પ્રકરણ ૩ : ચોર બજારનો સોદો
**રાતના લગભગ ત્રણ વાગ્યા હતા.**
વડાલા રેલવે યાર્ડમાં હજુ સુધી પોલીસની કોઈ ગાડી કે સાયરનનો અવાજ પહોંચ્યો નહોતો. ચારેય બાજુ ઘોર અંધકાર અને સન્નાટો છવાયેલો હતો. ટ્રેકના ખૂણામાં અવાવરૂ જગ્યાએ પડેલી રફીકની નિષ્પ્રાણ લાશ પર રાતનો કાળો ડિબાંગ અંધકાર ચાદર બનીને પથરાયેલો હતો. દૂરથી ક્યારેક માલગાડીના એન્જિનનો કરકશ હોર્ન ગૂંજતો અને સન્નાટાને તોડી જતો હતો.
એ જ સમયે નજીકની ઘાટી ઝાડીઓ પાછળ હલચલ થઈ. પાંદડાઓનો અવાજ આવ્યો અને એક આકૃતિ ધીમે ધીમે બહાર આવી. તેના કપડાં મેલા અને જગ્યાએથી ફાટેલા હતા, વાળ વીખરાયેલા હતા અને આંખોમાં સસ્તા નશાની ભયાનક લાલાશ હતી.
આસપાસના વિસ્તારમાં લોકો તેને **"ચોટલી"** તરીકે ઓળખતા હતા. ચોટલી કાઈ પ્રોફેશનલ ચોર કે ડાકુ નહોતો, પણ નશાની લત પૂરી કરવા માટે જ્યાં પણ કંઈ બિનવારસી કે કિંમતી વસ્તુ મળે, ત્યાંથી સરકાવી લેવાની તેની જૂની આદત હતી.
તે લથડતા પગલે લાશ પાસે આવ્યો. રફીકના લોહીલુહાણ ચહેરા પર નજર પડતાં જ તે એક ક્ષણ માટે ચમક્યો.
"અરે બાપ રે... કોઈએ તો મોટું કામ પતાવી દીધું લાગે છે!" તે મનોમન બડબડ્યો.
તેણે આજુબાજુ નજર ફેરવી. ચારેય તરફ ઘોર અંધારું હતું અને કોઈ દૂર દૂર સુધી નહોતું. અચાનક તેની નજર રફીકના પગ પર પડેલા ચમકતા કાળા સ્નીકર્સ પર પડી.
"અરે વાહ... આ તો કોઈ બહુ મોંઘા બ્રાન્ડેડ શૂઝ છે!" તે ઉત્સાહમાં આવીને બોલ્યો. "એકદમ ઓરિજિનલ લાગે છે... ચોર બજારમાં વેચીશ તો ઓછામાં ઓછા પચાસ હજાર તો રોકડા મળશે!"
ચોટલી જેવા સામાન્ય નશાખોરને ક્યાં ખબર હતી કે આ કોઈ સાધારણ સ્નીકર્સ નહોતા, પણ દસ કરોડના રહસ્યની ચાવી હતા! તેણે કોઈ પણ જાતના ડર વગર ઝડપથી રફીકના પગમાંથી બંને સ્નીકર્સ ખેંચીને કાઢી લીધા.
પછી તેણે લાશ તરફ જોઈને એક ભયાનક દાંત કાઢ્યા.
"ભાઈ... તું તો હવે ઉપર જતો રહ્યો છે, તારે હવે આટલા મોંઘા જૂતાની શું જરૂર?"
સ્નીકર્સને પોતાની પાસે રહેલી પ્લાસ્ટિકની કાળી થેલીમાં ઉતાવળે ભરીને તે રાતના અંધારામાં યાર્ડની બહાર ગાયબ થઈ ગયો.
**બીજા દિવસે સવારે...**
**મુંબઈનો પ્રખ્યાત ચોર બજાર.**
સાંકડી, ભીડભાડ વાળી ગલીઓ અને ચારેય તરફ કોલાહલ. જૂના મોબાઇલ, સેકન્ડ હેન્ડ ઘડિયાળો, કેમેરા, લેપટોપ, સ્પેરપાર્ટ્સ, જૂના બૂટ-ચંપલ અને ભંગારના ઢગલાઓથી આખી માર્કેટ ભરેલી હતી. દરેક નાની-મોટી દુકાને ગ્રાહકો અને વેપારીઓ વચ્ચે સવારથી જ ભાવતાલની સોદાબાજી ચાલી રહી હતી.
ચોટલી પોતાની પ્લાસ્ટિકની થેલી બગલમાં દબાવીને સીધો જ જૂના જૂતાના એક જાણીતા સ્ટોર પર પહોંચ્યો.
દુકાનનું બોર્ડ ઝૂલી રહ્યું હતું— **"અલી ફૂટવેર – જૂના બૂટ-જૂતા ખરીદ-વેચાણ."**
દુકાનદાર અલીભાઈ છેલ્લા ચાલીસ વર્ષથી આ ધંધામાં હતો. ગમે તેવા જૂતા હોય, પણ અલીભાઈની એક જ પારખુ નજર વસ્તુની અસલી કિંમત અને તેની ગુણવત્તા કહી દેતી હતી.
ચોટલીએ ટેબલ પર થેલી મૂકી. "અલીભાઈ... એક નંબર માલ લાવ્યો છું."
અલીભાઈએ ચશ્મા સરખા કર્યા અને થેલીમાંથી સ્નીકર્સ બહાર કાઢ્યા. તેણે બંને જૂતા હાથમાં લીધા, સોલ તપાસ્યો અને અંદરની ફિનિશિંગ જોઈ. તેની અનુભવી આંખો ક્ષણભરમાં ઓળખી ગઈ કે આ સામાન્ય માલ નહોતો.
"વાહ..." અલીભાઈના મોંમાંથી નીકળી ગયું, "એકદમ ઓરિજિનલ ઇમ્પોર્ટેડ પીસ છે!"
ચોટલીએ લાલચુ સ્મિત સાથે પૂછ્યું, "બોલો અલીભાઈ, કેટલા આપશો આના?"
અલીભાઈએ થોડીવાર વિચાર કરી, ચોટલીની નશાખોર હાલત જોઈને કહ્યું, "ચાર હજાર રૂપિયા આપીશ."
ચોટલી તરત જ સામો બોલ્યો, "અરે અલીભાઈ! શું મજાક કરો છો? આ તો ફોરેનનો માલ છે. ઓછામાં ઓછા દસ હજાર તો થાય જ ને!"
અલીભાઈ હસ્યો, "અરે ભાઈ, આ ચોર બજાર છે... કોઈ બ્રાન્ડેડ મોલ નથી. અહીં આટલા જ મળે."
ચોટલીએ થોડું મોં બગાડ્યું, "ચાલો તમારું નહીં ને મારુંય નહીં... આઠ હજાર કરી દો."
અલીભાઈએ જૂતા કાળજીપૂર્વક ગાદી પર મૂક્યા, "પાંચ હજાર રોકડા આપીશ... છેલ્લો ભાવ. લેવા હોય તો બોલ, નહીંતર થેલી લઈને આગળ ચાલતો થા."
ચોટલી થોડી ક્ષણો માટે ગંભીર વિચારમાં પડી ગયો. નશાની ભયાનક તલપ તેના શરીરને ધ્રુજાવી રહી હતી. તેને અત્યારે તાત્કાલિક પૈસાની જરૂર હતી.
"ચાલો... આપી દો પાંચ હજાર!" તેણે હાર માની લીધી.
અલીભાઈએ ગલ્લામાંથી પાંચ હજાર રૂપિયા કાઢીને તેના હાથમાં મૂક્યા. ચોટલીના ચહેરા પર ખુશી છવાઈ ગઈ. "આજે તો સાંજ સુધી જલસા પડી જશે!"
પૈસા ખિસ્સામાં સરકાવીને તે સીધો પોતાનો અડ્ડો શોધવા નીકળી ગયો. તેને સ્વપ્નેય ખ્યાલ નહોતો કે તેણે અત્યારે પાંચ જ હજાર રૂપિયાની મામુલી રકમ માટે... **દસ કરોડનું એક આખું સામ્રાજ્ય** અલીભાઈને વેચી દીધું હતું!
**બપોરના સમયે...**
અલીભાઈ પોતાની દુકાનનું કાઉન્ટર સાફ કરી રહ્યો હતો. એ જ સમયે એક આશાસ્પદ યુવાન દુકાનમાં દાખલ થયો.
ઉંમર લગભગ બાવીસ વર્ષ. કાળા રંગનો સ્પોર્ટ્સ ટ્રેકસૂટ પહેરેલો, ખભા પર સ્પોર્ટ્સ બેગ લટકતી હતી અને ચહેરા પર અદભુત આત્મવિશ્વાસ હતો.
આ હતો **સમીર**.
મુંબઈના એક સામાન્ય મધ્યમવર્ગીય પરિવારનો કોલેજમાં ભણતો વિદ્યાર્થી. સમીરનું જિંદગીમાં એક જ બળતર અને સપનું હતું—ભારતનો નેશનલ મેરેથોન ચેમ્પિયન બનવાનું.
દુકાનમાં પ્રવેશતા જ સમીરની તીક્ષ્ણ નજર સામે કાઉન્ટર પર જ રાખેલા કાળા રંગના આકર્ષક સ્નીકર્સ પર પડી.
"અંકલ... જરા આ શૂઝ બતાવજો ને!" સમીરે આતુરતાથી કહ્યું.
અલીભાઈએ સ્મિત સાથે જૂતા સમીર તરફ લંબાવ્યા, "તારી નજર બહુ પારખુ છે બેટા! એકદમ ઇમ્પોર્ટેડ અને હાઇ-ક્વોલિટી સ્પોર્ટ્સ શૂઝ છે."
સમીરે ઉત્સાહમાં આવીને સ્નીકર્સ પગમાં પહેરી જોયા. અદ્ભુત! જાણે એ જૂતા ખાસ તેના જ પગના માપ અને કમ્ફર્ટ માટે બનાવવામાં આવ્યા હોય એવો પરફેક્ટ ફિટિંગ બેસી ગયો!
સમીરે દુકાનની અંદર થોડા પગલાં ચાલી જોયા. પછી હળવેથી નાની દોડ લગાવી. જૂતાની સોફ્ટનેસ અને ગ્રીપ જોઈને તેના ચહેરા પર એક અનોખી ચમક છવાઈ ગઈ.
"વાહ અંકલ..." સમીર ખુશ થઈને બોલ્યો, "એકદમ સુપર કમ્ફર્ટેબલ છે! શું પ્રાઇસ છે આની?"
"પંદર હજાર રૂપિયા." અલીભાઈએ ભાવ કહ્યો.
સમીરનો ચહેરો તરત જ નિરાશ થઈ ગયો. "અરે અંકલ... મારું બજેટ તો માંડ સાત હજાર રૂપિયાનું છે."
અલીભાઈએ સમીરના પગ, તેની સ્પોર્ટ્સ બેગ અને તેની આંખોમાં રહેલી મહેનત જોઈ. "તું કોઈ દોડવીર લાગે છે?"
"હા અંકલ... હું આગામી નેશનલ મેરેથોન ચેમ્પિયનશિપ માટે રાત-દિવસ તૈયારી કરી રહ્યો છું." સમીરે ગર્વથી કહ્યું.
અલીભાઈનું દિલ પીગળ્યું. "ચાલ ભાઈ... તારા સપના માટે હું દસ હજારમાં આપી દઉં છું."
સમીરે પોતાના ખિસ્સામાંથી છેલ્લા કેટલાક મહિનાઓથી એક-એક રૂપિયો સાચવીને બચાવેલી પોતાની આખી બચત બહાર કાઢી. તેણે ગણીને દસ હજાર રૂપિયા અલીભાઈના હાથમાં મૂક્યા.
સમીરે તરત જ એ સ્નીકર્સ પગમાં જ પહેરી લીધા અને પોતાના જૂના ઘસાયેલા બૂટ બેગમાં મૂકી દીધા.
અલીભાઈ હસીને બોલ્યા, "જોજે બેટા... આ જૂતા તને તારી જિંદગીમાં બહુ આગળ લઈ જશે!"
સમીરે પણ સામે સ્મિત આપ્યું, "બસ એ જ આશા છે અંકલ, થેંક યુ!"
તે ખુશ થતો દુકાનની બહાર નીકળી ગયો.
અલીભાઈને એ ક્ષણે ખબર નહોતી કે તેમના મોંમાંથી નીકળેલા શબ્દો અક્ષરશઃ સાચા પડવાના હતા... પણ જે ખતરનાક દિશામાં આ સ્નીકર્સ સમીરને ખેંચીને લઈ જવાના હતા... ત્યાં તેને માટે કોઈ ગોલ્ડ મેડલ નહીં... પણ **સાક્ષાત મોતના દૂતો** રાહ જોઈ રહ્યા હતા!
**પ્રકરણ ૩ સમાપ્ત...**
