સોમનાથના દરિયા કિનારે અદ્રશ્ય થયેલી 'ટાઈમ-મશીન' વાન અને અનોખી પિકનિક
જ્યારે જામનગરના ચાર ભાઈબંધો—હાર્દિક, વિપુલ, પરેશ અને કલ્પેશ—એક રવિવારે સવારે અચાનક ગાડી લઈને સોમનાથના દરિયા કિનારે પહોંચ્યા, ત્યારે કોઈને ખબર નહોતી કે આજનો દિવસ સામાન્ય નહીં રહે. કાર હજી તો દરિયાઈ કાંઠાની રેતીમાં પાર્ક કરી જ હતી, ત્યાં જ ગાડીની આગળની બોનેટ પર એક ચમકતી કાંસાની પ્લેટ અચાનક પ્રગટ થઈ, જેની ઉપર જૂની ભાષામાં કંડારેલું હતું: ‘આજે સમય તમારી સાથે મસ્તી કરશે!’
પરેશ પોતાની ઘડિયાળ સામે જોતાં જોતાં બોલ્યો, "અરે ભાઈઓ, આ કોઈની મજાક લાગે છે. જો તો ખરા, મારી ઘડિયાળના કાંટા ઊંધા ફરવા માંડ્યા છે!"
"મજાક શું કામ હોય? મને તો લાગે છે કે આ વિપુલની જ કોઈ નવી હરકત છે, હંમેશાં આવી અજીબ શરતો એ જ મૂકે છે!" હાર્દિકે પોતાની લાક્ષણિક અદામાં વિપુલ સામે શંકાની નજરે જોઈને તકરાર શરૂ કરી દીધી.
વિપુલ તરત જ ઊંચા અવાજે બોલ્યો, "અરે હાર્દિકભાઈ, હું તો હજી હમણાં જ કારમાંથી ઉતર્યો છું! મારી પર ખોટા આક્ષેપ મૂકવાનું બંધ કરો. વળી, તું તો હંમેશાં મારી જ પંચાત કરવા બેસી જાય છે."
આ નાની સરખી તકરાર હજી તો આગળ વધતી જ હતી, ત્યાં જ કલ્પેશે દરિયાના મોજાં તરફ ઈશારો કરીને બૂમ પાડી, "અરે યાર ઝઘડા કરવાનું બંધ કરો અને પેલું દરિયામાં જુઓ! પાણીની વચ્ચે આ શું દેખાઈ રહ્યું છે?"
બધાની નજર દરિયાના પાણી પર પડી તો એક અદભુત દ્રશ્ય જોવા મળ્યું. દરિયાના મોજાં વચ્ચે એક ખૂબ જ જૂની અને વિચિત્ર ડિઝાઇનવાળી ફોર-વ્હીલર વાન હવામાં તણાઈ રહી હતી, જેમાંથી રંગબેરંગી રોશની નીકળી રહી હતી. આજ દિન સુધી સોમનાથના આ શાંત કિનારે કોઈએ આવું રહસ્ય ક્યારેય જોયું નહોતું અને ન તો કોઈએ કલ્પના કરી હતી કે દરિયામાંથી કોઈ વાન બહાર આવી શકે છે.
ચારેય મિત્રોનો ડર ધીમે-ધીમે ઉત્સુકતામાં બદલાઈ ગયો. તેઓ હિંમત કરીને વાનની નજીક ગયા. જેવી વાનની નજીક પહોંચ્યા, તેવું વાનનું બારણું જાતે જ ખૂલી ગયું અને અંદરથી એક વિચિત્ર અવાજ આવ્યો: "જો તમારે તમારી આ તકરાર અને રહસ્યનો ઉકેલ લાવવો હોય, તો આ વાનમાં બેસીને ભૂતકાળ અથવા ભવિષ્યની એક સફર કરવી પડશે!"
હાર્દિકે ડરતા-ડરતા કહ્યું, "ભાઈઓ, જો આ કોઈ ભૂતપ્રેતની જાળ હોય તો આપણે ફસાઈ જઈશું."
"ડરો છો કેમ? મર્દ ક્યારેય ડરે નહીં!" કલ્પેશે જોશમાં આવીને સૌથી પહેલાં વાનની અંદર પગ મૂક્યો. બાકીના ત્રણેય મિત્રો પણ એકબીજા સામે જોઈને હસી પડ્યા અને અંદર ગોઠવાઈ ગયા.
વાન અચાનક જ હવામાં ઊડી અને પળવારમાં તો જાણે સમયના રેસા ચીરીને આગળ વધવા લાગી. વાનની અંદર એક મોટી સ્ક્રીન પર જામનગરની બજારો, સોમનાથના પ્રાચીન મંદિરો અને બાળપણની યાદો એક પછી એક ફિલ્મી ફ્લેશબેકની જેમ ફરવા લાગી. સ્ક્રીન પર લખેલું આવ્યું: “જીવનની સાચી મજા લડવામાં નહીં, પણ સાથે મળીને હસવામાં છે.”
આ લાઇન વાંચતાની સાથે જ ચારેય મિત્રોના મોઢા પરથી ગુસ્સો ગાયબ થઈ ગયો અને ખડખડાટ હાસ્ય વ્યાપી ગયું. વિપુલે હસીને હાર્દિકને ભેટી પડ્યો અને બોલ્યો, "બરોબર છે ભાઈ, વાત તો સાચી છે. આપણે વગર કામના મુદ્દે શું કામ લડતા હતા?"
બધા મિત્રોએ હસીને એકબીજાની માફી માંગી અને વાને પાછી સોમનાથના કિનારે લેન્ડિંગ કર્યું. જેવી વાન જમીન પર સ્પર્શ થઈ, તેવું તે અચાનક હવામાં અદ્રશ્ય થઈ ગઈ અને પાછળ છોડી ગઈ ફક્ત ગરમાગરમ ચા અને ભજીયાની એક કિટ!
આ રહસ્યમય અને હસાવનારી પિકનિક પૂરી થઈ ત્યારે સૂર્યાસ્ત થઈ ચૂક્યો હતો. આજના આ અનોખા અનુભવે ચારેય મિત્રોના દિલ જીતી લીધા હતા, જે જીવનભર યાદ રહે તેવી એક અદભુત ક્ષણ બની ગઈ હતી.
