Reconnect ❤️
જે કનેક્શન ક્યારેય ખરેખર તૂટ્યું જ નહોતું.
બાહ્ય દિવાલો કાચની બનેલી હતી, એટલે ૨૫મા માળેથી નીચે આખું શહેર કોઈ રમકડાંના ગોઠવેલા ચોસલા જેવું દેખાતું હતું. 'જમુના ટાવર્સ'—આ હાઇટેક આઇટી સેન્ટરનું નામ પણ એ નદીના નામે જ રાખવામાં આવ્યું હતું, જેના કિનારે સદીઓ પહેલાં પ્રેમીઓ મળતા. પણ આજે અહીં કોઈ પ્રેમ નહોતો, માત્ર યાંત્રિકતા હતી. એસીની ઠંડી હવા અને સર્વર રૂમનો હળવો ગુંજારવ વાતાવરણને વધુ શુષ્ક બનાવી રહ્યા હતા.
કબીરે પોતાના લેપટોપ સ્ક્રીન પરથી નજર હટાવી અને સામેના સોફા પર બેઠેલી મીરા તરફ જોયું. પાંચ વર્ષ. બરાબર પાંચ વર્ષ, ત્રણ મહિના અને બાર દિવસ પછી બંને આ રીતે એક રૂમમાં સામસામે બેઠા હતા. કૉલેજના એ દિવસો, જ્યારે બંને એકબીજા વગર જીવવાની કલ્પના પણ નહોતા કરી શકતા, તે કાળ હવે ભૂતકાળના કોઈ ધૂંધળા પિક્સલ જેવો લાગતો હતો. મીરા અત્યારે ખૂબ જ પ્રોફેશનલ ડ્રેસમાં, વાળનો ઊંચો અંબોડો વાળીને લિંક્ડઇનની કોઈ પરફેક્ટ પ્રોફાઈલ જેવી દેખાતી હતી. તેના ચહેરા પર કબીર માટે કોઈ નફરત નહોતી, અને એ જ સૌથી મોટી સમસ્યા હતી—ત્યાં માત્ર એક ભયાનક તટસ્થતા હતી.
"મીરા, ક્લાયન્ટ તરફથી ફાઈનલ એપ્રુવલ આવી ગયું છે," કબીરે પોતાનો અવાજ બને તેટલો સપાટ રાખવાનો પ્રયત્ન કરતા કહ્યું. "આપણે બસ આ છેલ્લો ડેટા સર્વર પર માઈગ્રેટ કરવાનો છે. પછી આપણો પ્રોજેક્ટ પૂરો."
મીરાએ ફાઈલોમાંથી નજર ઊંચી કરી. તેની આછા બદામી રંગની આંખોમાં ક્ષણભર માટે એક જૂની ચમક આવીને ગાયબ થઈ ગઈ. "ગ્રેટ. જેટલું જલ્દી પતે એટલું સારું. બહાર વેધર બહુ ખરાબ થઈ રહ્યું છે. તને ખબર છે ને, આખા શહેરમાં રેડ એલર્ટ છે?"
"હમણાં જ ફોનમાં જોયું. વાદળ ફાટવાની શક્યતા છે," કબીરે વિન્ડો તરફ જોતાં કહ્યું. બહાર આકાશ કાળુંડિબાંગ થઈ ગયું હતું. બપોરના ત્રણ વાગ્યા હતા પણ એવું લાગતું હતું કે જાણે અડધી રાત થઈ ગઈ હોય. વીજળીના આછા લિસોટા કાચની આરપાર દેખાઈ રહ્યા હતા.
બરાબર સાડા ત્રણ વાગ્યે ઓફિસમાં અચાનક હોબાળો મચી ગયો. બિલ્ડિંગના મેઈન સ્પીકરમાંથી એનાઉન્સમેન્ટ થવા લાગી: "તમામ કર્મચારીઓને વિનંતી છે કે બિલ્ડિંગ તાત્કાલિક ખાલી કરો. બેઝમેન્ટમાં પાણી ભરાઈ ગયું છે અને પાવર ગ્રીડ ફેલ થવાની સંભાવના છે. કૃપા કરીને લિફ્ટનો ઉપયોગ ન કરવો, દાદરાથી નીચે ઉતરો."
"મીરા, તું નીકળ, હું આ ડેટા બેકઅપ લઈને આવું છું," કબીરે કીબોર્ડ પર આંગળીઓ દોડાવતા કહ્યું.
"પાગલ છે કબીર? તું એકલો નહિ જાય. સર્વર રૂમનો સેકન્ડરી લોક મારી પાસે છે, હું પણ ડેટા ક્લોઝ કરવામાં મદદ કરું છું," મીરાએ ફટાફટ પોતાનું લેપટોપ બેગમાં મૂકતા કહ્યું.
પણ એ બંનેની એ જ જીદ ભારે પડી ગઈ. આગામી પંદર મિનિટમાં આખું શહેર જાણે પાણીની ચાદર નીચે ઢંકાઈ ગયું. ઉપર આકાશમાંથી એટલો વરસાદ ખાબક્યો કે જમુના ટાવર્સની આસપાસની સડકો નદીઓ બની ગઈ. અચાનક એક જોરદાર અવાજ સાથે આખી ઓફિસની લાઈટો ગુલ થઈ ગઈ. સેન્ટ્રલ એસી બંધ થઈ ગયું. ચારેય બાજુ ઘનઘોર અંધારું છવાઈ ગયું.
કબીરે પોતાના ફોનની ફ્લેશલાઈટ ચાલુ કરી. "મીરા! ક્યાં છે તું?"
"હું અહીં જ છું, સર્વર રેક પાસે," મીરાનો અવાજ થોડો ધ્રૂજતો હતો.
બંને બહાર હોલ તરફ આવ્યા. ઓફિસ સાવ ખાલી હતી. બધા કર્મચારીઓ ક્યારનાય નીચે ઉતરી ચૂક્યા હતા. કબીરે ગ્લાસ વિન્ડોમાંથી નીચે જોયું. નીચે જવાના પગથિયાં સુધી પાણી આવી ગયું હતું. લોબીમાં ઘૂંટણ સમાણું પાણી ભરાઈ ગયું હતું. ફોન તરફ જોયું તો નેટવર્કના બધા જ બાર ગાયબ હતા—'No Service'.
ડિજિટલ દુનિયાના એ બે કિંગ-ક્વીન, જેમની આખી જિંદગી વાયરલેસ નેટવર્ક અને સોશિયલ મીડિયા પર ચાલતી હતી, તેઓ આજે ૨૫મા માળે સાવ લાચાર થઈને ફસાયા હતા. નેટવર્ક કટ થતાં જ બંનેના હાથમાંથી જાણે દુનિયા છીનવાઈ ગઈ. અંધારા રૂમમાં માત્ર ફોનની ફ્લેશલાઈટ જ એકમાત્ર આશરો હતી.
બહાર વરસાદનો અવાજ એટલો ભયાનક હતો કે જાણે કોઈ રાક્ષસ કાચની દીવાલોને તોડવાનો પ્રયત્ન કરી રહ્યો હોય. પવનના સુસવાટા કોંક્રિટના આ ટાવરને હલાવી રહ્યા હતા. કબીરે હોલના ખૂણામાં રાખેલા સોફા પર ફ્લેશલાઈટ નાખી. "મીરા, નીચે જવું અત્યારે સેફ નથી. આખી બિલ્ડિંગ ફ્લડેડ છે. આપણે અહીં જ સવાર પડવાની રાહ જોવી પડશે."
મીરા સોફા પર બેસી ગઈ. તેના ગળામાંથી એક ઠંડો શ્વાસ નીકળ્યો. તે પોતાના ઘૂંટણ સરખા કરીને બેસી ગઈ. કબીર પણ તેની સામે થોડે દૂર બેઠો. બંને વચ્ચે માત્ર એક ફોનનો પ્રકાશ હતો, જે બંનેના અડધા ચહેરાને અજવાળતો હતો.
શાંતિ ભયાનક હતી. જ્યારે ડિજિટલ નોટિફિકેશન્સ બંધ થાય છે, ત્યારે માણસને પોતાની અંદરના અવાજો સંભળાવવા માંડે છે.
"પાંચ વર્ષ, કબીર..." મીરાએ અંધારા તરફ જોતાં જ વાતની શરૂઆત કરી. "આપણે છેલ્લે કૉલેજના કેમ્પસમાં આ જ રીતે ઝઘડ્યા હતા ને?"
કબીર થોડું હસ્યો, પણ એ હાસ્યમાં દર્દ હતું. "ઝઘડ્યા નહોતા મીરા, આપણે એકબીજા પર અહમની દીવાલો ચણી દીધી હતી. તેં મારો ફોન બ્લોક કર્યો હતો અને મેં તારી પ્રોફાઈલ અનફોલો કરી દીધી હતી. બસ, આપણી વાર્તા ત્યાં જ ડિલીટ થઈ ગઈ."
"મેં બ્લોક એટલે કર્યો હતો કારણ કે તારી પાસે મારા માટે સમય જ નહોતો!" મીરાનો અવાજ અચાનક ઊંચો થયો, જાણે પાંચ વર્ષનો દબાયેલો આક્રોશ બહાર આવી રહ્યો હોય. "તારે પ્લેસમેન્ટ જોઈતું હતું, તારે મોટી કંપનીમાં જવું હતું. હું તારી લાઈફના શેડ્યૂલમાં ક્યાંય ફિટ જ નહોતી થતી. તેં મને ક્યારેય પૂછ્યું પણ ખરું કે મને કેવું લાગતું હતું?"
કબીરે ફોન નીચે મૂક્યો, જેથી પ્રકાશ છત તરફ જાય અને આખા રૂમમાં એક આછો હોરર-રોમેન્ટિક અજવાળો પથરાય. "અને તેં શું કર્યું મીરા? તેં ઇન્સ્ટાગ્રામ પર પેલા રોહિત સાથે ફોટા મૂકવાનું શરૂ કરી દીધું. તું મને બતાવવા માગતી હતી કે તું મારા વગર બહુ ખુશ છે. મને જેલસી ફીલ કરાવવા માટે તેં આપણા ત્રણ વર્ષના પ્રેમને એક સેકન્ડમાં બાજુ પર મૂકી દીધો."
"એ રોહિત માત્ર મારો ફ્રેન્ડ હતો કબીર! પણ તારી એ જિદ્દી આંખોને ક્યારેય સત્ય જોવું જ નહોતું," મીરાની આંખોમાં પાણી આવી ગયા, જે ફ્લેશલાઈટના અજવાળામાં ચમક્યા. "તેં ક્યારેય મને સામસામે બેસીને પૂછવાની તસ્દી લીધી? ના. આપણે સોશિયલ મીડિયાના સ્ટેટસ જોઈને એકબીજાના રિલેશનશિપનું જજમેન્ટ લઈ લીધું. આ આપણી સૌથી મોટી ભૂલ હતી."
કબીર મીરાની નજીક સરક્યો. તેનો અવાજ હવે નરમ થઈ ગયો હતો. "મીરા... હું ડરી ગયો હતો. મને લાગ્યું કે હું તને ગુમાવી રહ્યો છું. જ્યારે માણસ અસુરક્ષિત ફીલ કરે છે ને, ત્યારે તે સૌથી વધુ ભૂલો કરે છે. મેં જે પણ કર્યું, એ મારા ગુસ્સામાં કર્યું હતું, પણ મેં તને પ્રેમ કરવાનું ક્યારેય બંધ નહોતું કર્યું."
મીરાએ પોતાનો ચહેરો હાથમાં છુપાવી લીધો. "આપણે કેવા મૂર્ખ છીએ ને? જે વાતો આપણે એક સાદા કોલ પર કે સામસામે બેસીને પાંચ મિનિટમાં સોલ્વ કરી શકતા હતા, તેના માટે આપણે પાંચ વર્ષ બગાડી નાખ્યા. માત્ર એટલા માટે કે આપણા 'ઈગો' મોટા હતા."
"હા," કબીરે ધીમેથી મીરાના હાથ પર પોતાનો હાથ મૂક્યો. "જ્યાં સુધી આ ડિજિટલ નેટવર્ક ચાલુ હતું, ત્યાં સુધી આપણે એકબીજાથી ડિસકનેક્ટ રહ્યા. અને આજે જ્યારે આખી દુનિયાનું નેટવર્ક તૂટી ગયું છે, ત્યારે આપણે અસલી રીતે કનેક્ટ થઈ રહ્યા છીએ."
અચાનક, એક ભયાનક ગર્જના થઈ. બહાર વાદળ ફાટવાનો કડાકો થયો હોય તેમ આખી બિલ્ડિંગ ધ્રૂજી ઊઠી. હોલની ડાબી બાજુનો એક મોટો ગ્લાસ વિન્ડો પાણીના પ્રચંડ દબાણને કારણે કડાકાભેર તૂટી પડ્યો! કાચના હજારો ટુકડાઓ હવામાં ઉડ્યા અને સાથે જ વરસાદનું ભયાનક પાણી અને વાવાઝોડું ઓફિસની અંદર ધસી આવ્યું.
"મીરા! સંભાળ!" કબીરે સહેજ પણ વિચાર્યા વગર મીરા તરફ ઝંપલાવ્યું. તેણે મીરાને પોતાની બાહોમાં લીધી અને બંને સોફાની પાછળ કૉંક્રિટના પિલર ઓથે છુપાઈ ગયા. કાચના ટુકડા પિલર સાથે અથડાઈને નીચે પડ્યા. વરસાદનું ઠંડું પાણી બંનેને ભીંજવી રહ્યું હતું. પવનનો વેગ એટલો હતો કે ઊભા રહેવું પણ મુશ્કેલ હતું.
મીરાએ ડરના માર્યા કબીરની શર્ટને જોરથી પકડી રાખી હતી. તેની છાતીના ધબકારા કબીર સાંભળી શકતો હતો. આ મોતનો સામનો હતો. બહાર પ્રકૃતિનું પૂર આખા શહેરને ડુબાડી રહ્યું હતું, અને અહીં પિલરની પાછળ તે બંનેના હૃદયમાં પાંચ વર્ષથી દબાયેલો પ્રેમ અને લાગણીઓનું પૂર ઉભરાઈ રહ્યું હતું.
કબીરે મીરાના ચહેરા પરથી ભીના વાળ હટાવ્યા. "મીરા, જો આજે કંઈ પણ થાય... તો હું તને કહેવા માંગુ છું કે આ પાંચ વર્ષમાં મેં કોઈ બીજી છોકરી વિશે વિચાર્યું પણ નથી. આઈ એમ સોરી..."
મીરાએ રડતાં રડતાં જ કબીરના હોઠ પર પોતાની આંગળી મૂકી દીધી. "ચૂપ કર કબીર! આપણને કંઈ નહીં થાય. આપણે હજી ઘણું જીવવાનું બાકી છે. સાથે જીવવાનું બાકી છે." તેણે કબીરને જોરથી ગળે લગાડી દીધી. એ આલિંગનમાં પાંચ વર્ષની એકલતા, ઠંડી અને બધો જ અહમ ઓગળીને પાણી થઈ ગયો. બહારના પૂર કરતાં આ આંતરિક પૂર વધુ શક્તિશાળી હતું, જેણે નફરતના બધા જ કચરાને વહાવી દીધો હતો.
રાત વીતતી ગઈ. બંને પિલરના ટેકે એકબીજાનો હાથ પકડીને બેસી રહ્યા. વાવાઝોડું ધીમે-ધીમે શાંત પડ્યું.
સવારના છ વાગ્યા. વરસાદ સાવ બંધ થઈ ચૂક્યો હતો. પૂર્વ દિશામાંથી સૂરજનું પહેલું સોનેરી કિરણ તૂટેલા કાચમાંથી ઓફિસની અંદર પ્રવેશ્યું. આખી ઓફિસ વેરવિખેર હતી. મોંઘા કમ્પ્યુટર્સ, ફાઈલો અને ટેબલો પાણીમાં તણાતા હતા. આખી આઈટી કંપનીનો કરોડો રૂપિયાનો ડેટા અને ભૌતિક સંપત્તિ નાશ પામી ચૂકી હતી.
નીચેથી બોટનો અવાજ આવ્યો. નેશનલ ડિઝાસ્ટર રિસ્પોન્સ ફોર્સ (NDRF) ની રેસ્ક્યુ ટીમ લાઉડસ્પીકરમાં એનાઉન્સ કરી રહી હતી: "જમુના ટાવર્સમાં કોઈ ફસાયેલું છે? અમે રેસ્ક્યુ માટે આવ્યા છીએ."
કબીર અને મીરા ઊભા થયા. બંને આખા ભીના હતા, પણ તેમના ચહેરા પર એક અનોખી શાંતિ અને સ્મિત હતું. તેઓ તૂટેલી બારી પાસે ગયા અને નીચે હાથ હલાવ્યો.
જેવા તેઓ નીચે આવ્યા અને રેસ્ક્યુ બોટમાં બેઠા, કે તરત જ કબીરના ખિસ્સામાં રહેલો ફોન સહેજ સુકાયા પછી વાઇબ્રેટ થયો. નેટવર્ક પાછું આવી ગયું હતું. કંપનીના સીઈઓ, એચઆર અને ક્લાયન્ટ્સના સેંકડો મેસેજીસ સ્ક્રીન પર ધડાધડ આવવા લાગ્યા—"લોસ કેટલો થયો?", "ડેટા બચ્યો કે નહીં?", "પ્રોજેક્ટનું શું થશે?".
કબીરે પોતાના ફોન તરફ જોયું, અને પછી મીરા તરફ જોયું. મીરાએ હસીને કબીરનો હાથ પકડી લીધો.
કબીરે ફોનનું પાવર બટન દબાવ્યું અને તેને હંમેશા માટે સ્વિચ ઓફ કરી દીધો. ઓફિસનો ડેટા નાશ પામ્યો હતો, કોર્પોરેટ સામ્રાજ્યને મોટું નુકસાન થયું હતું, પણ જમુનાના આ પૂરે બે તૂટેલા દિલને અને અસલી જિંદગીને હંમેશા માટે બચાવી લીધી હતી. બોટ પાણીના મોજાંને કાપતી આગળ વધી રહી હતી, અને બંને એક નવા, ફિલ્ટર વગરના ભવિષ્ય તરફ પ્રયાણ કરી રહ્યા હતા.
