the last chapter books and stories free download online pdf in Gujarati

ધ લાસ્ટ ચેપ્ટર : પ્રકરણ ૧૩

ધ લાસ્ટ ચેપ્ટર : પ્રકરણ ૧૩ લદ્દાખના દરવાજે - પેંગોંગ સરોવરનો નીલમ રંગ
ટ્રાન્સ-હિમાલયન ટ્રક ડ્રાઇવર શેરા સિંહની સાથેની એ રોમાંચક સફર પૂરી કરીને પ્રિયાંશ હવે દુનિયાના સૌથી ઊંચા અને રહસ્યમય પ્રદેશોમાંના એક એવા લદ્દાખની ધરતી પર પગ મૂકી ચૂક્યો હતો. હિમાલયની કઠિન ખીણો અને બરફાચ્છદ પર્વતોને વટાવ્યા બાદ, જ્યારે તે વિશ્વપ્રસિદ્ધ પેંગોંગ સરોવર (Pangong Tso) ના કિનારે પહોંચ્યો, ત્યારે તેનું મન જાણે એક ક્ષણ માટે થંભી ગયું.
સરોવરનું વિશાળ પાણી સ્ફટિક જેવું શુદ્ધ અને ગહન નીલું હતું. સૂર્યના કિરણો જેમ-જેમ આકાશમાં આગળ વધી રહ્યા હતા, તેમ-તેમ પેંગોંગ લેકના રંગો પણ અદ્ભુત રીતે બદલાઈ રહ્યા હતા—ક્યારેક તે ગાઢ વાદળી દેખાતું, તો ક્યારેક સૂર્યના પ્રકાશમાં ફિરોજી અને લીલાશ પડતા શેડ્સમાં પલટાઈ જતું. આસપાસના રતાશ પડતા અને ભૂખરા પહાડોની વચ્ચે આ વિશાળ નીલમ રંગનું સરોવર એવું લાગતું હતું જાણે પૃથ્વી પર કોઈએ આકાશનો ટુકડો લાવીને મૂકી દીધો હોય. ચારેય તરફ છવાયેલી પવિત્ર ખામોશી અને ઠંડા પવનની લહેરો મનને એક અગમ્ય શાંતિથી ભરી દેતી હતી.
પ્રિયાંશ સરોવરના કિનારે આવેલા પથ્થરો પર બેસીને આ અદભુત નજારાને પોતાની ફોટોગ્રાફિક યાદશક્તિમાં કંડારી રહ્યો હતો. ત્યાં જ અચાનક પાછળથી કોઈના હળવા પગલાંનો અવાજ આવ્યો.
"એન્જિનિયર સાહેબ, એકલા-એકલા ક્યાં ખોવાઈ ગયા છો?"
આ પરિચિત અને મધુર અવાજ સાંભળીને પ્રિયાંશે પાછળ જોયું. આ માયા હતી! સ્પિતી વેલીના રસ્તા પર જેની સાથે છૂટાછેડા થયા હતા, તે અચાનક લદ્દાખના આ છેવાડે ફરીથી તેની સામે ઊભી હતી. માયાના ચહેરા પર એ જ બિન્દાસ સ્મિત અને આંખોમાં સાહસની ચમક હતી. પ્રિયાંશને જોઈને તે દોડીને આવી અને તેને ભેટી પડી. માયા પણ પોતાના રસ્તેથી ભટકાતી-ભટકતી આ જ રહસ્યમય મંઝિલ તરફ ખેંચાઈને આવી પહોંચી હતી.
બંને જણા સરોવરના કિનારે એક સપાટ પથ્થર પર બાજુ-બાજુમાં બેસી ગયા. ઠંડો પવન તેમના કપડાં ચીરીને વહી રહ્યો હતો, પણ પેંગોંગના બદલાતા રંગોનો જાદુ કંઈક અલગ જ હતો. પાણીની સપાટી પર સૂર્યના કિરણો સોનેરી નૃત્ય કરી રહ્યા હતા.
માયાએ સરોવરના નીલા પાણી તરફ નજર નાખી અને એક ઊંડો શ્વાસ લેતા હળવા અવાજે કહ્યું:
"આ પાણી જુઓ પ્રિયાંશ! એ કોઈ બાંધકામની રાહ નથી જોતું, બસ વહ્યે રાખે છે અને સુંદર લાગે છે... આપણે માનવો જ શા માટે જિંદગીના દરેક પલને કોઈ ફોર્મ્યુલા કે બ્લૂપ્રિન્ટમાં બાંધવા માટે આટલા બેચેન રહીએ છીએ?"
પ્રિયાંશે માયાની વાત સાંભળી અને મનોમન સ્વીકાર્યું કે આ લાંબી સફરે તેને અંદરથી બદલી નાખ્યો હતો. અમદાવાદની ગરમી, JEE ના તણાવ, પિતાના સપનાઓ અને એન્જિનિયરિંગના ગિયર્સ—આ બધું હવે કોઈ ભૂતકાળની વાર્તા જેવું લાગતું હતું. અહીં લદ્દાખના શૂન્યવકાશમાં તે પોતાની જાતને પહેલીવાર અસલી રૂપમાં ઓળખી રહ્યો હતો.
સાંજ ઢળવા લાગી હતી અને સૂર્યાસ્તના કારણે પેંગોંગનું પાણી ગુલાબી અને જાંબલી રંગમાં રંગાવા લાગ્યું હતું. વાતો કરતાં-કરતાં પ્રિયાંશ સરોવરના કિનારે થોડે દૂર આવેલા પથ્થરો અને રેતીના ભાગ તરફ આગળ વધ્યો.
ત્યાં કિનારે પાણીની લહેરો સાથે તણાઈને આવેલી એક જૂની પ્લાસ્ટિકની પારદર્શક બોટલ તેની નજરે પડી.
પ્રિયાંશે ઝૂકીને એ બોટલ હાથમાં લીધી. બોટલની અંદર કાગળનો એક ટુકડો વળેલો પડ્યો હતો. તેણે ઢાંકણ ખોલીને કાગળ બહાર કાઢ્યો અને ખોલ્યો. જ્યારે તેણે તેના પર લખાયેલા અક્ષરો વાંચ્યા, ત્યારે તેના શ્વાસ અટકી ગયા—તે અક્ષરો પર એ જ લોહી જેવા લાલ રંગની છાપ હતી અને અક્ષરો તેની પોતાની ડાયરીના હસ્તાક્ષર સાથે મળતા આવતા હતા!
ચંદ્રના ઝાંખા પ્રકાશમાં તેના પર સ્પષ્ટ લખેલું હતું:
"તારી શોધ પૂરી થવામાં હવે માત્ર ત્રણ દિવસ બાકી છે."
પ્રિયાંશના હાથમાંથી બોટલ છૂટીને પાણીમાં પડી ગઈ. સરોવરની લાંબી લહેરો એ સંદેશને પાછો ખેંચી ગઈ... લદ્દાખની આ ઠંડી રાતમાં રહસ્યનું છેલ્લું અને સૌથી ખતરનાક પ્રકરણ હવે ખુલી રહ્યું હતું!


બીજા રસપ્રદ વિકલ્પો

શેયર કરો

NEW REALESED