પ્રકરણ ૧: નવી સવાર, નવા ચહેરા
સવારે સાત વાગ્યાનો સમય હતો.
અમદાવાદના પશ્ચિમ વિસ્તારમાં આવેલી આનંદનગર સોસાયટી ધીમે ધીમે પોતાની ઊંઘમાંથી જાગી રહી હતી. પૂર્વ દિશામાંથી નીકળતા સૂર્યના કોમળ, સોનેરી કિરણો સોસાયટીના મુખ્ય દરવાજા પર લગાવેલા મોટા સ્ટીલના બોર્ડ પર પડીને ચમકી રહ્યા હતા. ઝાડ પર બેઠેલાં પક્ષીઓનો મધુર કલરવ સવારના શાંત વાતાવરણને એક અલગ જ સંગીતમય વાતાવરણ પૂરું પાડી રહ્યો હતો. બોર્ડ પર સુંદર અક્ષરે લખેલું હતું:
> **"આનંદનગર – જ્યાં દરેક ઘર એક વાર્તા છે."**
>
મુખ્ય ગેટ પાસે આવેલી સિક્યુરિટી કેબિન બહાર બેઠેલા વયસ્ક વોચમેન બાબુલાલ અને અરજણભાઈ પોતપોતાના હાથમાં ગરમાગરમ ચાનો કપ લઈને આવનારા-જવનારા સોસાયટીના સભ્યોને મુસ્કુરાહટ સાથે "જય શ્રીકૃષ્ણ" કહીને આવકારી રહ્યા હતા.
એટલામાં જ સોસાયટીના ગેટ પર દૂધવાળા રામજીભાઈની દૂધના ભારે કેનથી ભરાયેલી સાયકલ ટન-ટન ઘંટડીના અવાજ સાથે અંદર આવી.
"બાબુલાલ... આજે તો બહુ વહેલા ઊઠી ગયા કે શું?" રામજીભાઈએ સાયકલનું સ્ટેન્ડ લગાવતા પૂછ્યું.
"અરે રામજીભાઈ, આ આનંદનગરમાં કોણ શાંતિથી સૂવા દે? અહીં તો સવાર થાય એટલે આખું આનંદનગર જીવતું થઈ જાય ને રોજેરોજની દોડાદોડ શરૂ થઈ જાય!" બાબુલાલે ચાનો ચૂસકો લેતા જવાબ આપ્યો.
બંને જણા ખડખડાટ હસી પડ્યા.
હજી તો ચાનો કપ પૂરો થાય તે પહેલાં જ શાકભાજીની લારી ધકેલતા ધીરુભાઈ ઉતાવળથી ગેટ પાસે પહોંચ્યા. ધીરુભાઈનું નામ ભલે 'ધીરુ' હતું, પણ તેમનો સ્વભાવ અને દરેક કામ એકદમ ઉતાવળિયાં હતાં. લારી સોસાયટીના ચોકમાં ઊભી રાખીને તેમણે પોતાના બુલંદ અવાજે સાદ પાડ્યો:
"ટામેટાં તાજાં... બટાકા તાજા... ભીંડા, રીંગણાં, દેશી દૂધી... તાજેતાજાં શાકભાજી આવી ગયાં..."
તેમનો આ અવાજ આખી સોસાયટીના બ્લોકમાં ગુંજી ઊઠ્યો અને ગૃહિણીઓ બાલ્કનીમાંથી ડોકિયાં કરવા લાગી.
### બ્લોક્સમાં સવારનો ધમધમાટ
બીજા માળે આવેલા હિતેશ પટેલના ઘરમાં પણ રોજિંદી ચહલપહલ શરૂ થઈ ગઈ હતી. જાગૃતિબેન રસોડામાં ગરમાગરમ પૌંઆ અને ચા બનાવી રહ્યાં હતાં. તેમણે બેડરૂમ તરફ અવાજ દીધો:
"વિવાન... ઊઠ બેટા... તારી સ્કૂલ બસનો સમય થઈ ગયો છે!"
"મમ્મી... પ્લીઝ પાંચ મિનિટ..." પડખું ફેરવીને ચાદર મોં પર તાણતાં ૧૦ વર્ષના વિવાને આળસથી જવાબ આપ્યો.
એટલામાં જ તેની નાની બહેન કાવ્યા દોડતી રસોડામાં આવી. "મમ્મી... વિવાનભાઈ ફરીથી સૂઈ ગયા!"
જાગૃતિબેને હસતાં હસતાં કહ્યું, "આપણા ઘરમાં તો ઘડિયાળના એલાર્મની જરૂર જ નથી, આપણો એલાર્મ તો આ કાવ્યા જ છે."
સામેના ફ્લેટમાં હર્ષિલ મહેતા ડાઇનિંગ ટેબલ પર બેસીને પોતાના મોબાઇલમાં શેરબજારના લાઇન્યૂઝ અને અપડેટ્સ ઉતાવળથી વાંચી રહ્યા હતા.
તેમના પત્ની અંજુબેને પ્લેટમાં નાસ્તો મૂકતાં કહ્યું, "હર્ષિલભાઈ, પહેલા શાંતિથી નાસ્તો કરી લો, પછી માર્કેટ જોજો."
"અંજુ, તને ખબર નથી, માર્કેટ કોઈની રાહ નથી જોતું!" હર્ષિલભાઈએ સ્ક્રીન પરથી નજર હટાવ્યા વગર કહ્યું.
"એ તો બરાબર, પણ આ પેટ પણ કઈ કોઈની રાહ નથી જોતું!" અંજુબેને સહેજ કટાક્ષમાં કહ્યું.
હર્ષિલભાઈએ હસીને મોબાઇલ બાજુમાં મૂક્યો અને નાસ્તો કરવા લાગ્યા.
ત્રીજા બ્લોકમાં મનપ્રીતસિંહ ગિલ પોતાના પંજાબી રેસ્ટોરન્ટ માટે નીકળવાની તૈયારી કરી રહ્યા હતા. તેમનો નાનો દીકરો ગુરનૂર હાથમાં ક્રિકેટનું બેટ લઈને બહાર દોડ્યો, "પાપા... આજે સાંજે સોસાયટીમાં મોટો મેચ રમવાનો છે!"
મનપ્રીતસિંહે તેની પાઘડી સરખી કરતાં કહ્યું, "પહેલાં શાળાનું હોમવર્ક પૂરું થવું જોઈએ, પછી જ મેચ રમાશે!"
"ઓકે પાપા!" ગુરનૂરે ઉત્સાહથી માથું હલાવ્યું.
### સોસાયટીની સવાર અને નવી ચર્ચા
એટલામાં જ આખી આનંદનગર સોસાયટીમાં એકસાથે અનેક વાહનો અને અવાજોનો કોલાહલ ગુંજવા લાગ્યો.
* "દૂધ લઈ જાવ..."
* "શાક લઈ જાવ..."
* "ન્યૂઝપેપર..."
* "કચરાની ગાડી આવી..."
* "સ્કૂલ બસ આવી ગઈ..."
એક જ સમયે રોજ સવારે જાણે દરેક ઘરમાં પોતાની અલગ અલગ ફિલ્મ ચાલી રહી હોય તેવું સુંદર વાતાવરણ સર્જાતું હતું.
બીજી તરફ, સોસાયટીના કોમન પ્લોટમાં સિનિયર સિટીઝન ગ્રુપ રોજની જેમ સવારની વોકિંગ એક્ટિવિટી પૂરી કરીને બાંકડે બેઠું હતું. ગરમાગરમ 'ચાય પે ચર્ચા' ચાલતી હતી. કોઈ મોબાઈલમાં દેશ-દુનિયાના સમાચાર વાંચી રહ્યું હતું તો કોઈ છાપાના પાના ફેરવી રહ્યું હતું.
દરમિયાન, સોસાયટીના મુખ્ય દરવાજા પાસે શાળાએ જવા માટે બાળકોનું ટોળું ભેગું થવા લાગ્યું હતું. સ્કૂલ બસની રાહ જોતાં જોતાં બધાં બાળકો સાંજના રમવાના પ્લાન બનાવી રહ્યાં હતાં.
"આજે સાંજે ક્રિકેટ રમવાનું નક્કી!" વિવાને કહ્યું.
"હું બેટ લાવીશ," ગુરનૂર બોલ્યો.
"હું નવી ટેનિસ બોલ લાવીશ," બીજા મિત્રે ઉમેર્યું.
"અને હું સ્ટમ્પ ગોઠવીશ," વિવાને ઉમેર્યું.
એટલામાં કાવ્યાએ રહસ્યમય અવાજે કહ્યું, "તમને ખબર છે? આજે સાંજે આપણા સોસાયટીમાં નવા આન્ટી-અંકલ રહેવા આવવાના છે!"
બધા બાળકોની નજર એકસાથે કાવ્યા તરફ ફરી ગઈ.
"હા... મમ્મી સવારે પપ્પા સાથે વાત કરતાં હતાં કે બી-૨૦૩ નંબરના બંધ ફ્લેટમાં નવો પરિવાર રહેવા આવી રહ્યો છે," કાવ્યાએ વિગતો આપી.
"સાચ્ચે?" વિવાનની આંખોમાં આશ્ચર્ય અને ઉત્સુકતા ચમકી ઊઠી.
નવી ફેમિલી એટલે નવા મિત્રો... નવી વાર્તાઓ... અને કદાચ... નવી મુશ્કેલીઓ પણ!
બરાબર એ જ સમયે સોસાયટીના ગેટની બહાર એક મોટો સામાન ભરેલો મૂવિંગ ટ્રક આવીને ઊભો રહ્યો. તેની બરાબર પાછળ એક ચમકતી સફેદ કાર આવીને અટકી.
વોચમેન બાબુ કાકાએ પોતાની કેબિનમાંથી બહાર આવીને રજિસ્ટરમાં નજર કરી અને ફ્લેટ નંબર ચકાસ્યો.
"બી-૨૦૩..." તેમણે ધીમેથી પોતાની મૂછો પર હાથ ફેરવતા કહ્યું, "લાગે છે... આનંદનગરમાં આજે એક નવી વાર્તાની અને નવા રોમાંચની શરૂઆત થવાની છે."
ટ્રકનો પાછળનો દરવાજો ખુલવાનો અવાજ આવ્યો અને સફેદ કારમાંથી કોઈ બહાર નીકળ્યું...
*(પ્રકરણ ૧ સમાપ્ત)*
**આગામી પ્રકરણ:** *"બી-૨૦૩માં કોણ આવ્યું?"*
