કથાના આ ભાગમાં મુખ્ય પાત્ર, મેવાતીલાલ, દુઃખદાયક સ્થિતિમાં છે. તે એક દુર્ઘટનામાં જકડાયેલો છે, જ્યાં તે મૌન અને અંધકારમાં કણસી રહ્યો છે. તેની આંખો બંધ છે, અને તે આસપાસના અવાજોને સાંભળવા અને સમજવામાં અસમર્થ છે. ગોળીઓ અને ઊંટના અવાજો વચ્ચે, કોઈ વ્યક્તિ તેને જાગૃત કરવાનો પ્રયાસ કરી રહ્યો છે, પરંતુ તે કાંઈ કરી શકતો નથી. ઘણાં પ્રયત્નો પછી, તે ધીમે ધીમે જાગે છે અને તેની આંખો ખૂલે છે. તે એક ઓરડામાં છે, જ્યાં તેની જાતને ફક્ત થોડા સમય માટે ઠંડકનો અનુભવ થાય છે, પરંતુ તેને હજુ પણ રેતીના ધૂળ અને ગરમીની અનુભૂતિ છે. આઠવાડે તે તેની આસપાસના વાતાવરણને તપાસે છે, પરંતુ તે હજુ પણ પોતાના દિમાગમાં વિલાયતી દ્રશ્યો અને અવાજોમાં ફસાયેલો છે. આ સંજોગોમાં, કથાનું મૂલ્ય છે કે કેવી રીતે માણસ પોતાના મન અને શરીરના સંઘર્ષમાં જીવે છે, અને આ ક્ષણોમાંથી બહાર આવવાનો પ્રયત્ન કરે છે.

Dhaivat Trivedi દ્વારા ગુજરાતી જાસૂસી વાર્તા

Writen by Dhaivat Trivedi

Category જાસૂસી વાર્તા