### વાર્તાનો અંતિમ અધ્યાય:
> દેવાંશના લગ્નને છૂટા પડ્યાને એક વર્ષ થઈ ચૂક્યું હતું. સમયના વહેવા સાથે આરવના જીવનમાં પણ નવો વળાંક આવ્યો; પરિવારના દબાણ અને સમયની માંગ પ્રમાણે, આરવના લગ્ન પણ એક છોકરી સાથે નક્કી થઈ ગયા. શરૂઆતમાં આરવના મનમાં અસમંજસ હતી—તેણે વિચાર્યું કે, *"જો દેવાંશ પોતાના જીવનમાં આગળ વધીને લગ્ન કરી શકતો હોય, તો હું કેમ નહીં?"* સમય અને સંજોગોએ તેને પણ એક નવા ગૃહસ્થ જીવનની શરૂઆત કરવા માટે તૈયાર કરી દીધો.
> જ્યારે આરવના લગ્ન નક્કી થયા, ત્યારે તેણે પણ પોતાના ભૂતકાળને માન આપીને દેવાંશને લગ્નનું આમંત્રણ આપ્યું. દેવાંશ પણ ભૂલી ન શક્યો કે ભૂતકાળમાં આરવે એના માટે શું કર્યું હતું. લગ્નની આગલી રાતે જ્યારે ઘરના બધા જ કામો અને મહેમાનોની દોડધામ ચાલી રહી હતી, ત્યારે દેવાંશ થોડો સમય કાઢીને આરવના લગ્નમાં પહોંચી ગયો. બંને મળ્યા; એ આંખોમાં કોઈ ફરિયાદ કે અસંતોષ નહોતો, પણ એકબીજા માટે ઊંડું સન્માન અને એક શાંત સ્મિત હતું. દેવાંશે આરવને ભેટલો આપીને જીવનના આ નવા પ્રવાસ માટે દિલથી શુભેચ્છાઓ પાઠવી.
> અને આખરે, એ પવિત્ર ઘડી પણ આવી ગઈ.
> સમયના ઝુંડે બંનેને પોતપોતાની જગ્યાએ ગોઠવી દીધા હતા. દેવાંશ પછી હવે આરવના પણ એ જ છોકરી સાથે ધામધૂમથી લગ્ન થઈ ગયા. જીવનની આ સફરમાં પ્રેમની વ્યાખ્યા ભલે અલગ રહી હોય, પણ સમયની સાથે એ બધી જ કડવાશો, ઈર્ષ્યા અને અપેક્ષાઓ પાછળ છૂટી ગઈ હતી. આરવ હવે પોતાની પત્ની સાથે એક નવી અને શાંત દુનિયામાં પગ મૂકી ચૂક્યો હતો—જ્યાં ભૂતકાળની યાદોનો ભાર નહોતો, પણ ભવિષ્ય માટે એક પરિપક્વ સ્વીકાર હતો.
---
### વાર્તાનો આ પાયો અને જોડાણ:
> ભલે આરવ નોકરી કે કામના सिलसिलेમાં બીજા શહેરમાં રહેતો હતો, પણ એના મૂળ એ જૂના શહેરમાં જ જોડાયેલા હતા. દેવાંશના ઘરની બિલકુલ નજીક જ એના દાદાનું જૂનું ઘર હતું, અને વળી એ જ વિસ્તારમાં આરવનો બેસ્ટ ફ્રેન્ડ પણ રહેતો હતો. આ ત્રણેય બાબતો એક જ જગ્યાએ હોવાથી આરવનું ત્યાં વારંવાર આવવા-જવાનું રહેતું. ક્યારેક દાદાના ઘરના કામથી, તો ક્યારેક મિત્રને મળવાના બહાને—આરવના પગ અજાણતાં જ એ જ ગલીઓ તરફ વળી જતા, જ્યાં દેવાંશનું ઘર હતું. અને કદાચ આ જ વારંવારની આવન-જાવન અને નિકટતા હતી, જેણે એમના જીવનમાં આખી કહાનીની શરૂઆત કરી આપી હતી.
—
### વાર્તાનો આ મનોહર પ્રસંગ:
> સમય આગળ વધી ચૂક્યો હતો. એક દિવસ આરવ પોતાની પત્ની સાથે દેવાંશના ઘરે મહેમાનગતિ માટે ગયો. બંને પરિવારો વચ્ચે હવે એક સામાન્ય અને સૌહાર્દપૂર્ણ સંબંધ બંધાઈ ગયો હતો. પણ સમય જતાં, જ્યારે ક્યારેક કોઈ શુભ કે અશુભ પ્રસંગે આરવને એકલા જ દેવાંશના ઘરે જવાનું થતું, ત્યારે વાતાવરણમાં એક અલગ જ રોમાંચ આવી જતો.
> એકવાર એવા જ એક પ્રસંગે આરવ એકલો દેવાંશના ઘરે ગયો હતો. ત્યાં જૂની ઓફિસના કેટલાક અન્ય કોલીગ્સ (સાથીદારો) પણ આવ્યા હતા. જૂની યાદો તાજી થતી હતી અને બધા હસી-મજાક કરી રહ્યા હતા.
> વાતો-વાતોમાં અચાનક જ જૂના કોલીગ્સે હસતા-હસતા એ જૂનો વિષય છેડી દીધો અને બધાની સામે મજાકમાં આરવ અને દેવાંશને **"આજના જમાનાના પ્રેમીઓ (Lovers)"** કહી દીધા!
> એ શબ્દો સાંભળતા જ આખો રૂમ હાસ્યથી ગુંજી ઉઠ્યો. ભલે આજે બંને પોતપોતાની પત્નીઓ સાથે જીવી રહ્યા હતા અને પરિપક્વ થઈ ગયા હતા, પણ વર્ષો જૂની એ વાતો અને મસ્તી અચાનક સામે આવી જતાં દેવાંશ અને આરવ બંને શરમાઈ ગયા. એમના ચહેરા પર એક અજાણ્યું લજ્જાદાર સ્મિત આવી ગયું—જેમાં વર્ષો પહેલાંના એ અબોલા, ઝઘડા, એ રાતો અને એ અધૂરી લાગણીઓની એક મીઠી ઝલક છુપાયેલી હતી.
> સમય ભલે બદલાઈ ગયો હતો, પણ એ સંબંધની ઊંડાણ અને એનું અજીબ જોડાણ આજે પણ એટલું જ જીવંત હતું.
---
