"ધ લાસ્ટ ચેપ્ટર" — પ્રકરણ ૮: રણની રાત અને માયાની એન્ટ્રી
રાજસ્થાનના થારના રણમાં રાત્રિએ પારો અચાનક ગગડી ગયો હતો. દિવસના સમયે અગ્નિ વરસાવતી રેતી હવે બરફ જેવી ઠંડી થઈ ચૂકી હતી. સૂમસામ હાઈવે પર પંક્ચર પડેલી એસ.ટી. બસ અને અદ્રશ્ય થયેલા ડ્રાઇવરના રહસ્ય વચ્ચે પ્રિયાંશ એકલો જ ઊભો હતો. બસના બાકીના મુસાફરો અંદર ડરના માર્યા ચૂપચાપ બેઠા હતા, જ્યારે પ્રિયાંશ ઠંડા પવન સામે પોતાના જાકેટેની ચેન ઉપર ચડાવતો હાઈવેની કિનારી પર ચાલવા લાગ્યો.
આકાશનું દ્રશ્ય અદ્ભુત અને ભવ્ય હતું. પ્રદૂષણથી મુક્ત થારના આ અફાટ આકાશમાં જાણે કોઈએ અસંખ્ય હીરાઓ વેરી દીધા હોય તેમ કરોડો તારાઓ ઝગમગી રહ્યા હતા. પૂર્ણ ચંદ્રની ચાંદની રેતી પર રેલાઈને એક ચાંદી જેવી ચાદર પાથરી રહી હતી. આ ભવ્ય અને નિર્જન વાતાવરણમાં પ્રિયાંશના પગલાંનો અવાજ જ એકમાત્ર સાથી હતો.
તે વિચારી જ રહ્યો હતો કે આ સફર તેને કઈ દિશામાં લઈ જઈ રહી છે, ત્યાં જ દૂર અંધારામાંથી હેડલાઇટનો એક તેજસ્વી પ્રકાશ રેખાચીરીને આગળ વધ્યો. એક રફ એન્ડ ટફ ફોર-વ્હીલર જીપ ધૂળ ઉડાડતી તેની બરાબર નજીક આવીને બ્રેક વગર ઘસાઈને ઊભી રહી.
જીપનો દરવાજો ખૂલ્યો અને તેમાંથી એક છોકરી નીચે ઉતરી. તેણે ખભા પર મોટો પ્રોફેશનલ ડીએસએલઆર કેમેરા લટકાવેલો હતો, આંખોમાં અદમ્ય સાહસ અને ચહેરા પર બેફિકર સ્મિત હતું. તે હતી—માયા! એક ફ્રી-સ્પિરિટેડ વાઇલ્ડલાઇફ ફોટોગ્રાફર અને નીડર સોલો ટ્રાવેલર, જે રણની આખી રાત તારાઓ અને રાત્રિના વન્યજીવનના ફોટા પાડવા માટે આ સૂમસામ પંથકમાં ભટકી રહી હતી.
માયાએ પ્રિયાંશને જોઈને પોતાની કારની ખારી આડશ પર હાથ ટેકવ્યો અને હસીને બોલી, "અરે એન્જિનિયર સાહેબ! આ મધરાતે આ રણના રસ્તે ટાઢમાં ધ્રૂજતા-ધ્રૂજતા ક્યાં નીકળી પડ્યા? કોઈ હિરોઈનનો પીછો કરો છો કે પછી રણના ભૂતો સાથે ડેટિંગ છે?"
પ્રિયાંશે થોડા આશ્ચર્ય અને અચરજથી તેની સામે જોયું. માયાની બેધડક અને બિન્દાસ શૈલીએ આ અજાયબ વાતાવરણમાં થોડી રાહત આપી. પ્રિયાંશે ટૂંકમાં પોતાની હાલત સમજાવી કે તેની બસ પંક્ચર પડી છે અને ડ્રાઇવર ગાયબ છે.
માયાએ પોતાના કેમેરાના લેન્સને સરખો કરતા એક ઠંડો અને ધારદાર કટાક્ષ કર્યો: "દુનિયા છોડીને ભાગવું અને સત્યની શોધ કરવી—એ બે વચ્ચે બહુ પાતળી ભેદરેખા છે, એન્જિનિયર સાહેબ!"
પ્રિયાંશ સ્તબ્ધ થઈ ગયો. આ અજાણી છોકરી તેની અંદરના સંઘર્ષ અને સવાલો વિશે કેવી રીતે જાણી ગઈ? શું તે પણ આ જ રહસ્યનો કોઈ ભાગ હતી?
માયાએ વધુ પ્રશ્નો પૂછવાના બદલે જીપના બોનેટ પર ટેકો દીધો અને આસપાસના રણની સુંદરતા તરફ ઈશારો કર્યો. "ચાલ, તારી આ બસના ડ્રાઇવરની તો રામ જાણે, પણ આ રણની રાત બહુ કિંમતી છે. જો તારે આગળ વધવું હોય તો મારી સાથે જીપમાં બેસ. હું આ પાછળની ટેકરીઓ તરફ જઈ રહી છું."
પ્રિયાંશ પાસે બીજો કોઈ વિકલ્પ નહોતો. તે જીપમાં બેસી ગયો. માયાએ જીપ આગળ વધારી અને થોડી જ વારમાં તેઓ રણની વચ્ચે એક ઊંચી ટેકરી પર પહોંચ્યા. આકાશના અદ્ભુત તારાઓને કેમેરામાં કંડારવા માટે માયાએ ટ્રાઈપોડ ગોઠવ્યું અને આસપાસના દ્રશ્યોના ફોટા પાડવા લાગી.
ઠંડો પવન સળિયાની જેમ વાઈ રહ્યો હતો. પ્રિયાંશ જીપની બાજુમાં ઊભો રહીને માયાને ફોટોગ્રાફી કરતા જોઈ રહ્યો હતો. માયાએ છેલ્લા કેટલાક શોટ્સ ક્લિક કર્યા અને પછી કેમેરાની નાની એલસીડી સ્ક્રીન પર ફોટો ચેક કરવા માટે પિક્ચર પ્લેબેક બટન દબાવ્યું.
માયા સ્ક્રીન પર ફોટો જોઈ રહી હતી, ત્યારે અચાનક તેના ચહેરાનું રંગરૂપ બદલાઈ ગયું. તેનું હાસ્ય ગાયબ થઈ ગયું અને આંખો ફાટી ગઈ. તેણે ફોટો ઝૂમ કર્યો.
પ્રિયાંશથી ન રહેવાયું એટલે તેણે પૂછ્યું, "શું થયું ? એવું શું દેખાયું?"
માયાએ કેમેરા પ્રિયાંશ તરફ ફેરવ્યો અને ગળામાં ફસાયેલા અવાજે બોલી, "મેં આ રણની ખાલી જગ્યામાં માત્ર તારાઓનો ફોટો પાડ્યો હતો... પણ આ સ્ક્રીન પર જો..."
પ્રિયાંશે કેમેરાની સ્ક્રીન પર નજર નાખી અને તેની આંખો પહોળી થઈ ગઈ. તારાઓથી ભરેલા એ અદભુત આકાશ અને રેતીના પટની પૃષ્ઠભૂમિમાં, બરાબર પ્રિયાંશની પાછળ હજુ થોડે દૂર એક લાંબી, કાળી અને ધૂંધળી આકૃતિ—એક રહસ્યમય વ્યક્તિનો પડછાયો ઊભો હતો! જ્યારે પ્રિયાંશ રણની એ ઠંડી રાતમાં એકલો ચાલતો હતો, ત્યારે કોઈ અદ્રશ્ય સાયાએ તેની એકેએક પળ પર નજર રાખી હતી!
ટેકરી પર ફૂંકાયેલો પવન અચાનક એક ભયાનક ચીસમાં ફેરવાઈ ગયો... સફર હવે માત્ર બે મુસાફરોની નહોતી રહી, પણ કોઈ અજાણી અને ખતરનાક શક્તિ તેમની છાયા બનીને પાછળ ચાલી રહી હતી!