> એક તરફ, પિતા બન્યા પછીના જવાબદારીભર્યા માહોલે આરવને અંદરથી ઘણો પરિપક્વ બનાવી દીધો હતો. જ્યારે તેણે પોતાના બાળકના નાના હાથ પોતાની હથેળીમાં લીધા, ત્યારે તેને સમજાયું કે જીવન માત્ર એકતરફી અધૂરીકાહની કે પસ્તાવાઓ જીવવાનું નામ નથી. તેણે પોતાની પત્ની અને સંતાનને પૂરા દિલથી સ્વીકારી લીધા અને દેવાંશની જેમ જ પોતાના પરિવારને માન-સન્માન અને ખુશીઓ આપવાનો સંકલ્પ કરી લીધો. સમયની ધૂળ નીચે જૂના ઘાવ ધીમે ધીમે ઝાંખા પડવા લાગ્યા.
> પણ બીજી તરફ, મનનો એક ખૂનો એવો પણ હતો જ્યાં દેવાંશની છાયા હજીયે અકબંધ હતી. આરવ ક્યારેય પોતાની જાતને કોઈ એક ચોક્કસ લેબલ (Straight, Gay કે Bi) નીચે બાંધી જ ન શક્યો. તેને સમજાઈ ગયું કે માનવીય લાગણીઓ અને પ્રેમ ક્યારેય સામાજિક વ્યાખ્યાઓ કે વંશવેળાની મર્યાદાઓમાં બંધાતા નથી. એ દેવાંશના પ્રેમમાં એટલા માટે નહોતો કે એ પુરુષ હતો, પણ એટલા માટે હતો કે એ દેવાંશ હતો.
> આઝાદી અને સ્વીકારના આ વળાંક પર આવીને આરવે પાછળ વળીને જોવાનું બંધ કરી દીધું. તે સમજી ગયો કે ભૂતકાળના પસ્તાવા કે ભ્રમણાઓમાં જીવવા કરતાં વર્તમાનમાં પોતાના પરિવાર સાથે જીવવું એ જ સાચું જીવન છે. તે કદાચ ક્યારેય સંપૂર્ણપણે એ સંબંધોથી મુક્ત ન થઈ શક્યો, પણ તેણે પોતાની લાગણીઓને એક સુંદર યાદ બનાવીને પોતાના દિલના બંધ દરવાજા પાછળ સુરક્ષિત ગોઠવી દીધી—એક એવી કહાની તરીકે, જે અધૂરી રહીને પણ અનમોલ હતી.
> આ સવાલ જ આખી કહાનીનો સૌથી મોટો અને વણઉકેલાયેલો રહસ્યમય ભાગ છે, જે આરવને હંમેશાં અંદરથી કોરતો રહેતો હતો—**શું દેવાંશ પણ ખરેખર આરવને પસંદ કરતો હતો?**
> આનો જવાબ ક્યારેય શબ્દોમાં બહાર ન આવ્યો, પણ દેવાંશના વર્તનમાં એના અસંખ્ય પુરાવા છુપાયેલા હતા:
> * જ્યારે ઓફિસમાં બધાની સામે વાત ખુલ્લી પડી ગઈ ત્યારે દેવાંશનો ગુસ્સો અને એને મારવા દોડી આવવું એ કદાચ સમાજના ડરથી અથવા પોતાની જાત સાથેની આંતરિક લડાઈથી પેદા થયેલો આવેશ હતો.
> * પણ એ જ દેવાંશનું લગ્નના દિવસે આરવને પોતાની હસ્તીથી **અલગથી ખાસ આમંત્રણ આપવું**, સ્ટેજ પર કોઈ જ અંકાર વગર **આરવના ચરણ સ્પર્શ કરીને એને નમન કરવું**, અને લગ્ન પછી પણ વર્ષો વીતી ગયા પછી કોઈ પ્રસંગમાં **આરવ સાથે હળવું ફ્લર્ટ કરવાનું ચાલુ રાખવું**—આ બધું એ વાતની સાક્ષી પૂરતું હતું કે દેવાંશના દિલમાં આરવ માટે એક ખૂબ જ ખાસ અને અલગ જગ્યા હતી.
>
>
> દેવાંશ કદાચ ક્યારેય ખુલ્લેઆમ એ સ્વીકારી ન શક્યો કે તે આરવને પ્રેમ કરતો હતો, કારણ કે તે સમાજના નિયમો, પોતાના પરિવાર અને દુનિયાની નજરોમાં બંધાયેલો હતો. તે આરવને ચાહતો તો જરૂર હતો, કદાચ આરવ જેટલો જ ગાઢ રીતે, પણ તે એ સંબંધને કોઈ નામ આપી શકે તેમ નહોતો. તે પોતાની જિંદગીમાં આગળ વધી ગયો, પિતા બની ગયો, પણ આરવ પ્રત્યેની એની નબળાઈ અને એનું ખાસ જોડાણ ક્યારેય ઓછું ન થયું.
> આરવ માટે આ જ સૌથી મોટી કશ્મકશ હતી—દેવાંશનો આ અસ્પષ્ટ પ્રેમ જ તેને ક્યારેય પૂરેપૂરો આગળ વધવા દેતો નહોતો, અને ક્યારેય ભૂલવા પણ દેતો નહોતો.
શરૂઆત નવા સફરની તમારી અને અમારી દુર્લભ જીવો
અહીંયા આપણે દુર્લભ જીવો આ વાર્તા નો અંત કરીએ છે અને આપણા સંબંધો ની નવી શરૂઆત.
જય માતાજી
જય માં મઢવાળી
તમને એમ થતું હશે આ શું પણ હું કેવળ ૫૦૦ શબ્દો પુરા કરવા માટે લખું છુ
તમને મારી વાર્તા કેવી લાગી તે જણાવજો જેથી હું તેમાં થોડો પરિપક્વ બની શકું કારણ કે આ મારી પ્રથમ વાર્તા છે.
હું GJ21
સંસ્કારી નગરી નવહારી થી આવું છું.
ભલે જય માતાજી
