ તે સ્પાય થ્રિલર જેવો અનુભવ પણ આપે છે. ફિલ્મમાં તપાસ, પોલીસ, માફિયા અને માનવ તસ્કરી જેવા ગંભીર વિષયોને વણી લેવામાં આવ્યા છે, જે તેને એક અલગ સ્તર પર લઈ જાય છે. ફિલ્મનો સૌથી મજબૂત પક્ષ તેનું ભાવનાત્મક પાસું છે. શ્વાન અને માણસ વચ્ચેની વફાદારી અને પ્રેમનું જે રીતે નિરૂપણ કરવામાં આવ્યું છે, તે પ્રેક્ષકોને રૂદન કરવા મજબૂર કરે છે. ખાસ કરીને શ્વાન અને બાળકની મિત્રતા દર્શાવતા દ્રશ્યો ખૂબ જ પ્રભાવશાળી છે.
બોલિવૂડમાં સામાન્ય રીતે મોટા સ્ટાર્સના નામે ફિલ્મો ચાલે છે, પરંતુ અહીં નિર્માતાઓએ માત્ર બાળકો અને પ્રાણીઓના દમ પર એક મજબૂત કન્ટેન્ટ રજૂ કર્યું છે, જે ખરેખર પ્રશંસનીય છે. ફિલ્મમાં મુખ્ય ભૂમિકા ભજવનાર બાળ કલાકારનો અભિનય આશ્ચર્યજનક છે. તે અત્યંત બુદ્ધિશાળી અને પરિપક્વ લાગે છે. પંકજ ત્રિપાઠી, પવન મલ્હોત્રા અને જિતેન્દ્ર જોશી જેવા દિગ્ગજ કલાકારો ફિલ્મમાં હોવા છતાં તેમનો સ્ક્રીન ટાઈમ ઘણો ઓછો છે અને તેઓ મુખ્યત્વે કેમિયોમાં છે, જે કદાચ એક રીતે યોગ્ય પણ છે. કારણ કે ધ્યાન બાળકો અને શ્વાનો પર હોવું જરૂરી હતું. ફિલ્મમાં આવતા ટ્વિસ્ટ અને ટર્ન્સ પ્રેક્ષકોને જકડી રાખે છે. તે માત્ર બાળકો માટે જ નહીં પરંતુ તમામ વયજૂથના લોકો માટે એક ફેમિલી એન્ટરટેનર બની રહે છે.
એક થ્રિલર હોવા છતાં ફિલ્મની તપાસની પ્રક્રિયા ઘણીવાર ઉપરછલ્લી લાગે છે. જો વાર્તામાં વધુ જટિલતા અને ગહન રહસ્યો ઉમેરવામાં આવ્યા હોત તો તે વધુ રોમાંચક બની શકી હોત. ફિલ્મની લગભગ અઢી કલાક લંબાઈ થોડી વધારે છે. ખાસ કરીને પહેલા ભાગમાં થોડી ધીમી લાગે છે. ફિલ્મમાં એકસાથે ઘણા બધા સામાજિક મુદ્દાઓ (તસ્કરી, ક્રાઈમ વગેરે) વણી લેવાના કારણે વાર્તા ક્યાંક ક્યાંક વેરવિખેર લાગે છે. જો માત્ર માણસ-પ્રાણીના સંબંધ પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કર્યું હોત તો તે વધુ અસરકારક બની શકત.
ફિલ્મમાં બાળ કલાકારનું પાત્ર ક્યારેક જરૂર કરતાં વધારે સ્માર્ટ લાગે છે, જે ઘણીવાર વાસ્તવિકતાથી થોડું દૂર ભાસે છે. થોડી માનવીય ભૂલો દર્શાવવામાં આવી હોત તો પાત્ર વધુ આત્મીય લાગ્યું હોત. અને એક કૂતરાના રડવાથી અચાનક રખડતા કૂતરાઓની આખી ફોજ જે રીતે ભેગી થાય છે તે થોડું સિનેમેટિક લાગે છે.
પંકજ ત્રિપાઠી જેવા કલાકારને મોટા પડદા પર જોવાની ઈચ્છા દરેક પ્રેક્ષકને હોય છે. ફિલ્મમાં તેમનો રોલ ઘણો નાનો છે, જે કદાચ તેમના ચાહકોને થોડો નિરાશ કરી શકે છે. પંકજ ત્રિપાઠી જેવા દિગ્ગજ કલાકારો હોવા છતાં ઓસ્કાર શ્વાન અને માહી રાય બંનેએ બાજી મારી લીધી છે અને દર્શકોના દિલ જીતી લીધા છે. પ્રાણીઓ પાસેથી આટલું ઉત્કૃષ્ટ કામ કઢાવવા માટે અમિત રાયના દિગ્દર્શનના વખાણ કરવામાં આવ્યા છે. ખાસ કરીને. એક ‘અલ્ફા હીરો’ તરીકે ડોગને રજૂ કરવાની રીત મનોરંજક અને પ્રભાવશાળી છે. આ ફિલ્મનું શૂટિંગ સેંકડો વાસ્તવિક કૂતરાઓ અને વાસ્તવિક સ્થળોનો ઉપયોગ કરીને કરવામાં આવ્યું હતું, જે એક અધિકૃત અનુભવ આપે છે.
‘ઓહ માય ડોગ’ એક એવી ફિલ્મ છે જેનો મુખ્ય હેતુ મનોરંજનની સાથે સાથે સમાજમાં માનવતા અને પ્રાણીઓ પ્રત્યે સંવેદના જગાડવાનો છે. તે ખૂબ જ સાદગીથી બનાવવામાં આવેલી ફિલ્મ છે. ભલે તેમાં કેટલીક ખામીઓ હોય પરંતુ તેનું હૃદય સ્પર્શી લે તેવું કન્ટેન્ટ અને શ્વાનોની તાલીમબદ્ધ અભિનય કળા આ ખામીઓને ઢાંકી દે છે. જો તમે એક એવી ફિલ્મ શોધી રહ્યા છો જે તમને હસાવે, રડાવે અને અંતે એક સકારાત્મક અનુભવ આપે તો આ ફિલ્મ જરૂર જોવી જોઈએ. તે બોલિવૂડના બદલાતા સિનેમાનું એક ઉત્તમ ઉદાહરણ છે.
