શ્રાવણ મહિનો શરૂ થતાં જ ક્રાઈમ બ્રાન્ચના જાંબાઝ પી.આઈ. ચૌધરી સાહેબના ફોનની રિંગ સતત રણકી રહી હતી. બાતમીદારોએ અફવા ફેલાવી હતી કે આ વખતે શહેરમાં ઇતિહાસનો સૌથી મોટો જુગાર રમાવાનો છે, જેમાં કરોડો રૂપિયાની હાર-જીત થવાની છે.
ચૌધરી સાહેબે વિલંબ કર્યા વગર પોતાની આખી ટીમને કામે લગાડી દીધી. સતત ત્રણ દિવસ અને ત્રણ રાત પોલીસે શહેરનો ખૂણે-ખૂણો ફંફોસી માર્યો:
શહેરના હાઈ-પ્રોફાઈલ ખાનગી બંગલાઓ પર મોડી રાત્રે વોચ ગોઠવી.
હાઈવે પર આવેલા આલીશાન ફાર્મ હાઉસ અને વીકેન્ડ રિઝોર્ટ પર અચાનક દરોડા પાડ્યા.
જીઆઈડીસીની બંધ પડેલી શંકાસ્પદ ફેક્ટરીઓ, લક્ઝુરિયસ હોટેલો, ક્લબ હાઉસ અને અરે... શંકા જતા કેટલાય ફેમસ સ્પા પણ ચેક કરી નાખ્યા!
પરંતુ પરિણામ? શૂન્ય! ન કોઈ જુગારી મળ્યો, ન કોઈ ગુંડા મળ્યા, કે ન તો કોઈ લિંક મળી. આખું શહેર જાણે દૂધે ધોયેલું લાગતું હતું. ચૌધરી સાહેબ ટેન્શનમાં આવી ગયા. જુગારીઓ કંઈ હવામાં તો ગાયબ ન થઈ શકે!
કંટાળીને ચૌધરી સાહેબે એક નવો પેતરો અજમાવ્યો. તેમણે ભૂતકાળમાં પકડાયેલા અને હવે ગલઢા થઈ ગયેલા ત્રણ જૂના નામી જુગારીઓ—કાનજી કલર, મનસુખ માંગતા અને પોપટ પેક—ને ક્રાઈમ બ્રાન્ચની ઓફિસે ચા પીવા બોલાવ્યા.
ચૌધરી સાહેબે કડક અવાજે પૂછ્યું, "તમારા જૂના યાર-દોસ્તો ક્યાં સંતાયા છે? આખો શ્રાવણ મહિનો કોરો જાય, એ વાત ગળે નથી ઉતરતી!"
જૂના જુગારી કાનજી કલરે ચાનો કપ નીચે મૂકતાં ધીમેથી કહ્યું, "સાહેબ... આ આખી ગેમ પાછળ એક જ માણસનો હાથ છે..."
ચૌધરી સાહેબે આંખો સાંકડી કરી, "કોણ?"
"ત્રિકમ તીડ્ડી!"
ઓફિસમાં અચાનક સન્નાટો છવાઈ ગયો. ત્રિકમ તીડ્ડીનું નામ સાંભળતા જ ક્રાઈમ બ્રાન્ચના કેટલાક જૂના પોલીસ કર્મચારીઓ પણ ચોંકી ઊઠ્યા. એ સામાન્ય જુગારિયો નહોતો. કહેવાતું હતું કે એણે ક્યારેય પોતાના હાથથી પત્તા રમ્યા નહોતા, છતાં આખા પશ્ચિમ ભારતમાં કરોડોના જુગારના નેટવર્ક ચલાવતો હતો. તે લાસ વેગાસ અને મકાઉના કેસિનોનો અભ્યાસ કરી ચુક્યો હતો અને તેની એક જ ફિલોસોફી હતી: "કેસિનો ઈંટોનો નથી હોતો, માણસના લોભનો બને છે. પોલીસ હંમેશા જગ્યાને શોધે છે, ખેલાડીને નહીં. એટલે ગેમ એવી જગ્યાએ રમાડો જે ક્યારેય એક જગ્યાએ ઊભી જ ન રહે!"
ત્યાંથી જન્મ થયો હતો... "તીનપત્તી એક્સપ્રેસ" નો! એક ઉચ્ચ રેલવે અધિકારી અને થોડાક ભ્રષ્ટ રેલવે સ્ટાફની મદદથી માલગાડીના આખેઆખા ડબ્બા (વેગન)ને લક્ઝુરિયસ કેસિનો બનાવવામાં આવ્યો હતો! જુગારીઓ રાત્રે રેલવે યાર્ડમાંથી છાનામાના માલગાડીના ડબ્બામાં ચડી જતા અને ટ્રેન રવાના થતી.
યોજના મુજબ, ચૌધરી સાહેબ અને કોન્સ્ટેબલ પોપટ સાદા કપડામાં, ગળામાં સોનાના જાડા નકલી દોરા નાખીને મોટા ગજાના જુગારી બનીને રેલવે યાર્ડ પહોંચ્યા અને અંધારામાં માલગાડીના ડબ્બામાં એન્ટ્રી મેળવી લીધી.
ડબ્બાની અંદરનું દ્રશ્ય હોલીવુડની ‘Casino’ ફિલ્મ જેવું આલીશાન હતું. માલગાડીના લોખંડી ડબ્બાને અંદરથી ગાદલા, એસી, એલઈડી લાઈટો અને લીલા રંગના મખમલના ટેબલોથી શણગારવામાં આવ્યો હતો. ત્યાં શહેરના મોટા-મોટા નામી જુગારીઓ, બિલ્ડરો અને જાણીતા બિઝનેસમેનો કરોડોના દાવ લગાવી રહ્યા હતા. ટ્રેન ‘છુક-છુક’ કરતી સ્પીડ પકડી રહી હતી. વચમાં વચમાં સેટિંગ મુજબ જ્યારે માલગાડી આઉટરમાં ઊભી રહેતી, ત્યારે મોંઘો નાસ્તો અને શરાબની બોટલો બારીમાંથી સપ્લાય થઈ જતી.
પરંતુ સૌથી ચોંકાવનારી વ્યવસ્થા ડબ્બાની મધ્યમાં હતી. ત્યાં ત્રિકમ તીડ્ડી માટે એક આખો અલગ, હાઈ-ટેક કાચનો રૂમ બનાવવામાં આવ્યો હતો. અંદર ઇટાલિયન લેધરની ખુરશી, સીસીટીવી સ્ક્રીનો અને કરોડોની રોકડથી ભરેલી તિજોરી હતી. ત્રિકમ ક્યારેય મુખ્ય ટેબલ પર બેસતો નહોતો, એ ઉપરથી બધું મોનિટર કરતો હતો. તેનો જમણા હાથ જેવો "બાબુ બુકી" દરેક ખેલાડીની કુંડળી રાખતો કે કોણ કેટલા દેવામાં છે, કોણ પત્નીને ખોટું કહીને પૈસા લાવ્યું છે, અને કોણ પોતાની ફેક્ટરી ગીરવે મૂકીને રમી રહ્યો છે! ત્રિકમ કહેતો: "પત્તા જીતે કે હારે, અંતે માણસ પોતે હારે છે."
ટેબલ પર ગેમ હવે બરાબર જામી હતી. મુખ્યત્વે બે રમતો પર કરોડો રૂપિયાની હાર-જીત થઈ રહી હતી:
પહેલી ગેમ: અંદર-બહાર (ઇન-આઉટ)
આ રમત ખૂબ જ ઝડપી અને હાર્ટ-એટેક લાવી દે તેવી હતી. ડીલરે ગંજીમાંથી એક મુખ્ય પત્તું કાઢીને ટેબલની વચ્ચે મૂક્યું—'દુડી' (૨ નંબર). હવે ટેબલ પર બે ભાગ હતા: 'અંદર' અને 'બહાર'. જુગારીઓ કરોડો રૂપિયા કાં તો અંદર પર લગાવતા કાં તો બહાર પર. ટ્રેન જ્યારે પાટા પર 'ખટ-ખટ' અવાજ કરતી ફૂલ સ્પીડમાં દોડતી, ત્યારે જુગારીઓ તેને લક્ષ્મીજીનો અવાજ ગણીને જોશમાં આવી જતા. ડીલરે પત્તા ખોલવાનું શરૂ કર્યું અને સેકન્ડોમાં કરોડો રૂપિયા સાફ થઈ ગયા.
બીજી ગેમ: તીનપત્તી (ફ્લશ)
આ રાત્રે ખાસ રમત હતી. ટેબલ પર એક બાજુ શહેરનો સૌથી મોટો બિલ્ડર બેઠો હતો, સામે ડાયમંડ કિંગ. વચ્ચે પચાસ કરોડની બાજી હતી. ત્રિકમે કાચના રૂમમાંથી ઇન્ટરકોમ પર ધીમેથી બાબુ બુકીને આદેશ આપ્યો: "બ્લફ વધારતા જાવ."
રમત હવે હોલીવુડની ‘Rounders’ ફિલ્મ જેવી સાયકોલોજિકલ બની ગઈ. કોઈ પોતાના પત્તા જોતું પણ નહોતું, બધા માત્ર સામાવાળાના ચહેરાના હાવભાવ અને આંખો વાંચવાનો (Tells) પ્રયત્ન કરતા હતા. અદભુત માનસિક યુદ્ધ ચાલી રહ્યું હતું.
ચૌધરી સાહેબ પણ ગેમમાં ગોઠવાયા હતા. તેમણે પત્તા જોયા વગર જ 'બ્લાઈન્ડ' રમીને મોટી રકમ ટેબલ પર મૂકી દીધી.
દરમિયાન, કોન્સ્ટેબલ પોપટ પત્તા વહેંચી રહ્યો હતો. પોપટને જુગારમાં કંઈ ખબર નહોતી પડતી. એણે ભૂલથી ત્રણ એક્કા આવ્યા હોવા છતાં ડરીને પત્તા 'પેક' (Flesh Pack) કરી દીધા! આખું ટેબલ હસી પડ્યું. બાજુમાં બેઠેલા જુગારીએ માથું કૂટતાં કહ્યું, "અલ્યા મૂરખા, ત્રણ એક્કા ફેંકી દીધા? આને 'ટોપ લેવલ સિક્રેટ' કહેવાય!" પોપટે ધીમેથી કહ્યું, "અરે ભાઈ, મને એક્કા નથી ગમતા, મને તો રાણી ગમે છે!"
બધા ભલે હસ્યા, પણ ઉપર સીસીટીવી સ્ક્રીન પર બેઠેલા ત્રિકમ તીડ્ડીએ એ દ્રશ્ય રીવાઇન્ડ કરીને ફરી જોયું. એની શાતીર આંખો શંકાથી સાંકડી થઈ ગઈ.
એણે મનોમન વિચાર્યું: "જે માણસ ત્રણ એક્કા ફેંકી દે... એ કાં તો દુનિયાનો સૌથી મોટો મૂરખ હોય અથવા અંડરકવર પોલીસ!"
ત્રિકમે તરત જ બાબુ બુકી અને પોતાના ગનમેનોને આદેશ આપ્યો, "નીચે જાવ અને પેલા બે નવા માણસોને બરાબર ચેક કરો." હવે ચૌધરી સાહેબ અને પોપટ માટે ટ્રેનની અંદર મોતની રમત શરૂ થઈ ગઈ હતી.
ચૌધરી સાહેબ પરિસ્થિતિ પામી ગયા કે પિત્તો છતો થઈ ગયો છે. ગેમ હવે છેલ્લા હોલ્ટ તરફ વધી રહી હતી. ચૌધરી સાહેબે વિલંબ કર્યા વગર કમરે બાંધેલો ખાનગી વાયરલેસ સેટ ચાલુ કર્યો અને કોડ લેન્ગવેજમાં બહાર તૈનાત પોતાની ટીમનો કોન્ટેક્ટ કર્યો:
"ઈગલ ટુ ઓલ ટીમ... તીનપત્તી એક્સપ્રેસ આગામી સિગ્નલ હોલ્ટ પર ઊભી રહેશે. ચારેય બાજુથી ટ્રેક ઘેરી લો. પક્ષીઓ પાંજરામાં જ છે!"
બીજી તરફ, રેડ પડવાની શંકા જતાં જ માસ્ટરમાઇન્ડ ત્રિકમે ગુપ્ત રેલવે એલાર્મ દબાવી દીધું. તેની યોજના મુજબ, જો રેડ પડે તો ટ્રેન ઊભી રહેતાં જ પાછળના ગુપ્ત દરવાજામાંથી કૂદીને જંગલ મારફતે ભાગી જવાનું હતું. પણ ચૌધરી સાહેબ વર્ષોનો અનુભવ ધરાવતા હતા, તેમણે પહેલેથી જ સમગ્ર ટ્રેક અને જંગલના એક્ઝિટ પોઇન્ટ પર પોલીસ ગોઠવી દીધી હતી.
માલગાડી 'ચિચૂડૂડૂં...' કરતી બ્રેક મારીને સિગ્નલ હોલ્ટ પર ઊભી રહી ગઈ. દરવાજા ધડાધડ ખુલ્યા અને બહારથી હથિયારબંધ પોલીસ ફોર્સ ડબ્બામાં તૂટી પડી.
ભાગવાનો મોકો ન મળતાં, ત્રિકમ તીડ્ડી પ્રથમ વખત પોલીસની સામે આવ્યો. સફેદ સફારી સૂટ, ગળામાં સોનાની જાડી ચેન અને હાથમાં દુર્લભ ક્યુબન સિગાર. એણે સ્મિત કરતાં કહ્યું, "ચૌધરી સાહેબ, આખરે તમે પહોંચી જ ગયા."
ચૌધરી સાહેબે સીધી રિવોલ્વર એની છાતી પર તાણી, "ગેમ ઓવર, ત્રિકમ!"
ત્રિકમ અહંકારથી હસ્યો, "ગેમ ક્યારેય ઓવર થતી નથી સાહેબ. ખેલાડીઓ બદલાય છે." એટલામાં ત્રિકમે પોતાની ખિસ્સામાંથી ત્રણ પત્તા બહાર કાઢ્યા—ત્રણ એક્કા! "આ મારો લકી હેન્ડ છે."
ચૌધરી સાહેબે પત્તા ઝૂંટવી લીધા, "આજે નસીબ નહીં, કાયદો જીત્યો છે." અને એ જ ક્ષણે હથકડી ત્રિકમના હાથમાં 'ક્લિક' થઈ ગઈ!
પોલીસે ઘટનાસ્થળેથી કરોડો રૂપિયાની રોકડ અને સોનાના બિસ્કિટ જપ્ત કર્યા. જ્યારે બધા હાઈ-પ્રોફાઈલ આરોપીઓને લાઈનસર માલગાડીમાંથી નીચે ઉતારવામાં આવી રહ્યા હતા, ત્યારે કોન્સ્ટેબલ પોપટે ત્રિકમ પાસે જઈને મજાક કરી: "ત્રિકમભાઈ, હવે જેલમાં કઈ ગેમ રમશો?"
ત્રિકમે મોં બગાડીને જવાબ આપ્યો, "જેલમાં સાંભળ્યું છે કે ચેસ (શતરંજ) રમાય છે."
પોપટ તરત હસતા હસતા બોલ્યો, "સારું છે. ત્યાં માત્ર રાજા બચાવવો પડે છે, અહીં તો તમે આખું રાજ્ય જ હાર્યા છો!"
અને આ રીતે કરોડોની ‘તીનપત્તી એક્સપ્રેસ’ સીધી સેન્ટ્રલ જેલના પ્લેટફોર્મ પર પહોંચી ગઈ, જ્યાં ત્રિકમ તીડ્ડીનું સામ્રાજ્ય આખરે પાટા પરથી ઉતરી ગયું!
"લોભ જ્યારે પાટા પર દોડે છે, ત્યારે કાયદો પણ એક દિવસ એ જ ટ્રેનમાં ચડી જાય છે."
