**પ્રકરણ ૮ : કેમિકલ ફેક્ટરીનું રહસ્ય અને ડ્રગ્સનો ખેલ**
રાત્રિના ૧:૪૦ વાગ્યાનો સમય હતો. કાળો ડિબાંગ અંધકાર આખા શહેરને પોતાના ખોળામાં છુપાવી રહ્યો હતો. કાળી સ્કોર્પિયો મુંબઈના ધબકતા શહેરના ઝડપી ટ્રાફિકને પાછળ છોડીને એક અત્યંત સુમસામ, અવાવરૂ અને ભયાનક ઔદ્યોગિક વિસ્તારમાં પ્રવેશી. આ એક વર્ષોથી બંધ પડેલી જૂની કેમિકલ ફેક્ટરી હતી, જ્યાંથી અગાઉ ક્યારેક ઝેરી વાયુઓ અને રસાણકોની ગંધ આવતી હતી, પણ આજે ત્યાં માત્ર મોતનો સન્નાટો છવાયેલો હતો.
વિશાળ અને તૂટેલી ચીમનીઓ આકાશ સામે કાળી આકૃતિઓની જેમ ઊભી હતી, જેના પરથી સિમેન્ટ અને ઈંટો ખરી રહી હતી. કાટ લાગેલા રાક્ષસી લોખંડના ગેટ પવનના વાઇબ્રેશનથી કીચૂડ-કીચૂડ અવાજ કરી રહ્યા હતા. ચારેબાજુ ગાઢ અંધકાર અને જંગલી ઘાસ ઉગી નીકળ્યું હતું.
ઝાંખી હેડલાઇટના અજવાળામાં સ્કોર્પિયોનો આગળનો ભાગ દેખાયો. એક માણસે રિમોટ દબાવ્યું અને મુખ્ય ગેટ ધીમે ધીમે ખુલ્યો. સ્કોર્પિયો સડસડાટ અંદર દાખલ થઈ ગઈ. ફેક્ટરીની નીચે એક વિશાળ બેઝમેન્ટ હતું, જેને સામાન્ય માણસ જોઈ પણ ન શકે. તે એક ગુપ્ત અંડરગ્રાઉન્ડ લેબ હતી.
લેબમાં પ્રવેશતા જ દ્રશ્ય બદલાઈ ગયું. બહાર ભલે ખંડિયર હતું, પણ અંદર સ્ટીલના ચળકતા ટેબલો, વિવિધ રંગબેરંગી કેમિકલ એનાલાઈઝર, વાદળી અને લીલી લાઈટો વાળા મોનિટર અને અત્યાધુનિક પરીક્ષણ સાધનોથી સજ્જ એક હાઈટેક રૂમ હતો.
સમીરને એક મજબૂત લાકડાની ખુરશી સાથે જાડા શણના દોરડા વડે મજબૂત રીતે બાંધી દેવામાં આવ્યો હતો. તેનું માથું નમેલું હતું અને તેના પર બેભાન અવસ્થા છવાયેલી હતી. થોડી ક્ષણો પછી, તેણે ધીમે ધીમે ભાનમાં આવવાનો પ્રયત્ન કર્યો. આંખો પર ભારેપો હતો અને માથામાં અસહ્ય દુખાવો થઈ રહ્યો હતો.
આંખો પટપટાવીને ખોલતાં જ તેણે સામે જોયું. તેની સામે ખાખી ગણવેશમાં સજ્જ, રોફદાર અને કડક ચહેરા વાળો એક પોલીસ અધિકારી ઊભો હતો. યુનિફોર્મ પર લાગેલી નેમપ્લેટ પર લખ્યું હતું—**DCP વિજય પાટીલ**.
સમીરે ઊંડો રાહતનો શ્વાસ લીધો. તેને લાગ્યું કે કદાચ તેની જિંદગીનો સૌથી મોટો કાળો તબક્કો હવે પૂરો થઈ ગયો છે.
"સર... ભગવાનનો આભાર!" સમીરના અવાજમાં આશાનું કિરણ હતું.
"તમે આવી ગયા... મને બચાવી લો, સર! આ લોકો ખૂબ જ ખતરનાક છે, આ લોકોએ મારું અપહરણ કર્યું છે."
DCP પાટીલના ચહેરા પર એક રહસ્યમય અને કુટિલ હળવું સ્મિત આવી ગયું. તેઓ પોતાની આંખો સમીર પર સ્થિર રાખીને તેની સામે મુકેલી એક રિવોલ્વિંગ ખુરશી પર શાંતિથી બેઠા.
"મને બધું ખબર છે, સમીર..." પાટીલનો અવાજ ગંભીર અને સહેજ ક્રોધિત હતો.
"તો મને પ્લીઝ છોડી દો, સર!" સમીરે કરગરીને કહ્યું.
પાટીલે સિગારેટ સળગાવી, ધુમાડાનું ગોળ કુંડળું હવામાં છોડ્યું અને શાંતિથી બોલ્યા,
"છોડી દઈશ..."
"...પણ પહેલા તારા જૂતા જોઈએ."
સમીર સાચે જ ચોંકી ગયો. આટલી ગંભીર પરિસ્થિતિમાં કોઈ પોલીસ અધિકારી તેના જૂતા કેમ માંગે?
"જૂતા...?" સમીરે અવિશ્વાસથી પૂછ્યું.
"હા, તારા પગમાં રહેલા આ સ્નીકર્સ."
"પણ સર, આ તો મારા સામાન્ય જૂતા છે! ગઈકાલે જ મેં ખરીદ્યા હતા."
પાટીલે તેની સાથે ઊભેલા પોતાના વફાદાર માણસ રાણા તરફ જોયું અને કડક અવાજે હુકમ કર્યો, "ઉતારી લો."
રાણા આગળ વધ્યો અને સમીરના પગમાંથી બંને સ્નીકર્સ બળજબરીથી કાઢી લીધા. સમીર હજુ પણ કશું જ સમજી શકતો નહોતો કે તેની સાથે આખરે શું રમત રમાઈ રહી છે.
પાટીલે ટેબલ પરથી એક તીક્ષ્ણ સર્જિકલ બ્લેડ ઉપાડી. તેમણે ખૂબ જ સાવચેતીથી, જાણે કોઈ સર્જરી કરી રહ્યા હોય તેમ, સ્નીકર્સના નીચેના જાડા સોલને કાપવાનું શરૂ કર્યું. સમીર આશ્ચર્ય અને આઘાતથી આ બધું જોતો રહ્યો. થોડી જ સેકન્ડોમાં સોલની અંદરથી પારદર્શક જેલ જેવું ઘટ્ટ પ્રવાહી બહાર દેખાવા લાગ્યું. તે રબર કે ગુંદર નહોતું.
પાટીલે તરત જ એક કેમિકલ ટેસ્ટ કિટ ઉપાડી અને તેમાંથી સોલમાંથી નીકળેલા પ્રવાહીના થોડા ટીપાં કિટની કાચની ટ્યુબમાં નાખ્યા. કેમિકલ મિક્સ થતાં જ ટ્યુબનો રંગ બદલાવા લાગ્યો.
એક મિનિટના સસ્પેન્સ પછી...
કિટની ડિજિટલ સ્ક્રીન પર એક તેજસ્વી લીલો સંકેત ઝળહળ્યો. પાટીલના ચહેરા પર એક નરાધમ વિજયનું સ્મિત છવાઈ ગયું.
"પોઝિટિવ!" પાટીલ બોલ્યા.
બાજુમાં ઊભેલા રાણાએ આતુરતાથી પૂછ્યું, "એટલે બોસ?"
પાટીલે ઊંડો શ્વાસ લીધો અને ધીમેથી પણ ગર્વથી બોલ્યા, "અત્યંત શુદ્ધ લિક્વિડ કોકેઈન! આંતરરાષ્ટ્રીય માર્કેટમાં આની કિંમત આંકવી મુશ્કેલ છે."
આ સાંભળીને સમીરની આંખો ફાટી ગઈ. તેના પગ નીચેથી જમીન ખસી ગઈ.
"શું...?" સમીરના ગળામાંથી અવાજ માંડ બહાર આવ્યો.
પાટીલ જોરથી હસી પડ્યા. "અભિનંદન સમીર... તું કોઈ સાધારણ છોકરો નથી. તું દસ કરોડના હાઇ-ગ્રેડ ડ્રગ્સ પોતાના પગમાં પહેરીને આખું મુંબઈ ફરી રહ્યો હતો!"
સમીરના હોશ ઊડી ગયા. તેનું શરીર ધ્રૂજવા લાગ્યું. "મ... મને કંઈ ખબર નહોતી, સર! મને આમાં ફસાવવામાં આવ્યો છે, મેં કશું જ નથી કર્યું!"
"એ જ તારી સૌથી મોટી ભૂલ હતી, સમીર. અજ્ઞાનતા આ ધંધામાં સૌથી મોટો ગુનો છે," પાટીલે એક પારદર્શક એર-ટાઇટ કન્ટેનરમાં તે કેમિકલ ભરી દીધું અને કાળજીપૂર્વક સીલ કરી દીધું. ત્યારબાદ તેઓ રાણા તરફ વળ્યા.
"પુરાવો અને માલ બંને મળી ગયા."
"હવે આનું શું કરવાનું છે, બોસ?" રાણાએ સમીર તરફ ઈશારો કર્યો.
પાટીલનો અવાજ એકદમ આઈસ-કોલ્ડ એટલે કે હૃદયહીન અને ઠંડો થઈ ગયો. "આ છોકરાને હવે જીવતો છોડવાનો કોઈ અર્થ નથી. આ રહસ્ય મારી સાથે જ દટાવું જોઈએ."
સમીર ભયના માર્યા સંપૂર્ણપણે ભાંગી પડ્યો. તે ધ્રૂસકે ધ્રૂસકે રડવા લાગ્યો. "સર... પ્લીઝ! મેં કંઈ કર્યું નથી. હું ભણતો છોકરો છું. મહેરબાની કરીને મને મારા ઘરે જવા દો..."
પાટીલ તેની ખૂબ નજીક આવ્યા, તેના ચહેરાને પોતાની આંગળીઓથી ઊંચો કર્યો અને ક્રૂરતાથી બોલ્યા,
"સમીર... આ દુનિયામાં બે પ્રકારના લોકો જલ્દી મરે છે. એક એવા ગુનેગાર જેઓ ચાલકી કરે છે... અને બીજા એવા કમનસીબ નિર્દોષ લોકો... જેઓ ખોટા સમયે, ખોટી જગ્યાએ પહોંચી જાય છે. તું બીજા નંબરમાં આવે છે."
રાણાએ ખિસ્સામાંથી કાળી ચળકતી પિસ્તોલ બહાર કાઢી. તેણે નાળ સમીરના કપાળની મધ્યમાં બરાબર તાકી દીધી. સમીરની આંખોમાંથી આસુઓની ધાર વહેવા લાગી. મરણ અણી પર ઊભેલા સમીરને તેના ઘરનો ચહેરો યાદ આવ્યો.
"ના... પ્લીઝ... મારા મમ્મી-પપ્પા... જો હું મરી જઈશ તો તેમનું શું થશે? તેઓ જીવી નહીં શકે..."
એક ક્ષણ માટે પણ પાટીલ કે રાણાના ચહેરા પર દયા કે માનવતાનો અંશ દેખાયો નહીં.
પાટીલે પાછળ ફરીને આદેશ આપ્યો, "ફાયર."
રાણાએ પિસ્તોલના ટ્રિગર પર પોતાની આંગળી મૂકી અને દબાણ આપવાનું શરૂ કર્યું. સમીરે આંખો બંધ કરી દીધી અને ઈશ્વરને યાદ કર્યા.
પણ... બરાબર એ જ ક્ષણે...
**ધડામ...!**
ફેક્ટરીની બહાર એક જોરદાર, કાન ફાડી નાખે તેવો વિસ્ફોટ થયો. વિસ્ફોટ એટલો ભયાનક હતો કે આખી અંડરગ્રાઉન્ડ લેબ અને ઇમારત ભૂકંપ આવ્યો હોય તેમ ધ્રૂજી ઊઠી. છત પરથી સિમેન્ટનો પાવડર અને નાની કાંકરીઓ નીચે પડી.
લેબમાં અફરાતફરી મચી ગઈ. રાણાનો હાથ ધ્રૂજી ગયો અને ગોળી નિશાન ચૂકીને સમીરની ખુરશીની બાજુમાં જમીનમાં ઘૂસી ગઈ.
એટલામાં, લોહીલુહાણ હાલતમાં એક ગુંડો દોડતો અંદર આવ્યો.
"બોસ... બોસ... ગઝબ થઈ ગયો!"
પાટીલે ગુસ્સામાં ત્રાડ પાડી, "શું થયું બેવકૂફ?"
"બહાર હુમલો થયો છે! આપણી ગાર્ડ ટીમ આખી ખતમ થઈ ગઈ છે!"
"કોણ છે બહાર? પોલીસ છે?" પાટીલે પૂછ્યું.
"ના બોસ... બિલાલ અફઘાનીના માણસો છે! તે લોકો રોકેટ લોન્ચર અને ઓટોમેટિક રાઇફલ્સ સાથે આવ્યા છે!"
પાટીલનો ચહેરો ગુસ્સા અને આશ્ચર્યથી લાલચોળ થઈ ગયો. "એ હરામી અફઘાની અહીં સુધી પહોંચી ગયો? એને આ જગ્યાની ખબર કેવી રીતે પડી?"
રાણાએ તરત જ પોતાની બંદૂકની મેગેઝિન ચેક કરી અને રાઇફલ લોડ કરી. "બોસ... કદાચ આપણી અંદર જ કોઈ ગદ્દાર છે. પણ અત્યારે નીકળવું પડશે. બધા માણસો પોતાની પોઝિશન લો!"
આ સાથે જ ફેક્ટરીની બહાર અને બેઝમેન્ટના દાદર પાસે ભયાનક ગોળીબાર શરૂ થઈ ગયો.
**ઢાંય... ઢાંય... ધડાકા... ઢાંય...**
મશીનગનના અવાજોથી આખી ફેક્ટરી ગૂંજી ઉઠી. સમીર હજુ પણ ખુરશી સાથે મજબૂત રીતે બંધાયેલો હતો, ભયથી ધ્રૂજી રહ્યો હતો. તેને એ વાતનો એહસાસ થઈ ગયો હતો કે તે મુંબઈના બે સૌથી ખતરનાક અને નિર્દયી ડ્રગ ગેંગસ્ટરો વચ્ચેની ગેંગવોરમાં ફસાઈ ગયો હતો. પણ પરિસ્થિતિ અહીં જ પૂરી થતી નહોતી...
આ બધાથી અજાણ, આ ગેમનો **ત્રીજો ખેલાડી—અભિજીત**—પણ ફેક્ટરીની પાછળની દીવાલ કૂદીને છત પર પહોંચી ગયો હતો. તેની પાસે એક હાઇ-ટેક નાઇટ-વિઝન કૅમેરો હતો. તે છતના તૂટેલા ગ્લાસમાંથી નીચે ચાલી રહેલા આ ડ્રગ્સ, ખાખી વરદીના ભ્રષ્ટાચાર અને ગોળીબારના આખા ખેલને એચડી કેમેરામાં કેદ કરી રહ્યો હતો. મુંબઈની આ કાળી રાતમાં એક નવું જ તોફાન આકાર લઈ રહ્યું હતું.
**(પ્રકરણ ૮ સમાપ્ત)**
