અમદાવાદની સ્કૂલના એ દિવસોથી જ શૌર્ય અને રેયાંશની દોસ્તી આખા ક્લાસમાં જાણીતી હતી. બંને ભણવામાં એટલા હોંશિયાર કે રિઝલ્ટના દિવસે આખા સ્કૂલ બોર્ડ પર તેમની જ ચર્ચા થતી. ક્યારેક શૌર્ય ફર્સ્ટ તો ક્યારેક રેયાંશ. ૧૨મા ધોરણની બોર્ડ એક્ઝામ આવી ત્યારે બંનેએ ચાની કિટલીઓ પર મોડી રાત સુધી જાગીને, આકરી મહેનત કરીને આખા સ્ટેટમાં ટોપ કર્યું.
ત્યારબાદ આવી એન્ટ્રન્સ એક્ઝામની અગ્નિપરીક્ષા. શૌર્યનું સપનું મેડિકલ હતું અને રેયાંશનું ફાર્માસ્યુટિકલ. બંનેએ દિવસ-રાત એક કરીને અમદાવાદની જ બેસ્ટ કોલેજોમાં એડમિશન મેળવ્યું. સ્ટ્રીમ અલગ થઈ, પણ દોસ્તીનો કલરવ એવો જ રહ્યો. બંને વિકેન્ડ પર ભેગા થતા, ચા પીતા અને પોતપોતાના સ્ટડીઝના આઈડિયા શેર કરતા.
તેમની દોસ્તી જેટલી મજબૂત હતી, એટલી જ મજબૂત તેમની એક કમજોરી હતી—સવારે વહેલા ન ઉઠી શકવું!
"યાર રેયાંશ, આપણું મગજ રાત્રે જેટલું ફાસ્ટ દોડે છે ને, સવારે એટલું જ ડેડ થઈ જાય છે," શૌર્યએ એક રાત્રે હસતા હસતા કહ્યું હતું.
"સાચી વાત છે શૌર્ય. લોકોએ ઊંઘવાની દવાઓ શોધી, ડિપ્રેશનની શોધી, પણ ધાર્યા સમયે મગજને ફુલ ચાર્જ કરીને જગાડી દે તેવી 'વહેલા ઊઠવાની દવા' કેમ કોઈએ નથી શોધી? જ્યારે પણ મોડો ઉઠું ત્યારે મનમાંથી એક જ અવાજ નીકળે—વેક અપ યાર!" રેયાંશે હસીને જવાબ આપ્યો હતો. આ મજાક સમય જતાં એક ગંભીર રિસર્ચનો વિષય બનવાની હતી.
વર્ષો વીતી ગયા. શૌર્યએ એમબીબીએસ પછી ન્યુરોલોજીમાં માસ્ટર્સ કર્યું અને રેયાંશે ફાર્મામાં પીએચ.ડી. પૂર્ણ કરી.
અમદાવાદની ધગધગતી ગરમી પછીની એ શાંત રાત હતી. શૌર્ય અને રેયાંશ ટેબલ લેમ્પના આછા અજવાળામાં ઘેરાયેલા હતા. આજુબાજુ ન્યુરોલોજીના થોથા અને કેમિસ્ટ્રીના રિસર્ચ પેપર્સ વેરવિખેર પડ્યા હતા. ટીવી સ્ક્રીન પર એક સાયન્સ-ફિક્શન વેબ સિરીઝ પૂરી થઈને ક્રેડિટ્સ ચાલી રહી હતી. શૌર્યએ ઘડિયાળ સામે જોયું—રાતના ૩:૪૫ થયા હતા.
"યાર રેયાંશ, કાલે સવારે નવ વાગ્યે મારે હોસ્પિટલમાં રાઉન્ડ પર જવાનું છે, પણ આ ન્યુરો-કેમિકલ પાથવેઝ જોતાં જોતાં જ સવાર પડી જશે. મારું મગજ અત્યારે સુવા માંગે છે, પણ સવારે વહેલા ઉઠવાનું વિચારીને જ અત્યારથી અડધો સ્ટ્રેસ આવી ગયો છે!" શૌર્યએ બગાસું ખાધું.
રેયાંશે એનર્જી ડ્રિંકનો કેન સાઈડ પર મૂક્યો, તેની આંખો ચમકી. "કેમ ન બને શૌર્ય? જો આપણે બાયોલોજીકલ ક્લોક ને કેમિકલી કંટ્રોલ કરી શકીએ તો? આપણે એક એવી સ્માર્ટ પિલ બનાવી શકીએ જે રાત્રે ગળ્યા પછી બરાબર ૬ કે ૭ કલાક પછી બોડીમાં કોર્ટિસોલ અને ડોપામાઈનનો ચોક્કસ ડોઝ રીલીઝ કરે, જેથી માણસ કોઈ પણ જાતના હેંગઓવર વગર સીધો ઊભો થઈ જાય!"
"વિચાર જોરદાર છે!" શૌર્યએ હસતા હસતા આંખો બંધ કરી. "ચાલ, હવે સુઈ જઈએ. નહીતર કાલે બપોરે ૧૨ વાગ્યા પહેલા આપણો બાયોલોજીકલ એલાર્મ નહી વાગે." બંને મિત્રો પલંગ પર પડ્યા અને જોતજોતામાં ઊંડી ઊંઘમાં સરી પડ્યા.
ઊંઘની એ ગાઢ અવસ્થામાં, બંનેના મગજમાં સાયન્સ-ફિક્શન અને કેમિકલ લોચા ભેગા થયા. વર્ષોની એકસરખી માનસિકતાને કારણે બંને એક જ સપનામાં જીવી રહ્યા હતા.
સપનામાં... તેઓ એક અત્યાધુનિક, હાઈ-ટેક ગ્લાસ લેબોરેટરીમાં ઉભા હતા.
"શૌર્ય! આ જો, સક્સેસ!" સપનામાં રેયાંશે એક ચમકતી ગોલ્ડન કેપ્સ્યુલ હવામાં બતાવી. "આપણે કરી બતાવ્યું. આ છે 'ઓરા-૭'. તારા ન્યુરોલોજીકલ ડેટા અને મારા ફાર્મા ફોર્મ્યુલેશનનું અલ્ટીમેટ પ્રોડક્ટ. આ કેપ્સ્યુલ લીધા પછી માણસ બરાબર ૭ કલાકે એવો જાગશે કે જાણે એણે પાંચ કપ સ્ટ્રોંગ કોફી પીધી હોય!"
પછી સપનાની સ્પીડ વધી. ન્યૂઝ ચેનલો પર બ્રેકિંગ ન્યૂઝ આવવા લાગ્યા: *“ભારતના બે યુવાન વૈજ્ઞાનિકોની ક્રાંતિકારી શોધ! લોન્ચ થઈ વહેલા ઉઠવાની દવા ઓરા-૭!”* જોતજોતામાં કંપનીઓ, આઈટી પ્રોફેશનલ્સ અને આખી દુનિયા આ દવાની પાછળ પાગલ થઈ ગઈ. માર્કેટમાં તેમની મોનોપોલી થઈ ગઈ. સફળતાના શિખરે પહોંચીને બંને જણા મોટેથી હસ્યા...
"ટ્રીન... ટ્રીન... ટ્રીન..." ફોનની રિંગ સતત વાગી રહી હતી. શૌર્યએ ભારે આંખો ખોલી. બપોરના ૧૨:૦૫ થયા હતા!
"ઓહ માય ગોડ! રેયાંશ, ઉઠ... બપોરના બાર વાગી ગયા!" શૌર્યએ રેયાંશને હલાવ્યો.
રેયાંશ આળસ મરડતા બેઠો થયો. "શૌર્ય... મને એક બહુ વિચિત્ર સપનું આવ્યું. આપણે લેબમાં એક ગોલ્ડન કેપ્સ્યુલ બનાવી હતી, જેનું નામ..."
"...જેનું નામ 'ઓરા-૭' હતું!" શૌર્યએ આશ્ચર્યથી કહ્યું. "મને પણ એ જ સપનું આવ્યું!"
બંને જણા ગંભીર થઈ ગયા. "શૌર્ય, આ સપનું વાસ્તવિકતા બની શકે છે. જે લોકો એકલા રહે છે, ભારે સ્ટ્રેસમાં જીવે છે, જેમને સવારે ઉઠાડવા વાળું કોઈ નથી હોતું... એમના માટે આ આશીર્વાદરૂપ સાબિત થઈ શકે," રેયાંશે કહ્યું. શૌર્યએ ડાયરી ખોલી, "ચાલ, આના પર ખરેખર કામ શરૂ કરીએ."
સમય વહી ગયો. ત્રણ વર્ષની સખત મહેનત પછી, તેમણે એક અદભુત કેપ્સ્યુલ તૈયાર કરી લીધી, જેનું નામ રાખ્યું: "ઓરા-૭" લાસ્ટ સ્ટેજ હ્યુમન ટ્રાયલ માટે બંને મિત્રોએ પોતાની જાતને જ સબ્જેક્ટ બનાવવાનું નક્કી કર્યું. લેબની અંદર બે બેડ તૈયાર કરવામાં આવ્યા, જ્યાં મોનિટર પર તેમના બ્રેઈન વેવ્ઝ (EEG) લાઈવ દેખાવાના હતા.
"રેયાંશ, આર યુ રેડી?" શૌર્યએ કેપ્સ્યુલ હાથમાં લેતા પૂછ્યું. "આપણે આ કેપ્સ્યુલ રાત્રે ૧૨ વાગ્યે લઈશું. અને આપણો ટાર્ગેટ ટાઈમ છે સવારે બરાબર ૬:૦૦ વાગ્યાનો."
"આઈ એમ રેડી, માય ફ્રેન્ડ. વર્ષોથી મોડા ઉઠવાનું આળસ આજે કાયમ માટે ખતમ થઈ જશે." રેયાંશે હસીને કેપ્સ્યુલ ગળી લીધી. શૌર્યએ પણ એમ જ કર્યું.
બરાબર **૦૬:૦૦:૦૦** વાગ્યે શૌર્યની આંખો એક ઝાટકે ખુલી ગઈ. તે પથારીમાંથી સીધો બેઠો થઈ ગયો.
"રેયાંશ! વી ડીડ ઈટ! જો, હું બરાબર છ વાગ્યે જાગી ગયો!" શૌર્યએ ખુશીની ચીસ પાડી.
બાજુના બેડ પર રેયાંશ પણ એકદમ ટટ્યાર બેઠો થઈ ગયો હતો. પણ તેના ચહેરા પર કોઈ ખુશી નહોતી. તે રોબોટિક અવાજમાં બોલ્યો, "શૌર્ય... આપણે જાગી ગયા છીએ... પણ આપણું મગજ હજી પણ સપનું જોઈ રહ્યું છે."
"શું બકવાસ કરે છે?" શૌર્ય હસવા ગયો, પણ મુખ્ય કમ્પ્યુટર મોનિટર પર નજર જતાં જ તેનો શ્વાસ રુંધાઈ ગયો. મોનિટર પર લાઈવ ગ્રાફ બતાવી રહ્યો હતો: **"DEEP REM SLEEP - ACTIVE DREAMING STATUS"**.
સૌથી ભયાનક બાબત એ હતી કે, મોનિટર પર બંનેના હાર્ટ રેટ ૧૦૦% સિંક્રનાઈઝ્ડ હતા. લેબની કાચની દીવાલો ધીમે ધીમે ઓગળી રહી હતી. વાસ્તવમાં, તેઓ ક્યારેય એ બપોરના ૧૨ વાગ્યે ઉઠ્યા જ નહોતા! ત્રણ વર્ષની આખી સફર, લેબોરેટરી, આ સફળતા... આ બધું જ એ બંનેના મગજ દ્વારા જોવાયેલું એક વિશાળ, સામૂહિક સપનું (Shared Lucid Dream) માત્ર હતું!
રૂમની દીવાલો સાવ ગાયબ થઈ ગઈ અને શૂન્યતામાં રેયાંશનો અવાજ ગુંજ્યો, "શૌર્ય... જો આપણે સપનામાં જ દવા બનાવી દીધી છે, તો હવે આપણને સાચી દુનિયામાં કોણ જગાડશે?"
શૌર્યએ ચીસ પાડવાનો પ્રયત્ન કર્યો, "રેયાંશ! આપણે આંખો ખોલવી જ પડશે! આપણું શરીર ક્યાંક અમદાવાદના એ રૂમમાં પડ્યું છે, આપણે જાગવું જ પડશે!" શૌર્યએ સપનાના એ આભાસી માળખાને તોડીને 'જાગવા' માટે જોર કર્યું.
"આહહહ!" શૌર્યએ એક જોરદાર આંચકા સાથે આંખો ખોલી. તેની છાતી ધડકતી હતી.
તેણે આજુબાજુ જોયું. કોઈ હાઈ-ટેક લેબોરેટરી નહોતી. આ એ જ જૂનો, સાચો રૂમ હતો. સવારના નવ વાગ્યાનો તડકો બારીમાંથી આવી રહ્યો હતો.
"ઓહ માય ગોડ... એ સપનું હતું!" શૌર્યએ રાહતનો શ્વાસ લીધો અને બાજુના પલંગ પર જોયું. રેયાંશ ત્યાં સૂતો હતો. શૌર્યએ તેને હલાવ્યો, "રેયાંશ! ઉઠ ભાઈ! તને અંદાજ પણ નથી કે આપણે કેવા ભયાનક સપનામાં હતા." પણ રેયાંશ ન હલ્યો. શૌર્યએ ગભરાઈને રેયાંશનો હાથ પકડ્યો અને તેની નાડી તપાસી. ધબકારા નોર્મલ હતા, શ્વાસ ચાલતો હતો... પણ તે ગાઢ ઊંઘમાં હતો.
અચાનક શૌર્યની નજર રૂમના સેન્ટર ટેબલ પર ગઈ. ટેબલ પર પાણીનો એક ગ્લાસ અને એક નાની કાચની શીશી હતી. તેના પર શૌર્યના પોતાના અક્ષરોમાં લખેલું હતું: **"ઓરા-૭: પ્રોટોટાઈપ-૧ (વહેલા ઊઠવાની દવા)."** તેની નીચે ડાયરીનું એક પાનું ખુલ્લું પડ્યું હતું, જેમાં રેયાંશની હેન્ડરાઈટિંગમાં ગઈકાલ રાતની નોટ હતી:"રાત્રે ૩:૪૫. શૌર્ય અને મેં આખરે 'ઓરા-૭' નું કેમિકલ બોન્ડિંગ સક્સેસફુલી કમ્પ્લીટ કરી લીધું છે. સવારે વહેલા ઉઠવા માટે અમે બંને અત્યારે જ આના અડધા-અડધા ડોઝ લઈ રહ્યા છીએ. સી યુ ઇન ધ મોર્નિંગ!"
શૌર્યનું મગજ સુન્ન થઈ ગયું. તેઓ સપનામાં દવા નહોતા બનાવી રહ્યા, તેમણે ગઈકાલે રાત્રે જાગતા રહીને ખરેખર એ દવા બનાવીને પી લીધી હતી! શૌર્યએ તરત જ રેયાંશના ફાર્માસ્યુટિકલ ફોર્મ્યુલા પર નજર ફેરવી અને તેનું લોહી થીજી ગયું. રેયાંશે ગણતરીમાં એક ભયાનક ભૂલ કરી હતી. આ દવા મગજના 'કોન્શિયસ રીસીવર' (બાહ્ય દુનિયા સાથે જોડતા ભાગ) ને કાયમ માટે શટડાઉન કરી દેતી હતી!
રેયાંશ અત્યારે ઊંઘી નથી રહ્યો. તેનું મગજ અંદરથી ૧૦૦% જાગી ગયું છે, પણ તેનું શરીર 'કોમા' ની સ્થિતિમાં સરી પડ્યું છે. તે પોતાની બંધ આંખોની પાછળ, પોતાના જ મગજમાં કેદ થઈ ચૂક્યો છે!
"મેં પણ તો આ દવા પીધી હતી, તો હું કેમ સાચો જાગી ગયો?" પોતાનો જવાબ મેળવવા શૌર્ય રૂમના અરીસા તરફ દોડ્યો. અરીસામાં કોઈ પ્રતિબિંબ નહોતું! શૌર્યએ પોતાના હાથ પર ચપટી ભરી, કોઈ દર્દ ન થયું. વસ્તુઓ પકડવાનો પ્રયત્ન કર્યો, તેનો હાથ હવામાંથી પસાર થઈ ગયો.
વાસ્તવમાં, દવાના ઓવરડોઝથી શૌર્યનું શરીર શાંત થઈ ગયું હતું, પણ ન્યુરો-કેમિકલ રીએક્શનને કારણે તેનું 'ચેતન મન' તેના મૃત શરીરથી મુક્ત થઈને એ રૂમમાં એક અદ્રશ્ય અસ્તિત્વ બનીને ભટકી રહ્યું હતું!
રેયાંશ પોતાના જ શરીરની અંદર જીવતો દફન થઈ ગયો હતો, અને શૌર્ય પોતાના શરીરની બહાર એક અદ્રશ્ય અસ્તિત્વ બનીને કેદ થઈ ગયો હતો. શૌર્ય રેયાંશના પલંગ પાસે ઘૂંટણિયે બેસી ગયો. તેની આંખોમાંથી આભાસી આંસુ વહી રહ્યા હતા. તેણે રેયાંશના ચહેરા સામે જોયું અને નાનપણની યાદોને ઢંઢોળતા, ધ્રુજતા અવાજે આખરી સાદ દીધો:
"વેક અપ યાર... પ્લીઝ વેક અપ! જો, આજે તો બપોરના ૧૨ પણ નથી વાગ્યા, હજી તો સવારના નવ જ થયા છે. તું કહેતો હતો ને કે આપણે વહેલા ઉઠીને આખી દુનિયા બદલવી છે? જો હું જાગી ગયો છું ભાઈ... તું પણ જાગી જા, વેક અપ યાર!"
પણ રૂમમાં માત્ર સન્નાટો હતો. 'વેક અપ યાર' નો એ સાદ... હંમેશા માટે એ બંધ રૂમની દીવાલોમાં અને એ અનંત સપનાની ગૂંચવણમાં કેદ થઈ ગયો.
