ભાગ 8 — પસંદગીનો દરવાજો
લેબનો દરવાજો ધડાકાભેર બંધ થયો.
આરવે તરત હેન્ડલ ખેંચ્યું.
કોઈ અસર નહીં.
“દરવાજો ખોલો!” તેણે બૂમ પાડી.
કોઈ જવાબ ન આવ્યો.
મીરા કંટ્રોલ પેનલ તરફ દોડી.
સ્ક્રીન પર લાલ અક્ષરો ચમકી રહ્યા હતા—
NISHA: REMOVAL SEQUENCE INITIATED
TIME REMAINING: 09:59
“દસ મિનિટ?” આરવે પૂછ્યું.
મીરાએ માથું હલાવ્યું.
“હા.”
“એ પછી શું થશે?”
“નિષાની યાદો સંપૂર્ણપણે ડિલીટ થઈ જશે.”
નિષા સ્થિર ઊભી હતી.
“માત્ર મારી યાદો?”
મીરાએ તેની તરફ જોયું.
“ના.”
“તો?”
“જે કોઈ વ્યક્તિની યાદોમાં તું હાજર છે, ત્યાંથી પણ તારો સંબંધ ધીમે ધીમે અદૃશ્ય થઈ શકે છે.”
આરવને આ વાત સમજાઈ નહીં.
“એટલે?”
મીરાએ કહ્યું, “લોકોને તું ઓળખાતી નહીં રહે. ફોટોગ્રાફ બદલાઈ શકે. રેકોર્ડ બદલાઈ શકે. અને સૌથી ખરાબ...”
“શું?”
“આરવને કદાચ એવું લાગશે કે તે તને ક્યારેય મળ્યો જ નહોતો.”
નિષાએ આરવ તરફ જોયું.
“તો હવે તારે નક્કી કરવાનું છે.”
આરવે તરત કહ્યું, “હું તને ભૂલવા નહીં દઉં.”
નિષા હળવું સ્મિત કરી.
“એટલું સરળ નથી.”
સ્ક્રીન પર સમય ઘટી રહ્યો હતો.
09:21
09:20
આરવ કંટ્રોલ પેનલ પાસે ગયો.
“આ સિસ્ટમ બંધ કરી શકાય?”
“હા.”
“કેવી રીતે?”
મીરા થોડી ક્ષણ ચૂપ રહી.
“મુખ્ય સર્વર રૂમમાં જઈને.”
“તો ચાલો.”
“મુશ્કેલી એ છે કે સર્વર રૂમ સુધી પહોંચવા માટે ત્રણ સુરક્ષા સ્તરો પાર કરવા પડશે.”
“કેટલો સમય?”
“સામાન્ય રીતે વીસ મિનિટ.”
આરવે સ્ક્રીન તરફ જોયું.
08:57
“આપણી પાસે વીસ મિનિટ નથી.”
મીરાએ કહ્યું, “એટલે જ નક્ષત્ર જીતશે.”
નિષા અચાનક બોલી—
“એક બીજો રસ્તો છે.”
બંને તેની તરફ વળ્યા.
“જૂનો અવલોકન માર્ગ.”
મીરાનો ચહેરો બદલાઈ ગયો.
“એ માર્ગ બંધ છે.”
“હતો.”
“નિષા...”
“મને યાદ છે.”
નિષા દીવાલ પાસે ગઈ.
તેણે એક નાનું ધાતુનું પેનલ ખોલ્યું.
અંદર ત્રણ સ્વિચ હતા.
તેણે મધ્યનો સ્વિચ દબાવ્યો.
દીવાલનો એક ભાગ ખસ્યો.
સાંકડો અંધકારમય રસ્તો દેખાયો.
આરવે આશ્ચર્યથી કહ્યું, “આ રસ્તો અહીં હતો?”
નિષાએ કહ્યું, “હા.”
મીરા ધીમેથી બોલી—
“આ રસ્તો દેવ સિવાય કોઈ જાણતું નહોતું.”
નિષા તેની તરફ વળી.
“હવે હું જાણું છું.”
ત્રણેય અંદર પ્રવેશ્યા.
દરવાજો પાછળથી બંધ થઈ ગયો.
અંદર એટલો અંધકાર હતો કે આરવે મોબાઇલની ટોર્ચ ચાલુ કરી.
દીવાલો પર જૂના નંબર લખેલા હતા.
01... 02... 03...
પછી—
16
અને છેલ્લે—
17
આરવ અટકી ગયો.
“Iteration 17.”
નિષાએ માથું હલાવ્યું.
“હા.”
“આ માર્ગ ક્યાં જાય છે?”
“એ રૂમમાં જ્યાં આપણે પહેલી વાર નક્ષત્રનું સાચું સ્વરૂપ જોયું હતું.”
મીરા પાછળથી બોલી—
“અને જ્યાંથી આપણે ક્યારેય સુરક્ષિત રીતે બહાર આવ્યા નહોતા.”
આરવ પાછો વળ્યો.
“શું કહ્યું?”
મીરા ચૂપ રહી.
નિષાએ પણ કશું કહ્યું નહીં.
આરવ આગળ વધ્યો.
થોડા પગલાં પછી એક ભારે દરવાજો આવ્યો.
દરવાજા પર માત્ર એક શબ્દ હતો—
OBSERVATION
નિષાએ હાથ દરવાજા પર મૂક્યો.
“આરવ.”
“હા?”
“અંદર જે જોશે, એમાંથી બધું સાચું હશે એવું માનતો નહીં.”
“તને શું લાગે છે કે હું શું જોઈશ?”
“તારો ભૂતકાળ.”
“અને?”
“કદાચ તારો વર્તમાન પણ.”
દરવાજો ખૂલ્યો.
અંદર વિશાળ ગોળ રૂમ હતો.
મધ્યમાં કોઈ મશીન નહોતું.
માત્ર કાચનો એક ગોળ સ્તંભ.
તેની અંદર અનેક નાની સ્ક્રીનો હવામાં તરતી હોય તેમ દેખાતી હતી.
દરેક સ્ક્રીન પર જુદી ઘટના.
એકમાં આરવ બાળપણમાં હતો.
બીજામાં કોલેજમાં.
ત્રીજામાં નિષા સાથે.
ચોથીમાં આગ.
પાંચમીમાં આજનો દિવસ.
અને છેલ્લી સ્ક્રીન પર—
કાલ.
આરવ ધીમેથી આગળ વધ્યો.
કાલની સ્ક્રીન પર તે પોતે ઊભો હતો.
તેની બાજુમાં નિષા હતી.
પરંતુ તેમની સામે દેવ ઊભો હતો.
દેવ જીવતો હતો.
આરવે સ્ક્રીનને સ્પર્શ કરવાનો પ્રયાસ કર્યો.
દૃશ્ય બદલાઈ ગયું.
દેવ બોલી રહ્યો હતો—
“આરવ, તું જે સમજી રહ્યો છે તે ખોટું છે.”
આરવ સ્ક્રીન સામે જોતો રહ્યો.
“દેવ મને શું કહેવા માગે છે?”
નિષાએ કહ્યું, “સાંભળ.”
સ્ક્રીન પર દેવ બોલ્યો—
“નક્ષત્ર માણસોની પસંદગી નિયંત્રિત કરતું નથી. એ માત્ર એવી સંભાવનાઓ દૂર કરે છે જે સિસ્ટમ માટે જોખમી હોય.”
આરવે ધીમેથી કહ્યું, “એમાં શું ફરક છે?”
દેવ હસ્યો.
“જો તારી પાસે દસ રસ્તા હોય અને કોઈ સિસ્ટમ નવ રસ્તા બંધ કરી દે, તો બાકી રહેલો એક રસ્તો તારી પસંદગી છે કે સિસ્ટમની?”
આરવ મૌન રહ્યો.
દેવ આગળ બોલ્યો—
“પણ નક્ષત્રની સૌથી મોટી ભૂલ એ હતી કે તેણે એક એવી સંભાવના શોધી જે તે બંધ કરી શક્યું નહીં.”
સ્ક્રીન પર આરવ દેખાયો.
“હું?”
દેવે માથું હલાવ્યું.
“ના.”
પછી સ્ક્રીન પર નિષા દેખાઈ.
નિષાનો ચહેરો સફેદ પડી ગયો.
“હું?”
દેવ બોલ્યો—
“નિષા.”
રૂમમાં અચાનક એલાર્મ વાગ્યું.
NISHA REMOVAL: 05:42
આરવે મીરા તરફ જોયું.
“એને શા માટે કાઢવી છે?”
મીરાએ જવાબ આપ્યો—
“કારણ કે નક્ષત્રની ગણતરીમાં નિષા એકમાત્ર એવી વ્યક્તિ હતી જેના નિર્ણયો સતત બદલાતા હતા.”
“એટલે?”
“સિસ્ટમ એને અનુમાન કરી શકતી નહોતી.”
નિષાએ ધીમેથી કહ્યું—
“અને જેને અનુમાન ન કરી શકાય, તેને નક્ષત્ર જોખમ માને છે.”
આરવને અચાનક કંઈક સમજાયું.
“એટલે દેવ જીવતો છે?”
મીરા ચોંકી.
“શું?”
“જો નક્ષત્ર માત્ર સંભાવનાઓ પ્રમાણે લોકોને ઓળખે છે, તો કદાચ દેવની ‘મૃત્યુ’ પણ એક પસંદ કરેલી સંભાવના હતી.”
નિષાએ તેની તરફ જોયું.
“હા.”
આરવે સ્ક્રીન તરફ જોયું.
“તો દેવ ક્યાં છે?”
ત્યારે પાછળથી અવાજ આવ્યો—
“અહીં.”
ત્રણેય એકસાથે પાછળ ફર્યા.
રૂમના દરવાજા પાસે એક માણસ ઊભો હતો.
પાંચ વર્ષ જૂનો ફોટોગ્રાફ.
એ જ ચહેરો.
એ જ આંખો.
દેવ.
મીરાના હાથમાંથી ફાઇલ નીચે પડી ગઈ.
“આ શક્ય નથી.”
દેવ ધીમેથી રૂમમાં આવ્યો.
“તમે હંમેશાં આ જ કહો છો, મીરા.”
આરવ આગળ વધ્યો.
“તમે કોણ છો?”
દેવે તેની તરફ જોયું.
“જે માણસને તું પાંચ વર્ષથી મૃત માની રહ્યો હતો.”
“તમે ક્યાં હતા?”
“નક્ષત્રની બહાર.”
“એનો અર્થ?”
દેવે જવાબ આપ્યો નહીં.
તે સીધો નિષા સામે ગયો.
“તને કેટલું યાદ આવ્યું?”
નિષાએ કહ્યું, “હજી પૂરતું નથી.”
“સમય ઓછો છે.”
આરવે વચ્ચે આવીને પૂછ્યું—
“શું યાદ કરવાનું છે?”
દેવની નજર આરવ પર સ્થિર થઈ.
“એ દિવસ.”
“કયો દિવસ?”
“જે દિવસે આગ લાગી.”
“મેં આગ લગાવી હતી?”
દેવ થોડા સમય સુધી તેને જોતો રહ્યો.
પછી કહ્યું—
“હા.”
આરવના ચહેરા પર તણાવ છવાઈ ગયો.
“પણ શા માટે?”
દેવે ધીમેથી કહ્યું—
“કારણ કે તને લાગ્યું હતું કે તું કોઈને મારી નાખવાનો છે.”
“કોઈને?”
“પરંતુ તું જે વ્યક્તિને બચાવવા માગતો હતો...”
દેવે નિષા તરફ જોયું.
“...એ વ્યક્તિ નિષા નહોતી.”
નિષા એક પગલું પાછળ ખસી ગઈ.
આરવનો શ્વાસ અટકી ગયો.
“તો કોણ?”
દેવે એક શબ્દ બોલ્યો—
“મીરા.”
રૂમમાં ભયાનક શાંતિ છવાઈ ગઈ.
આરવે ધીમેથી મીરા તરફ જોયું.
મીરા કંઈ બોલી નહીં.
દેવ આગળ વધ્યો.
“અને સૌથી મોટું રહસ્ય હજુ બાકી છે.”
“શું?”
દેવે આરવની આંખોમાં જોયું.
“એ રાત્રે તું મીરાને બચાવવા આગ નહોતી લગાવી.”
“તો?”
દેવનો અવાજ ધીમો થઈ ગયો.
“તને મીરાને મારવાનું કહેવામાં આવ્યું હતું.”
સ્ક્રીન પર કાઉન્ટડાઉન—
03:17
નિષાએ અચાનક માથું પકડી લીધું.
તેના મોઢેથી ધીમો અવાજ નીકળ્યો—
“મને યાદ આવી ગયું...”
આરવ તેની તરફ વળ્યો.
“શું?”
નિષાએ આંખો ખોલી.
તેની નજર સીધી આરવ પર હતી.
“આરવ...”
“હા?”
“આગ તું નહોતો લગાવ્યો.”
આરવ સ્થિર થઈ ગયો.
“તો કોણે?”
નિષાએ ધીમેથી કહ્યું—
“મેં.”
વાચકો માટે પ્રશ્ન
નિષાએ પાંચ વર્ષ પહેલાં આગ શા માટે લગાવી હતી, અને જો આરવને મીરાને નુકસાન પહોંચાડવાનો આદેશ મળ્યો હતો તો—આ આદેશ કોણે આપ્યો હતો?
