### વાર્તાનો આ નવો વળાંક:
> એ ઝેરી વાતાવરણ અને રોજ-રોજની ઘૂંટાતી શ્વાસ લેવાની પરિસ્થિતિથી કંટાળીને આખરે આરવે એ ઓફિસ છોડી દેવાનો અફસોસજનક પણ મક્કમ નિર્ણય કરી લીધો. તેણે રિઝાઈનેશન આપી દીધું અને બીજી એક નવી કંપનીમાં નોકરી શરૂ કરી દીધી.
> શરૂઆતમાં આરવ માટે આ બદલાવ ખૂબ રાહતભર્યો હતો. નવી જગ્યા, નવું વાતાવરણ અને નવા લોકો—ત્યાં કોઈ જૂની યાદો નહોતી, કોઈ ઈર્ષ્યા નહોતી અને કોઈ અજીબ નજરો નહોતી. પણ જેમ-જેમ દિવસો વીતતા ગયા, આરવને અહેસાસ થયો કે ભલે તે જગ્યા બદલી ચૂકો છે, પણ દેવાંશની યાદો અને એ અધૂરી કથા તેના મનમાંથી હજી સંપૂર્ણપણે ગઈ નથી.
> બીજી તરફ, જૂની ઓફિસમાં આરવના ગયા પછી દેવાંશ એકાંત અને ખાલીપો અનુભવવા લાગ્યો હતો. જે વ્યક્તિ હંમેશાં એની આસપાસ રહેતી, એની નાની-મોટી પરવા કરતી અને દરેક મુશ્કેલીમાં પડખે ઊભી રહેતી, એ હવે ત્યાં નહોતી. ઓફિસ પોલિટિક્સના અસલી ચહેરાઓ વચ્ચે દેવાંશ હવે સાચે જ એકલો પડી ગયો હતો.
> એક સાંજે, આરવ જ્યારે પોતાની નવી ઓફિસમાંથી છૂટીને ઘરે જઈ રહ્યો હતો, ત્યારે અચાનક એના ફોનની સ્ક્રીન પર એક અનનોન નંબરથી કોલ આવ્યો અથવા તો રસ્તા પર અચાનક જ સામસામે ભેટો થઈ ગયો—એ વ્યક્તિ બીજું કોઈ નહીં, પણ દેવાંશ હતો, જેની આંખોમાં કંઈક સ્વીકારવાની અને પોતાના બદલાયેલા અહેસાસને વ્યક્ત કરવાની ઉતાવળ હતી.
—
—
### વાર્તાનો આ ભાવનાત્મક વળાંક:
> ચાર મહિના વીતી ચૂક્યા હતા. આરવે પોતાની નવી જગ્યાએ પોતાની સખત મહેનત અને કામથી બધાના દિલ જીતી લીધા હતા. એ વાત જૂની ઓફિસના બોસ સુધી પણ પહોંચી ગઈ. આરવનું કામ અને એની કાર્યશૈલી જોઈને બોસે ખુદ તેને ફોન કર્યો અને ફરીથી પહેલા કરતા પણ સારી પોસ્ટ અને રિસ્પેક્ટ સાથે જૂની ઓફિસમાં પાછા આવી જવા માટે મનાવી લીધો. આરવે પણ જૂની યાદો પાછળ છોડીને એ ઓફર સ્વીકારી લીધી અને ફરીથી એ જ જૂના રસ્તે, એ જ ઓફિસમાં પગ મૂક્યો.
> બધું ફરીથી પાટા પર આવી રહ્યું હતું. આરવ પોતાના કામમાં વ્યસ્ત હતો, જૂના ઘાવ રૂઝાઈ રહ્યા હતા અને એ શાંતિથી પોતાની નવી શરૂઆત માણી રહ્યો હતો.
> પણ કુદરતને કંઈક બીજું જ મંજૂર હતું.
> આરવને ફરીથી જોઈન્ટ થયા હજુ માંડ પંદર જ દિવસ થયા હશે, અને ઓફિસના કેન્ટીનમાં અચાનક જ કાન પર એક વાત પડી—દેવાંશના લગ્ન નક્કી થઈ ગયા છે!
> એ સમાચાર સાંભળતા જ આરવના હાથમાંથી ચાનો કપ છૂટી જતાં જ અટકી ગયો. સમય જાણે ત્યાં જ થંભી ગયો. જે વ્યક્તિ માટે તેણે ક્યારેક બધું જ છોડી દીધું હતું, જેની યાદોને દબાવવા માટે તેણે નોકરી બદલી હતી, એ જ વ્યક્તિ હવે કાયમ માટે કોઈ બીજાના માટે થવા જઈ રહ્યો હતો. પેલું જૂનું દર્દ, એ અધૂરી લાગણીઓ અને હૃદયના એક ખૂણામાં દબાયેલો એકતરફી પ્રેમ ફરીથી એકસાથે જાગી ઉઠ્યા.
> આરવ શું કરશે? શું એ આ લગ્નના સમાચાર મૂંગા મોઢે સહન કરી લેશે, કે પછી આ પંદર દિવસમાં દેવાંશના વર્તનમાં પણ કંઈક એવું બદલાવ આવશે જે આખી બાજી પલટી નાખશે?
---
### વાર્તાનો આ ભાવનાત્મક અને રોમાંચક ભાગ:
> દેવાંશના લગ્નના સમાચાર મળ્યા પછી આરવના મનમાં વિચારોનું વાવાઝોડું ફૂંકાયું હતું. એક અજીબ વિરોધાભાસ હતો—હૃદયના કોઈ ખૂણામાં ભયંકર દર્દ હતું કે જે વ્યક્તિને એણે સૌથી વધુ ચાહી, એ હવે કાયમ માટે કોઈ બીજાની થઈ રહી છે; પણ સાથે જ, એ દર્દની વચ્ચે પણ એક વિચિત્ર ખુશી હતી કે દેવાંશ હવે પોતાની જિંદગીમાં આગળ વધી રહ્યો છે, ખુશ છે. એ દર્દ સાથેની ખુશીને સ્વીકારી લેવી આરવ માટે સહેલી નહોતી, પણ એણે એ હકીકત સ્વીકારી લીધી.
> થોડા દિવસો પછી, ઓફિસના મિત્રો સાથે ચાના કપની ચુસ્કી લેતા લેતા વાત નીકળી. આરવને પૂરેપૂરો વિશ્વાસ હતો કે દેવાંશ તેને લગ્નનું આમંત્રણ ક્યારેય નહીં આપે—છેવટે, બંને વચ્ચેનો ભૂતકાળ અને કડવાશ એવા હતા કે આરવનું નામ ક્યાંય લિસ્ટમાં હોઈ જ ન શકે.
> વાત જ વાતમાં આરવે પોતાના એક ખાસ મિત્ર સાથે શરત લગાવી દીધી, *"જોજે, દેવાંશ બધાને કાર્ડ આપશે, પણ મને ક્યારેય આમંત્રણ નહીં આપે."*
> સામે મિત્રએ હસીને કહ્યું, *"શરત લગાવી લો, એ તને અલગથી બોલાવશે અને ખાસ આમંત્રણ આપશે."*
> અને મિત્રની એ વાત સાચી પડી!
> થોડા દિવસો વીત્યા પછી, જ્યારે ઓફિસમાં બધા પોતાના કામમાં વ્યસ્ત હતા, ત્યારે દેવાંશ સીધો આરવના ડેસ્ક પાસે આવ્યો. એના હાથમાં એક અલગ જ સુંદર આમંત્રણ પત્રિકા હતી. દેવાંશે એ કાર્ડ આરવના હાથમાં મૂકતા હળવા અવાજે કહ્યું, *"આ ઓફિસના બાકીના કાર્ડ્સ કરતાં અલગ છે, અને હું ઈચ્છું છું કે તું આ લગ્નમાં ચોક્કસ આવે."*
> આરવ સ્તબ્ધ થઈને એ કાર્ડ સામે જોઈ રહ્યો. શરત તો એ હારી ગયો હતો, પણ એ હારમાં પણ એક અજીબ સંવેદના હતી. જે વ્યક્તિએ એક વર્ષ સુધી મોં ફેરવી લીધું હતું, એણે જ આજે પોતાના ખાસ દિવસ માટે તેને અલગથી આમંત્રણ આપ્યું હતું.
> આરવની આંખોમાં એક ચમક સાથે ભીનાશ આવી ગઈ—શું આ લગ્નમાં જવું આરવ માટે પોતાના દર્દને ફરી જીવંત કરવા જેવું હશે, કે પછી આ અધૂરી કહાનીને એક સુંદર પૂર્ણવિરામ આપવાનો સમય આવી ગયો છે?
---
