શ્રીનાથ કોલોની ધીમે ધીમે પ્રકૃતિના આનંદથી ભારપૂર્વક ભરાઈ રહી હતી. સૂર્યના ગુલાબી કિરણો મકાનોને ચમકાવી રહ્યા હતા અને ઠંડા પવનથી વૃક્ષોની ડાળીઓ નમતી હતી. સવારે, પક્ષીઓનું ચહેકવું ચાર દિશાઓમાં ફેલાઈ રહ્યું હતું. રાતના અંધકારને પછાડીને સૂર્યનો ઉદય આકાશને રંગબે રંગી બનાવી રહ્યો હતો. કરણને બારીમાંથી આવતા ઠંડા પવન સાથે વૈભવીનું બોલવું સાંભળાયું. વૈભવી કરણને જાગવા બોલાવી રહી હતી, અને જ્યારે કરણે આંખો ખોલી, તો તેને વૈભવીનો સુંદર ચહેરો દેખાયો. વૈભવીે નાસ્તો તૈયાર કર્યો હતો અને કરણ તેની માતાના ફોટા આગળ નમણું કર્યું. અન્ય વાતચીતમાં કરણ વૈભવીને પૂછે છે કે તે કેટલું કામ કરે છે, અને વૈભવી તણાવમાં રહીને જવાબ આપે છે કે સ્ત્રીઓના કામને કારણે જ વ્યસ્ત રહેવું પડે છે. કરણની ચિંતા છે કે વૈભવી કામમાં થાકી જાય છે, અને તે તેને નોકરી છોડી દેવા ની સલાહ આપે છે. વૈભવીને આ વાત સાંભળીને આશ્ચર્ય થાય છે, અને તે કરણને સમજાવે છે કે તે તેને ચાહે છે અને તેમને એકબીજાની સાથે રહેવું ગમે છે. કથાનો અંત એ છે કે બંને વચ્ચેની પ્રેમભરી સંવાદિતા દર્શાવે છે, જ્યાં તેઓ એકબીજાની લાગણીઓને સમજવા અને સહારો આપવા પ્રયત્ન કરી રહ્યા છે.

Vicky Trivedi દ્વારા ગુજરાતી ફિક્શન વાર્તા

Writen by Vicky Trivedi

Category ફિક્શન વાર્તા