આ કથામાં પાત્રો રેગીસ્તાનમાં જઈ રહ્યા છે અને સાંજ પહેલા કોઈ ગામ શોધવાની કોશિશ કરી રહ્યા છે, નહીં તો તેમને ત્યાં રાત વિતાવવી પડશે. આ અવસરે પાત્રો વચ્ચે વાતચીત થાય છે અને ડર અને આશંકા અનુભવાય છે. જ્યારે પવન ઉડવા લાગે છે, ત્યારે પાત્રો એકબીજાના હાથ પકડવા અને એકબીજાનો સહારો લેવા માંગે છે, પરંતુ રેતીની ડમરીમાં તેઓને કશું સમજાતું નથી. કવિતાને ડર લાગતો હોય છે, પરંતુ જીગર તેને શાંતિ રાખવા માટે કહે છે. જ્યારે સાંજના છ વાગી જાય છે અને કોઈ ગામ દેખાતું નથી, ત્યારે પાત્રો વચ્ચે ચિંતાનું વાતાવરણ પેદા થાય છે. તેઓ માને છે કે કદાચ તેઓ રસ્તે ભુલા ગયા છે. મિલન અને મહેશને પણ ડર લાગે છે, અને તેઓ નિર્ણય લે છે કે બીજા લોકોને સત્ય જણાવવું પડશે કે તેઓ રેગીસ્તાનમાં જ રાત વિતાવવાનું છે. આ કથા જીવનમાં આવતી પરિસ્થિતિઓ સામે આગળ વધવાની પ્રેરણા આપે છે અને તે દર્શાવે છે કે ક્યારેક મુશ્કેલીઓનો સામનો કરવો પડે છે.

kalpesh diyora દ્વારા ગુજરાતી ફિક્શન વાર્તા

Writen by kalpesh diyora

Category ફિક્શન વાર્તા