ભાગ 1 — 72 કલાકઅમદાવાદની રાત સામાન્ય રીતે ક્યારેય સંપૂર્ણ શાંત હોતી નથી. ક્યાંક દૂરથી પસાર થતી કારનો અવાજ, અજાણ્યા કૂતરાનું ભસવું, રસ્તા પરના સ્ટ્રીટલાઇટનો ધીમો પ્રકાશ અને ક્યારેક પવન સાથે બારીને અથડાતો કોઈ કાગળ—શહેર જીવતું હોવાનો અહેસાસ કરાવતા રહે છે.પરંતુ એ રાત્રે આરવ દેસાઈના ફ્લેટમાં અસામાન્ય શાંતિ હતી.રાત્રિના અઢી વાગ્યા હતા.આરવ પોતાના લેપટોપ સામે બેઠો હતો. સ્ક્રીન પર કોડની લાંબી લાઇનો દેખાતી હતી. છેલ્લા ચાર કલાકથી તે એક જ સમસ્યા ઉકેલવાનો પ્રયાસ કરી રહ્યો હતો. સામાન્ય રીતે મુશ્કેલ કોડ પણ તેને લાંબો સમય પરેશાન કરતો નહોતો, પરંતુ આજે તેનું ધ્યાન વારંવાર ભટકી રહ્યું હતું.ક્યારેક તેને લાગતું કે કોઈ ...વધુ વાંચો

ભાગ 2 — બંધ પ્રયોગશાળાઆરવની નજર હજુ પણ દીવાલ પરના એ ફોટોગ્રાફ પર જ હતી.2019.તારીખ નીચે સ્પષ્ટ લખેલી હતી.ફોટામાં હતી. તેની બાજુમાં ત્રણ વૈજ્ઞાનિકો ઊભા હતા. અને સૌથી જમણી બાજુએ એક યુવાન આરવ ઊભો હતો.તેના ચહેરા પર આત્મવિશ્વાસભર્યું સ્મિત હતું.પરંતુ હાલનો આરવ એ ફોટાને જોઈને પોતાને જ ઓળખી શકતો નહોતો.“આ ફોટો ખોટો છે,” તેણે ધીમેથી કહ્યું.મીરા આગળ વધતી રહી.“ફોટોગ્રાફ ખોટો નથી.”“તો હું ખોટો છું?”મીરા અટકી.“ક્યારેક માણસની યાદ કરતાં પુરાવા વધારે સાચા હોય છે. અને ક્યારેક પુરાવા કરતાં યાદો.”આરવને આ જવાબ ગમ્યો નહીં.“મારે સીધો જવાબ જોઈએ છે.”“મળશે.”“ક્યારે?”“જ્યારે તું સાંભળવા તૈયાર થઈશ.”“હું તૈયાર છું.”મીરાએ તેની તરફ જોયું.“ના. તું હજી નથી.”તે ફરી ...વધુ વાંચો