☕ પ્રકરણ ૪: ચાની કિટલી પરનો પહેલો મુદ્દો
દૈનિક ચબરાકિયાં:
"દેશનું સંસદભવન ભલે દિલ્હીમાં હોય, પણ મધ્યમ વર્ગની ખરી ગવર્નિંગ બોડી તો સોસાયટીના નાકા પર આવેલી ચાની કિટલી જ છે! અહીં નોટિસ વગર ચર્ચા થાય અને મત વગર ચૂકાદા આવે!"
બીજા દિવસે સવારે સાત વાગ્યે...
આનંદનગરના મુખ્ય દરવાજા બહાર આવેલી "જય અંબે ટી સ્ટોલ" પર રોજની જેમ 'મિની સંસદ'ની બેઠક ભરાવાની શરૂઆત થઈ ગઈ હતી.
મગન કાકાએ પોતાની તાંબાની કિટલીમાં ઉકળતી ચામાં આદુ અને ફુદીનો નાખતાં, હાથમાં પકડ પકડીને મોટેથી હાંક મારી, "આવો... આવો સાહેબો! આજની આનંદનગર કેબિનેટ બેઠક શરૂ થઈ ગઈ છે!"
ચાની કિટલી સામે મૂકેલી લાલ-પીળી પ્લાસ્ટિકની ખુરશીઓ પર માણેકલાલ, ભજનપ્રેમી મનોહર જોષી, નિવૃત્ત એન્જિનિયર રૂસ્તમ દારૂવાલા, રાજકારણના શોખીન અવધેશ શર્મા અને પ્રમુખ હર્ષિલ મહેતા ગોઠવાઈ ગયા.
એટલામાં કાંતિભાઈ પેપરવાળા પોતાની સાયકલનું સ્ટેન્ડ ઊભું રાખી, છાપાનો મોટો ભારો બગલમાં દબીને સીધા ત્યાં જ આવ્યા.
"આવો કાંતિભાઈ! આજે છાપામાં કયા નેતાએ શું નવો લોચો માર્યો?" માણેકલાલે ચાની ચૂસ્કી લેતાં પૂછ્યું.
કાંતિભાઈએ કિટલી પરથી ચાની રકાબી હાથમાં લીધી, "અરે માણેકલાલ, દેશના સમાચાર તો ઠીક... પણ આજના આર્થિક સમાચાર જોરદાર છે. મોંઘવારી ફરી આસમાને ચડી છે અને શાકભાજીના ભાવ ફરી ભડકે બળે છે!"
બરાબર એ જ સમયે ધીરુભાઈ શાકવાળા પોતાની હાથલારી લાલચોળ ટામેટાં અને લીલાં મરચાંથી સજાવીને સોસાયટીમાં પ્રવેશવા માટે ત્યાં આવી પહોંચ્યા.
"એમાં મારો શું વાંક ભાઈ?" ધીરુભાઈએ મોઢું બગાડીને કહ્યું, "વરસાદ ઓછો પડે તો તમે ખેડૂતોને દોષ આપો, અને વધારે પડે તો અમને વેપારીઓને દોષ દો! અમારે જવાનું ક્યાં?"
હર્ષિલ મહેતા ખડખડાટ હસી પડ્યા, "અરે ધીરુભાઈ... તમારા ટામેટાનો ભાવ તો અમારા શેરબજારના નિફ્ટી (NIFTY) કરતાં પણ વધુ ઝડપથી બદલાય છે!"
"સાહેબ..." ધીરુભાઈએ ચબરાકિયાં મારતાં જવાબ આપ્યો, "શેરબજાર નીચે આવે તો ખાલી તમે રોકાણકારો ખરીદી કરો, પણ ટામેટાના ભાવ નીચે આવે તો આખી સોસાયટી ખરીદી કરવા તૂટી પડે!"
આ સાંભળીને કિટલી પર બેઠેલા આખા ગ્રૂપમાં હાસ્યનું મોજું ફરી વળ્યું.
ત્યાં જ મહિલા મંડળના પ્રમુખ જાગૃતિ પટેલ પોતાની થેલી લઈને શાક ખરીદવા નીકળ્યાં. એમણે લારી પાસે આવીને પૂછ્યું, "ધીરુભાઈ, આજે ટામેટાં કેટલાનાં આપ્યા?"
"એંસી રૂપિયા કિલો, બેન!" ધીરુભાઈએ સીધો જ જવાબ આપ્યો.
જાગૃતિબેને આંખો મોટી કરી, "શું વાત કરો છો? ગયા અઠવાડિયે તો જ સાઠ રૂપિયા હતા!"
ધીરુભાઈએ તરત જ હાથ જોડીને કહ્યું, "બેન, સ્માર્ટફોનની જેમ હવે ટામેટાં પણ મોંઘવારીમાં સોફ્ટવેરની જેમ 'અપડેટ' થઈ ગયા છે! નવા વર્ઝનનો નવો ભાવ!"
ચાની કિટલી પર ફરી એકવાર બધા મોટેથી હસી પડ્યા.
એટલામાં રોહન દેશમુખ પોતાની ચમચમતી કાળી સેડાન કાર સોસાયટી બહાર કાઢીને નીકળ્યા. રવિવાર ન હોવા છતાં કાર એટલી ચોખ્ખી હતી કે એમાં ચહેરો દેખાઈ જાય.
ધીરુભાઈએ કાર તરફ ઈશારો કરતાં કહ્યું, "જુઓ ભાઈ... દુનિયામાં પેટ્રોલ મોંઘું થાય કે શાક મોંઘું થાય... પણ રોહનભાઈની કાર રોજ સવારે એટલી જ ચમકે!"
રોહને કારનો કાચ નીચે કર્યો અને સ્મિત આપ્યું, "અરે ધીરુભાઈ, ગાડી ચમકાવવી એ મારો સોલ મેન્ટેનન્સનો શોખ છે!"
માણેકલાલ તરત જ બોલ્યા, "અને સરકારની દરેક યોજનાની ટીકા કરવી એ મારો નેચરલ શોખ છે!"
ફરી એકવાર કિટલીનો માહોલ ગરમાગરમ હાસ્યથી ભરાઈ ગયો.
પરંતુ આ હાસ્ય લાંબો સમય ન ટક્યું. સોસાયટીના સીનિયર વોચમેન બાબુલાલ હાથમાં પોતાનો બેઝિક સ્માર્ટફોન લઈને દોડતા દોડતા આવ્યા, "હર્ષિલભાઈ... ઓ હર્ષિલભાઈ! જલ્દી જુઓ, સોસાયટીના ઓફિશિયલ વોટ્સએપ ગ્રૂપમાં ફરી યુદ્ધ શરૂ થઈ ગયું છે!"
પ્રમુખ હર્ષિલ મહેતાએ ચાનો કપ બાજુ પર મૂક્યો, "હવે વહેલી સવારે શું નવો વિવાદ ઊભો થયો બાબુલાલ?"
"કોઈકે ગ્રૂપમાં લખ્યું છે કે આનંદ ગૅંગના બાળકો રોજ ગાર્ડનમાં કડક સીઝન બોલથી ક્રિકેટ રમે છે, જેનાથી કિંમતી ફૂલના છોડ તૂટી જાય છે અને ફ્લેટોના કાચ ફૂટવાનો ડર છે!"
હર્ષિલે પોતાનો મોબાઈલ ખીસામાંથી કાઢ્યો અને સ્ક્રીન ઓન કરી. "અરે બાપ રે... દસ જ મિનિટમાં સિત્તેરથી વધુ તાજા મેસેજ આવી ગયા! નેગેટિવ કમેન્ટ્સની હોડ જામી છે!"
મનોહર જોષી પોતાના ચશ્મા સરખા કરતાં હસ્યા, "આપણા દેશમાં અને ખાસ કરીને સોસાયટીઓમાં બે વસ્તુ બહુ ઝડપથી વધે છે."
"શું મનોહરભાઈ?" રૂસ્તમ દારૂવાલાએ પૂછ્યું.
"એક વોટ્સએપના વગર કામના મેસેજ અને બીજા આ કિટલી પરના ચાના કપ!"
એટલામાં યુનિફોર્મ પહેરીને વિવાન, રુદ્ર, આરવ, અયાન અને નાનો ઓમ સ્કૂલ બેગ ખભા પર ટાંગીને સ્કૂલ બસ પકડવા માટે ગેટ તરફ આવ્યા.
મસ્તીખોર રુદ્રે પોતાના પપ્પાના ફોનમાં આવી રહેલા ધડાધડ મેસેજનો ટોન સાંભળી લીધો. એણે ધીમેથી વિવાનના કાનમાં કહ્યું, "વિવાન... મામલો ગંભીર લાગે છે. સોસાયટીવાળા આજે સાંજે આપણું ગાર્ડન ક્રિકેટ કાયમ માટે બંધ કરાવવાના પ્લાનમાં છે."
નાના ઓમે ઉત્સુકતાથી પૂછ્યું, "હવે આપણું શું થશે વિવાનભાઈ?"
વિવાને પોતાની સ્કૂલ બેગ સરખી કરી અને ચહેરા પર રહસ્યમય સ્મિત લાવ્યો, "કંઈ જ નહીં થાય! આનંદ ગૅંગ પહેલાં એ તપાસ કરશે કે આ ઓનલાઈન ફરિયાદ પહાડ જેવી કોણે બનાવી છે... પછી આપણો માસ્ટર પ્લાન સેટ થશે!"
એટલામાં સ્કૂલ બસે હોર્ન માર્યો અને બાળકો રમુજી અંદાજમાં બસમાં ચડી ગયા.
બીજી તરફ, સોસાયટીના ગેટ પાસે ચાની કિટલી પર ચર્ચા હજુ પૂરજોશમાં ચાલી રહી હતી... અને સોસાયટીના વોટ્સએપ ગ્રૂપમાં મેસેજની સંખ્યા **૧૦૦** ને પાર કરી ચૂકી હતી!
આનંદનગરમાં આજનો સળગતો સામાજિક મુદ્દો હવે નક્કી થઈ ગયો હતો...
"બાળકોની રમવાની આઝાદી કે સોસાયટીના આકરા નિયમો?"
📝 માણેક લાલની ડાયરી (પ્રકરણનો અંત):
"જે દેશમાં નાના બાળકોના રમવા પર અને ગાર્ડનની સરહદો પર વોટ્સએપ યુદ્ધ ખેલાતું હોય, ત્યાં સમજી લેવું કે લોકો પાસે નવરાશ વધી ગઈ છે! ફ્લેટની ચાર દીવાલોમાં પુરાયેલા રહેવા કરતાં બાળકો બહાર ગ્રાઉન્ડમાં રમે એ જ સાચો વિકાસ છે. જો છોડ બચાવવા માટે બાળકોનું બાળપણ પૂરી દેવું પડે, તો એવા ગાર્ડનનો કોઈ અર્થ નથી. જોઉં છું સાંજે આ પ્રમુખ સાહેબ શું ન્યાય તોળે છે!"
