સમયનો અદભુત શિલ્પી: એક નવો ઈતિહાસ
એક નાના અને શાંત ગામમાં 'આયુષ' નામનો એક યુવાન રહેતો હતો. આયુષના વિચારો અને સપનાં આજના સમય કરતાં બિલકુલ અલગ હતા. એ હંમેશાં કંઈક એવું નવું અને અનોખું કરવા માગતો હતો જે આજ સુધી કોઈએ ક્યારેય ન કર્યું હોય. ગામના લોકો એને હંમેશાં કહેતા કે, **"જે રસ્તે કોઈ ચાલ્યું નથી, તે રસ્તે ચાલવા જઈશ તો ચોક્કસ ઠોકર ખાશ."** પણ આયુષની જીદ કંઈક અલગ જ હતી.
એક દિવસ આયુષ ખૂબ જ ચિંતામાં હતો કારણ કે એણે પોતાના જીવનમાં એક મોટો પ્રોજેક્ટ કે લક્ષ્ય નક્કી કર્યું હતું, પણ કોઈ યોગ્ય માર્ગદર્શન કે પુસ્તક ન મળવાને કારણે એ સમજી શકતો ન હતો કે શરૂઆત ક્યાંથી કરવી. નિરાશાના વંટોળમાં ઘેરાયેલો એ ગામના એકાંત પર્વત પર ચાલ્યો ગયો. ત્યાં એક ખૂબ જ રહસ્યમય અને પ્રાચીન ગ્રંથાલય હતું, જ્યાં એક વૃદ્ધ સંત રહેતા હતા.
સંતે આયુષના ચહેરા પરની બેચેની જોઈ લીધી અને પૂછ્યું, "બેટા, તારી આંખોમાં કોઈ નવો રસ્તે જવાની અશાંતિ દેખાઈ રહી છે. શું વાત છે?"
આયુષે હાથ જોડીને કહ્યું, "મહારાજ, હું જીવનમાં એવું કંઈક કરવા માગું છું જે આજે સુધી ક્યારેય કોઈ શબ્દોમાં કે કોઈ વ્યક્તિ દ્વારા લખાયું ન હોય કે ન થયું હોય. પણ જ્યારે હું શરૂઆત કરવા જાઉં છું, ત્યારે મને કોઈ રસ્તો નથી મળતો. મને ડર લાગે છે કે ક્યાંક હું નિષ્ફળ તો નહીં જાઉં ને?"
સંત હસ્યા અને પોતાની ઝૂંપડીમાંથી એક સાદો, કોરો કાગળ અને એક કલમ (પેન) લાવીને આયુષના હાથમાં મૂકી દીધી. પછી સંતે જે વાત કહી તે આયુષના જીવનની કાયાપલટ કરી નાખી:
> "સાંભળ આયુષ! દુનિયામાં અત્યાર સુધી જે પણ લખાયું છે કે જે પણ ઇતિહાસ બન્યો છે, તે કોઈ બીજાનો રસ્તો હતો. જો તું પણ એ જ જૂના રસ્તે ચાલશે, તો તું માત્ર એક ભીડ બનીને રહી જઈશ. જે વાર્તા કે શબ્દો આજે સુધી કોઈએ નથી લખ્યા, તેનો અર્થ એ છે કે તે પૃષ્ઠ કોરું છે અને કુદરત ઈચ્છે છે કે એના પર પહેલો અક્ષર તું લખે."
>
સંતે આગળ સમજાવતા એક અદભુત ઉદાહરણ આપ્યું:
"જ્યારે આકાશમાં પહેલું વિમાન ઉડ્યું ત્યારે શું કોઈએ ક્યારેય એવું લખ્યું હતું કે વિમાન કેવી રીતે ઉડાડવું? ના! એના પહેલાં કોઈ શબ્દ જ નહોતા. જે લોકો ઇતિહાસ રચે છે, તેઓ ક્યારેય કોઈના લખેલા શબ્દો શોધતા નથી, પણ તેઓ પોતે પોતાના જીવનના શબ્દો જાતે લખે છે. ડર એ વાતનો નથી કે રસ્તો અજાણ્યો છે, ડર એ વાતનો છે કે તું બીજાના ચાલેલા રસ્તા પર ચાલવાની આદત છોડવા માગતો નથી."
સંતના આ શબ્દો સાંભળીને આયુષના મગજમાંથી ડરનો બધો જ કચરો સાફ થઈ ગયો. તેને અચાનક સમજાયું કે જે રસ્તો આજ સુધી કોઈએ નથી જોયો કે લખ્યો, એ જ તો એની સૌથી મોટી તાકાત છે કારણ કે ત્યાં કોની સાથે સ્પર્ધા જ નથી!
આયુષ ત્યાંથી પાછો ફર્યો. એણે પોતાના વિચારોને કાગળ પર ઉતારવાનું શરૂ કર્યું. કોઈનું અનુકરણ કરવાના બદલે પોતાની મૌલિક મહેનત, અથાક પરિશ્રમ અને અદભુત વિચારો સાથે એક નવો જ માર્ગ બનાવ્યો. શરૂઆતમાં મુશ્કેલીઓ ઘણી આવી, કોઈએ સાથ ન આપ્યો, પણ એ અટક્યો નહીં. થોડા જ સમયમાં આયુષે પોતાની મહેનતથી એવું અશક્ય કામ કરી બતાવ્યું જેની કલ્પના કોઈએ નહોતી કરી.
આજે એ જ ગામના યુવાનો આયુષને પોતાનો આદર્શ માને છે અને એના જીવનના નવા પાઠ શીખે છે.
આમજ આ આપડે આપડા જીવનમાં આ વાત ઉતારવી ખુબજ મહત્વની છે.
જીવનમાં ક્યારેય એવું ન વિચારો કે "આ કામ તો આજે સુધી કોઈએ નથી કર્યું તો હું કેમ કરીશ?" યાદ રાખો, જે કામ આજે પહેલીવાર થાય છે, કાલે એ જ દુનિયા માટે સૌથી મોટી પ્રેરણા બને છે. તમારા જીવનની વાર્તાના લેખક તમે ખુદ છો, એટલા એવું ક્યારેય ન બનવા દો જે કોઈએ ન લખ્યું હોય, પણ એવું ચોક્કસ લખો જે ભવિષ્યમાં દુનિયા યાદ રાખે.
