the last chapter books and stories free download online pdf in Gujarati

ધ લાસ્ટ ચેપ્ટર : પ્રકરણ ૯

"ધ લાસ્ટ ચેપ્ટર" — પ્રકરણ ૯: પહાડો તરફનો પ્રયાણ—હિમાચલની ખીણો
થારના રણની એ ભયાનક અને રહસ્યમય રાત પછી, પ્રિયાંશ અને માયાની સફરે એક નવો અને અણધાર્યો વળાંક લીધો હતો. રણના એ પડછાયાએ ભલે બંનેની રૂંવાટી ઊભી કરી દીધી હોય, પણ માયાનું સાહસી મન પાછું હટે તેવું નહોતું. ઊલટાનું, આ રહસ્યે તેને પ્રિયાંશની આ અનંત સફરમાં એક અનોખી સાથી બનાવી દીધી હતી. રાજસ્થાનની રેતી પાછળ છૂટી ચૂકી હતી અને હવે તેમની નજર ઉત્તરના વિશાળ, રહસ્યમય અને વાદળોથી ઘેરાયેલા પહાડો પર હતી.
દિલ્હીથી પંજાબ થઈને હિમાચલ પ્રદેશની હદમાં પ્રવેશતી કાલકા-શિમલા ટૉય-ટ્રેનની ધીમી અને મધુર સફર શરૂ થઈ ચૂકી હતી. ટ્રેન જ્યારે પહાડોના સર્પાકાર પાટા પરથી પસાર થતી, ત્યારે બંને બાજુએ નદીઓની ખીણો અને પ્રકૃતિનું અદભુત સ્વરૂપ જોવા મળતું. હિમાચલના પ્રદેશમાં પ્રવેશતાની સાથે જ વાતાવરણ એકદમ બદલાઈ ગયું હતું. આકાશને સ્પર્શતા દેવદાર અને પાઈનના ઊંચા, ઘટાદાર વૃક્ષોની હરોળો વચ્ચેથી પસાર થતી પવિત્ર હવા મનને પ્રફુલ્લિત કરી દેતી હતી. દૂર ઊંડી ખીણોમાંથી વહેતી ફેણસમેત ઘૂઘવતી નદીઓ પહાડો સાથે અથડાઈને એક સંગીતમય અવાજ પેદા કરતી હતી.
ટ્રેનની ખખડધજ સફર પૂરી કર્યા પછી, તેઓ હિમાચલના એક અંતરિયાળ પર્વતીય રસ્તે આગળ વધવા માટે લોકલ જીપમાં બેઠા. જીપના ડ્રાઇવરે પહાડોના ખતરનાક અને ઊંચા-નીચા વળાંકો પર ગાડી દોડાવવાનું શરૂ કર્યું.
મુસાફરીની આ થાકભરેલી પળોમાં માયા અને પ્રિયાંશ વચ્ચે વાતોનો સિલસિલો ચાલતો હતો. માયા પોતાના કેમેરાના લેન્સને સાફ કરતાં-કરતાં હસીને બોલી, "અરે મિસ્ટર ગોલ્ડ મેડલ એન્જિનિયર! તારી આ ફોટોગ્રાફિક મેમરી અને કવિતા જેવી વાતો બહુ સરસ છે, પણ પહાડોમાં કોઈ ફોર્મ્યુલા કામ નથી આવતી હોં! અહીં તો પગદંડી પર પગ મૂકતા પહેલાં શ્વાસ પર કાબૂ રાખવો પડે છે."
પ્રિયાંશે દેવદારના વૃક્ષોથી છવાયેલી બહારની ખીણો તરફ જોયું અને હળવું સ્મિત આપીને જવાબ આપ્યો, "માયા, મશીનોના ગિયર ભલે ગમે તેટલા જટિલ હોય, પણ એમને ચલાવનારની દાનત જો સાચી હોય તો રસ્તો મળી જ જાય છે. મારી આ યાદશક્તિ વરદાન છે કે અભિશાપ, એની ખબર નથી; પણ આ પહાડો મને બોલાવી રહ્યા છે, એ વાત નક્કી છે."
માયા થોડી ક્ષણો માટે ચૂપ થઈ ગઈ. તેણે પ્રિયાંશની આંખોમાં રહેલી ગહન ઉદાસી અને અડમગ મક્કમતા જોઈ. તે ભલે ઉપરથી તેની ઠેકડી ઉડાવતી હતી, પણ અંદરથી તે પ્રિયાંશની તેજસ્વી બુદ્ધિ અને તેની અદ્ભુત ગ્રહણશક્તિથી ગસ્યપ્રભાવિત (પ્રભાવિત) થઈ ચૂકી હતી. તેને સમજાઈ ગયું હતું કે આ છોકરો સામાન્ય યુવાન નથી, પણ કોઈ બહુ મોટા રહસ્યના વંટોળમાં ફસાયેલો એક યાત્રી છે.
સાંજ ઢળતાની સાથે જ પહાડો પર ગાઢ ધુમ્મસ અને ઠંડી હાવી થવા લાગી. સૂર્યસુરખી પર્વતોની પાછળ ડૂબી ગયો અને ચારેય તરફ અંધારું છવાઈ ગયું. બંને એક નાના, સુંદર પણ પછાત પર્વતીય ગામમાં પહોંચ્યા. રાત્રિ રોકાણ માટે ત્યાં એક જ જૂની અને સાદી લાકડાની હોટલ હતી, જેનું નામ ‘પર્વત આશ્રય’ હતું.
હોટલના કાઉન્ટર પર એક વૃદ્ધ મેનેજર સૂઈ રહ્યો હતો. માયા અને પ્રિયાંશ અંદર ગયા. રૂમની ચાવી લેવા માટે માયાએ ફ્રન્ટ ડેસ્ક પર રાખેલું હોટલનું જૂનું રજિસ્ટર આગળ કર્યું અને પ્રિયાંશને પોતાની સહી કરવા કહ્યું.
પ્રિયાંશે પેન હાથમાં લીધી અને સહી કરવા માટે રજિસ્ટરના પાના ફેરવવા લાગ્યો. અચાનક, પાનાં ફેરવતા-ફેરવતા તેની નજર રજિસ્ટરના એક ચોક્કસ પાના પર અટકી ગઈ. તેના હાથમાંથી પેન છૂટી પડી ગઈ અને શ્વાસ અટકી ગયા.
ગઈ કાલની જ તારીખની એન્ટ્રીમાં, હોટલના રજિસ્ટરમાં મહેમાનના નામની કૉલમમાં કોઈએ અંગ્રેજી અને હિન્દી મિશ્રિત અક્ષરોમાં સ્પષ્ટ સહી કરી હતી—એ સહી પ્રિયાંશની પોતાની ડાયરી અને તે દિવસની ઘટનાઓ સાથે સીધી જોડાયેલી હતી!
તે નામ હતું: ‘દેવદત્ત શાસ્ત્રી’!
પ્રિયાંશે ધ્રુજતા હાથે મેનેજરને હચમચાવ્યો અને પૂછ્યું, "કાકા! આ... આ નામ કોણે લખ્યું છે? આ હોટલમાં ગઈ કાલે કોણ રોકાયું હતું?"
વૃદ્ધ મેનેજરે ઊંઘકી આંખો ખોલી, રજિસ્ટર પર નજર નાખી અને એકદમ સ્વાભાવિક અવાજે બોલ્યો, "અરે સાહેબ, એ તો પેલો વૃદ્ધ બાવા જેવો માણસ છે ને! ગઈ કાલે જ સાંજે એ અહીં આવ્યો હતો, થોડી વાર બેઠો, અને પછી કહીને ગયો કે મારો અસલી મુકામ તો હવે પર્વતોની ટોચ પર આવેલી ગુફા છે... એ તો ક્યારનો ઉપર તરફ નીકળી ગયો!"
માયા પણ આ સાંભળીને ચોંકી ગઈ. જે દેવદત્ત શાસ્ત્રીનું અસ્તિત્વ અમદાવાદમાં કાગળ પર પણ નહોતું, જે નામને કોઈ પડોશી ઓળખતો નહોતો, તે વ્યક્તિ હિમાચલના આ નિર્જન પહાડોમાં પ્રિયાંશની બરાબર એક દિવસ આગળ ચાલી રહી હતી!
બારીની બહાર દેવદારના ઊંચા વૃક્ષો પવનના સસવાટા સાથે કોઈ અજીબ અવાજ કરી રહ્યા હતા... પ્રિયાંશની આ સફર હવે કોઈ અજાણી મંઝિલના દરવાજે દસ્તક દઈ રહી હતી!

બીજા રસપ્રદ વિકલ્પો

શેયર કરો

NEW REALESED