પ્રકરણ ૭: પાર્કિંગનો પંગો... અને પંજાબી-રાજસ્થાની જંગ!
રવિવારની આળસુ સવારે આનંદનગર સોસાયટીમાં વાતાવરણ એકદમ શાંત અને અલ્હાહદાયક હતું. મોટાભાગના લોકો હજુ ચાની ચુસકીઓ સાથે છાપું વાંચી રહ્યા હતા, તો કેટલાક સવારની હળવી ઊંઘ માણી રહ્યા હતા.
પરંતુ, અચાનક જ બ્લોક-સી તરફથી એક મોટો અને ગરમાગરમ અવાજ સોસાયટીના શાંત વાતાવરણને ભેદી ગયો.
"આ શું વાત થઈ, શર્માજી? દર વખતે તમારું આ જ નાટક હોય છે!"
આ અવાજ હતો સોસાયટીના દિલદાર અને ઊંચા-પૂરા પંજાબી પાડોશી મનપ્રીત સિંહ ગિલનો. તેમના અવાજમાં જેટલો કડકપો હતો, એટલો જ અકળામણનો ભય હતો.
બાલ્કનીઓમાંથી લોકો પોતપોતાના ચાના કપ લઈને નીચે જોવા લાગ્યા.
નીચે પાર્કિંગમાં વિક્રમ શર્મા પોતાના હાથમાં કારની ચાવીઓ ઉછાળતા શાંતિથી ઊભા હતા. તેમણે અત્યંત સહજતાથી કહ્યું, "અરે ગિલ સાહેબ, શાંત થાઓ! મેં કઈ તમારી ગાડીને અડાડી નથી દીધી. બસ મારી કાર થોડી આગળ પાર્ક કરી છે."
મનપ્રીત સિંહે પોતાના હાથ બંને કમર પર મૂક્યા અને મોટેથી બોલ્યા, "થોડી આગળ? અરે શર્માજી, તમારી કાર એટલી નજીક છે કે મારી ગાડી બહાર કાઢવા માટે હવે મારે સ્પેશિયલ ક્રેન બોલાવવી પડશે!"
આટલામાં તો સોસાયટીના બે સૌથી મોટા ટીખળી અને કૌતુકપ્રિય છોકરાઓ—રુદ્ર અને વિવાન—રવિવારની સવારે કંઈક નવું જોવા મળવાની આશાએ દોડતા "લાઈવ મેચ"ની મજા લેવા ઘટનાસ્થળે પહોંચી ગયા.
રુદ્રએ વિવાનના કાનમાં ધીમેથી કહ્યું, "ભાઈ, આજે તો આઈપીએલ (IPL)ની ફાઈનલ મેચ કરતાં પણ વધારે મજા આવવાની છે! એક બાજુ પંજાબી પાવર અને બીજી બાજુ રાજસ્થાની સ્વેગ!"
વિવાને તરત જ રુદ્રને કોણી મારતાં કહ્યું, "ચુપ રહે... આ મેચની રન-બાય-રન કમેન્ટ્રી હું કરીશ."
પાર્કિંગમાં વિક્રમ શર્માએ પોતાની કાર તરફ ઈશારો કરતાં કહ્યું, "જુઓ ગિલ સાહેબ, મારી કાર એકદમ પાર્કિંગની વ્હાઈટ લાઇનમાં જ છે."
મનપ્રીતે તુરંત જ વળતો પ્રહાર કર્યો, "લાઇનમાં તો હાથી પણ ઊભો રહી શકે શર્માજી, પણ જો એ રસ્તાની વચ્ચે ઊભો રહે તો પાછળથી કોઈ સાઈકલ પણ બહાર ન કાઢી શકે!"
આ સાંભળીને આસપાસ ભેગા થયેલા સોસાયટીના લોકો પોતાના હાસ્યને રોકી ન શક્યા.
એટલામાં વિક્રમ શર્માના પત્ની રેણુ શર્મા હાથમાં વેલણ લઈને ઘરની બહાર આવ્યા, "શું થયું સવાર-સવારમાં? કેમ આટલો બધો અવાજ કરો છો?"
મનપ્રીત સિંહે નાટકીય અંદાજમાં હસીને કહ્યું, "ભાભીજી, તમારા પતિદેવે મારી પ્રિય કારને પોતાની ગાડીની પાછળ જેલમાં મૂકી દીધી છે! હવે મને જામીન અપાવો!"
ત્યાં જ મનપ્રીતના પત્ની સિમરન ગિલ પણ દોડતા નીચે આવ્યા, "ઓય મનપ્રીત... સવાર સવારમાં પાડોશીઓ સાથે ફરી શરૂ થઈ ગયા તમે?"
"હું ક્યાં શરૂ થયો છું સિમરન? આ તો શર્માજીનું પાર્કિંગ પુરાણ શરૂ થયું છે!" મનપ્રીતે સામો જવાબ આપ્યો.
એટલામાં સોસાયટીના સિક્યુરિટી ગાર્ડ બાબુલાલ વોચમેન પોતાની ડંડાવાળી લાકડી લઈને દોડતા આવી પહોંચ્યા. "શું થયું સાહેબ? કોઈ અકસ્માત થયો છે?"
વિક્રમ શર્માએ હસીને કહ્યું, "કંઈ નથી થયું બાબુલાલ, બસ પાંચ મિનિટમાં બધું સરખું થઈ જશે."
બાબુલાલે મૂછો પર હાથ ફેરવતાં માર્મિક હાસ્ય સાથે કહ્યું, "સાહેબ, આ આનંદનગરમાં 'પાંચ મિનિટ'નો મતલબ થાય છે—ઓછામાં ઓછો અડધો કલાક!"
ફરી એકવાર આખી સોસાયટીમાં હાસ્યનું મોજું ફરી વળ્યું.
આ અવાજો સાંભળીને સોસાયટીના વડીલો—માણેકલાલ, રૂસ્તમ દારૂવાલા, મનોહર જોષી અને હર્ષિલ મહેતા પણ પંચાયત કરવા આવી પહોંચ્યા.
માણેકલાલે પોતાની લાકડી જમીન પર ટેકવીને ગંભીરતાથી પૂછ્યું, "શું કેસ છે ભાઈ? સવાર-સવારમાં કોર્ટ કેમ ભરાઈ છે?"
રુદ્રએ તરત જ આગળ આવીને કહ્યું, "માણેકકાકા, આજનો કેસ છે—પાર્કિંગ વર્સેસ પંજાબ!"
વિવાને પણ નાટકીય અવાજમાં ઉમેર્યું, "હા જજ સાહેબ, બંને પક્ષો પોતપોતાના વકીલો સાથે હાજર છે."
હર્ષિલ મહેતાએ રમૂજમાં કહ્યું, "ચાલો ચાલો... નિર્ણય આપતા પહેલા આપણે સ્થળ પરના પુરાવાઓ તપાસવા પડશે."
બધા વડીલો બંને કારો પાસે ગયા. બાબુલાલ વોચમેન અચાનક ક્યાંકથી ઝાડૂનો લાંબો ડંડો લઈ આવ્યા અને બંને કાર વચ્ચેનું અંતર માપવા લાગ્યા.
મનપ્રીત આશ્ચર્યથી બોલ્યા, "અરે બાબુલાલ, આ શું કરો છો?"
બાબુલાલે ગર્વથી કહ્યું, "સાહેબ, આ આપણી આનંદનગર સોસાયટીનું સત્તાવાર અને ઓફિશિયલ માપવાનું સાધન છે!"
આ સાંભળીને ત્યાં ઉભેલા તમામ લોકો ખડખડાટ હસી પડ્યા. વાતાવરણમાં સવારનો ગંભીર તણાવ હવે હળવાશમાં બદલાઈ ગયો હતો.
એવામાં શર્માજીનો નાનકડો દીકરો ઓમ હાથમાં બિસ્કિટનું પેકેટ લઈને બહાર આવ્યો. તેણે નિર્દોષતાથી કહ્યું, "વિક્રમ અંકલ... એક કાર થોડી આગળ લઈ જાવ ને! આટલી નાની વાતમાં સવાર-સવારમાં બધા ભેગા થઈને ઝઘડો કેમ કરો છો?"
એક નાના બાળકની આ નિર્દોષ પણ સાચી વાત સાંભળીને બધા એકબીજાનો ચહેરો જોવા લાગ્યા. થોડી ક્ષણો માટે ત્યાં સંપૂર્ણ શાંતિ છવાઈ ગઈ.
પછી મનપ્રીત સિંહ જોરથી ખડખડાટ હસી પડ્યા, "વાહ ભાઈ વાહ! આખી સોસાયટીની કોર્ટ જે ન કરી શકી, એ ચુકાદો તો આ નાના કાનુડાએ એક સેકન્ડમાં આપી દીધો!"
વિક્રમ શર્મા પણ હસી પડ્યા, "હા ભાઈ, વાત તો એકદમ સાચી છે."
તેમણે તરત જ ખિસ્સામાંથી ચાવી કાઢી, કાર સ્ટાર્ટ કરી અને બે ફૂટ આગળ ખસેડી લીધી. મનપ્રીતે હસતા હસતા પોતાની કાર ખૂબ જ સરળતાથી બહાર કાઢી લીધી.
ગાડીમાંથી બહાર નીકળતા મનપ્રીતે શર્માજીના ખભા પર હાથ મૂક્યો અને કહ્યું, "શર્માજી... પાર્કિંગનો પંગો પૂરો! આજે સાંજે મારા રેસ્ટોરન્ટમાંથી ગરમાગરમ પનીર ટિક્કા અને દાલ મખની મારી તરફથી તમારા પરિવાર માટે!"
વિક્રમ શર્માએ પણ પ્રેમથી કહ્યું, "અને મારી તરફથી રાજસ્થાની ઘેવર અને મીઠાઈ તમારા ઘરે પહોંચી જશે!"
સિમરન ગિલે હસતાં હસતાં કહ્યું, "તમે બંને રોજ સવારે આવી રીતે પાર્કિંગ માટે ઝઘડો કરજો... જો દરેક ઝઘડાનો આવો સ્વાદિષ્ટ અંત આવતો હોય તો!"
રેણુ શર્માએ ઉમેર્યું, "પણ ભાભીજી, શરત એ છે કે રોજ પાર્ટી પંજાબી રેસ્ટોરન્ટ તરફથી મળવી જોઈએ!"
ફરી એકવાર આખું આનંદનગર હાસ્ય અને તાળીઓના ગડગડાટથી ગુંજી ઉઠ્યું.
સૌ પોતપોતાના ઘેર જવા રવાના થયા ત્યારે વિવાને રુદ્રના ખભા પર હાથ રાખ્યો. "જોયું રુદ્ર?"
"શું જોયું ભાઈ?"
વિવાને સ્મિત સાથે કહ્યું, "આપણા આનંદનગરમાં ઝઘડા ગમે તેટલા ગરમ હોય, પણ એ ચાલવાના બસ પાંચ જ મિનિટ... જ્યારે અહીંના લોકોની મિત્રતા અને પ્રેમ આખી જિંદગી માટેના છે."
દૂર ઉભેલા બાબુલાલ વોચમેને પોતાની મૂછો પર હાથ ફેરવ્યો અને ધીમેથી મનમાં બોલ્યા, "હા સાહેબ... આ જ તો ખાસિયત છે આપણા આનંદનગરની!"
અને સવારના આ નાનકડા નાટક પછી આનંદનગરમાં ફરીથી રવિવારની શાંતિ અને ખુશીઓ છવાઈ ગઈ, જાણે કશું બન્યું જ ન હોય!
