પ્રકરણ ૭ : મધ્યરાત્રિનું અપહરણ
રાત્રિના ૧૨:૨૦ વાગ્યા.
દાદરનું ઐતિહાસિક શિવાજી પાર્ક.
દિવસભરની ધમધમાટ પછી અત્યારે આખા મેદાન પર ઝાંખી સ્ટ્રીટ લાઈટોનો પીળો પ્રકાશ અને શાંતિ છવાયેલી હતી. મોટાભાગના દોડવીરો અને ખેલાડીઓ પોતાના ઘરે જઈ ચૂક્યા હતા. વિશાળ રનિંગ ટ્રેક પર હવે માત્ર થોડા જ ખેલાડીઓ મહેનત કરી રહ્યા હતા.
સમીરે પોતાના હાથમાં બાંધેલી સ્પોર્ટ્સ સ્ટોપવોચમાં નજર કરી. સ્વેટબૅન્ડથી કપાળ પરનો પરસેવો લૂછતાં તે મનોમન બોલ્યો, "આખરી પાંચ કિલોમીટર... આજનો ટાર્ગેટ પૂરો જ કરવો પડશે!"
તેણે પોતાના નવા કાળા સ્નીકર્સ પર નજર નાખી, જે તેના પગને અદ્ભુત ગ્રીપ આપી રહ્યા હતા. તે ફરીથી પૂરઝડપે દોડવા લાગ્યો. તેને સ્વપ્નેય ખ્યાલ નહોતો કે થોડે દૂર ગેટ પાસેના પાર્કિંગમાં અંધારામાં ઊભેલી કાળા કાચવાળી સ્કોર્પિયોમાંથી ચાર જોડી ખૂંખાર આંખો માત્ર ને માત્ર તેની દરેક હિલચાલ પર જ નજર રાખી રહી હતી.
સ્કોર્પિયોની અંદર... રાણા પોતાના એન્ક્રિપ્ટેડ મોબાઇલ પર અત્યંત ધીમા અવાજે વાત કરી રહ્યો હતો.
"બોસ... ટાર્ગેટ લોકેશન પર મળી ગયો છે."
સામેથી DCP વિજય પાટીલનો કડક અવાજ સંભળાયો. "ખાતરી છે ને કે એ જ છોકરો છે?"
"હા બોસ, સો ટકા."
"અને એ દસ કરોડના સ્નીકર્સ?"
"એના પગમાં જ છે. અત્યારે એ જ પહેરીને દોડી રહ્યો છે."
"આસપાસ પોલીસનું કોઈ પેટ્રોલિંગ વાહન કે ભીડ?"
"ના સર, આસપાસ કોઈ નથી. મેદાન સાવ ખાલી છે."
DCP પાટીલનો બરફ જેવો ઠંડો આદેશ આવ્યો,
"તો પછી મોડું શેનું કરે છે? કામ પૂરું કરો!"
"જી બોસ." ફોન ડિસ્કનેક્ટ થઈ ગયો.
બીજી તરફ...
અભિજીત પોતાની કાળી બાઈક પૂરઝડપે શિવાજી પાર્ક તરફ દોડાવી રહ્યો હતો. બાબુએ થોડા સમય પહેલાં જ ઢાબા પરથી ફોન કરીને મહત્વની માહિતી આપી હતી, "સાહેબ... સમીર દરરોજ મધ્યરાત્રિએ શિવાજી પાર્કના ટ્રેક પર જ પ્રેક્ટિસ કરે છે, ઝડપથી પહોંચો!"
અભિજીતે એક્સિલરેટર ખેંચ્યું. બાઈકનો અવાજ સન્નાટાને તોડી રહ્યો હતો.
ટ્રેક પર... સમીર પોતાની ધૂનમાં દોડી રહ્યો હતો. અચાનક પાછળથી એક ભયાનક તેજ લાઈટનો પ્રકાશ તેની આંખો પર પડ્યો.
એક કાળા રંગની સ્કોર્પિયો ગેટ તોડીને સીધી રનિંગ ટ્રેક પર ચઢી આવી!
"ચીઈઈઈ..." ટાયરોના ઘર્ષણનો અસહ્ય અવાજ આખા મેદાનમાં ગૂંજી ઊઠ્યો અને ધૂળની ડમરીઓ ઊડી.
સમીર ચોંકીને અટકી ગયો. ગાડીના દરવાજા ખુલ્યા અને તેમાંથી ચાર હટ્ટાગટ્ટા માણસો વીજળીની ઝડપે નીચે ઉતર્યા.
"કોણ છો તમે લોકો?" સમીરે ગભરાઈને પાછળ હટતાં પૂછ્યું.
એક ગુંડાએ આગળ વધીને સીધો આદેશ આપ્યો, "ચૂપચાપ તારા પગમાંથી એ જૂતા કાઢીને ફેંકી દે!"
સમીર સ્તબ્ધ થઈ ગયો. "શું? આ મારા જૂતા છે! મેં પૈસા આપીને ખરીદ્યા છે!"
"જે સાંભળ્યું એ જ કર, નહીંતર જીવતો નહીં બચે!"
"હું નહીં આપું!" સમીરે વિરોધ કર્યો.
બીજા ગુંડાએ કંઈ પણ વિચાર્યા વગર સીધો સમીરના પેટમાં જોરદાર મુક્કો માર્યો. સમીર પીડાથી તરફડીને જમીન પર ઢળી પડ્યો.
"આહહહ..."
તે હિંમત કરીને ઊભો થવાનો પ્રયત્ન કરે તે પહેલાં ત્રીજા ગુંડાએ તેના મોં પર જોરદાર લાત મારી. સમીરના હોઠમાંથી લોહી વહેવા લાગ્યું.
એ જ ક્ષણે... અભિજીત પોતાની બાઈક લઈને શિવાજી પાર્કની બહાર પહોંચ્યો. તેને અંદરથી ઝપાઝપી અને દર્દનાક ચીસ સંભળાઈ.
"બચાવો... કોઈ બચાવો!"
અભિજીતે બાઈક સ્ટેન્ડ પર મૂકી અને દોડતો અંદર ગયો. ઝાંખી લાઈટમાં તેણે જોયું કે ચાર માણસો એક છોકરાને જબરદસ્તી ઢસડીને સ્કોર્પિયો તરફ ખેંચી રહ્યા હતા.
"એય! રોકાઈ જાઓ!" અભિજીતે કડક અવાજે બૂમ પાડી.
ગુંડાઓ એક ક્ષણ માટે અટકી ગયા. રાણાએ પાછળ વળીને અભિજીત તરફ જોયું.
"આ વળી કોણ નવો હીરો ટપકી પડ્યો?"
અભિજીત નીડરતાથી તેમની સામે આવીને ઊભો રહી ગયો.
"હું પ્રેસમાંથી છું. 'બ્લાસ્ટ' ન્યૂઝ."
રાણા ક્રૂરતાથી હસ્યો. "તો તારો કેમેરા ચલાવ ભાઈ... અહીં હીરો બનવાનો પ્રયત્ન કરીશ તો જીવ ખોઈ બેસીશ."
અભિજીતે ક્ષણનો પણ વિલંબ કર્યા વગર ખિસ્સામાંથી પોતાનો મોબાઇલ કાઢ્યો અને ગુંડાઓ તથા ગાડીના નંબર તરફ વીડિયો રેકોર્ડિંગ ચાલુ કરી દીધું.
"તમારા બધાના ચહેરા અને આ ગાડીનો નંબર હવે આખું શહેર જોશે!"
એક ગુંડો ગુસ્સામાં આવીને અભિજીત તરફ દોડ્યો. અભિજીત એન્યુઅલ માર્શલ આર્ટ્સનો પ્લેયર હતો; તે તરત જ બાજુએ ખસી ગયો અને ગુંડાનો હાથ પકડીને તેને જોરદાર ધક્કો માર્યો. ગુંડો સીધો જમીન પર પટકાઈ ગયો!
બીજા ગુંડાએ પોતાની પાસે રહેલો લોખંડનો ભારે રોડ અભિજીતના માથા પર ફેરવ્યો. અભિજીત સમયસૂચકતા વાપરીને વાંકો વળી ગયો. રોડ પાછળના લોખંડના થાંભલા સાથે અથડાયો અને ભયાનક ધડાકો થયો.
આ જોઈને રાણાનો પિસ્તોલનો પારો છટક્યો. તેણે કમરમાંથી ચમકતી પિસ્તોલ બહાર કાઢી.
"બહુ હીરો બને છે ને?"
અભિજીત થંભી ગયો. રાણાએ પિસ્તોલની નાળ સીધી અભિજીતની છાતી પર તાકી દીધી.
"એક પણ ડગલું આગળ વધ્યો છે તો અહીં જ ઊડાવી દઈશ. પાછળ હટી જા!"
અભિજીતે હાથ ઉપર કર્યા પણ શાંતિથી પૂછ્યું, "એક સામાન્ય અને નિર્દોષ છોકરાને શા માટે ઉઠાવી રહ્યા છો?"
રાણા હસ્યો. "તને ખબર નથી પત્રકાર... એ જે સાધારણ છોકરો દેખાય છે ને, એના પગમાં અત્યારે દસ કરોડ રૂપિયા પહેરેલા છે!"
અભિજીતની આંખો આશ્ચર્યથી પહોળી થઈ ગઈ. દસ કરોડ? એક સ્નીકર્સની અંદર?!
એટલામાં... જમીન પર પડેલા સમીરે તક જોઈને પોતાની પાસે ઊભેલા ગુંડાને જોરથી ધક્કો માર્યો અને બૂમો પાડતો ભાગવાનો પ્રયત્ન કર્યો.
પણ બીજા જ ક્ષણે રાણાના માણસે પાછળથી દોડીને બંદૂકનો ભારે બટ સમીરના માથાના પાછળના ભાગે જોરથી મારી દીધો.
સમીરના મોંમાંથી આહ નીકળી અને તે ત્યાં જ ચક્કર ખાઈને બેભાન થઈને પડી ગયો.
રાણાએ ઉતાવળે આદેશ આપ્યો, "ઝડપથી ગાડીમાં નાખો એને!"
બે માણસોએ બેભાન સમીરને ઊંચકીને સ્કોર્પિયોની પાછળની સીટ પર ફેંકી દીધો. ત્રીજા ગુંડાએ તેના પગમાંથી સ્નીકર્સ ઉતારવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ રાણા મોટેથી બૂમ પાડ્યો,
"ના! એવું ના કરીશ!"
"કેમ ભાઈ?"
"બોસે સખત મનાઈ કરી છે... સ્નીકર્સ એના પગમાં જ રહેવા દો!"
"શા માટે?"
"કારણ કે બોસ પોતે પોતાના હાથે એ ઉતારવા માગે છે."
કાળી સ્કોર્પિયોના દરવાજા ધડાકા સાથે બંધ થયા અને ટાયરો ઘસીને ગાડી પૂરઝડપે શિવાજી પાર્કની બહાર નીકળી ગઈ.
અભિજીતે વિલંબ કર્યા વગર પોતાની બાઈક પર છલાંગ લગાવી અને કિક મારી.
"આજે તો તમને નહીં જ છોડું..."
મુંબઈના સુનસાન રસ્તાઓ પર મધ્યરાત્રિએ એક અત્યંત ખતરનાક અને ભયાનક પીછો શરૂ થયો.
આગળ પૂરઝડપે ભાગતી સ્કોર્પિયો...
પાછળ જીવના જોખમે બાઈક દોડાવતો અભિજીત...
અને એ બંનેને ખબર નહોતી કે થોડે જ અંતરે... બિલાલ અફઘાનીના શૂટરો પણ પોતાની કાળી ગાડીઓમાં એ જ સ્કોર્પિયોનો પીછો કરી રહ્યા હતા!
હવે એ દસ કરોડના 'મોતના સ્નીકર્સ' માટેની લડાઈ...
ત્રણ ભયાનક પક્ષો વચ્ચે શરૂ થઈ ચૂકી હતી!
પ્રકરણ ૭ સમાપ્ત...
