અધ્યાય ૪
તો જે કોઈ આ ડાયરી વાંચે…”
કાવ્યાને બચાવી લેજો.
⸻
કાવ્યાની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા.
“એ મને ઓળખતી પણ નહોતી… છતાં મારી ચિંતા કરતી હતી.”
એટલામાં…
ડાયરીમાંથી એક નાનું કવર નીચે પડ્યું.
કાવ્યાએ કવર ખોલ્યું.
અંદર એક પેનડ્રાઇવ હતી.
તેની ઉપર લખેલું હતું…
“સત્યનો છેલ્લો પુરાવો.”
અર્જુનના ચહેરા પર આશાની કિરણ દેખાઈ.
“જો આમાં વીડિયો કે દસ્તાવેજ હશે… તો વિરેન કાયદાથી બચી નહીં શકે.”
⸻
એટલામાં ગેસ્ટહાઉસની લાઇટ અચાનક બંધ થઈ ગઈ.
આખો રૂમ અંધકારમાં ડૂબી ગયો.
બહાર કોઈના પગલાં સંભળાયા.
પછી…
દરવાજા પર ત્રણ જોરદાર ટકોરા પડ્યા.
ઠક… ઠક… ઠક…
કોઈ ધીમા અવાજે બોલ્યું…
“કાવ્યા… દરવાજો ખોલ. હું આર્યા છું.”
કાવ્યા અને અર્જુન એકબીજાને જોઈ રહ્યા.
આર્યાની ડાયરી તો કહી રહી હતી કે કદાચ તે જીવતી નથી…
તો પછી…
દરવાજાની બહાર કોણ ઊભું હતું?
માઇન્ડ વિરેન નહોતો…”
કાવ્યા અને આર્યા બંને એકસાથે આગળ વળ્યાં.
ડૉક્ટરે આગળ કહ્યું…
“વિરેન તો માત્ર એક માણસના આદેશનું પાલન કરતો હતો.”
સ્ક્રીન પર એક ફોટો દેખાયો.
તે ફોટો જોઈને કાવ્યાના હાથ કંપવા લાગ્યા.
ફોટામાં હતો…
જગદીશભાઈ.
“ના…!” કાવ્યા ચીસ પાડી.
“આ ખોટું હોઈ શકે નહીં.”
આર્યા પણ સ્તબ્ધ થઈ ગઈ.
“જે માણસને આપણે વર્ષોથી પિતા માનતા હતા… શું એ જ આ બધાની પાછળ હતો?”
એટલામાં જગદીશભાઈનો ફોન આવ્યો.
કાવ્યાએ કંપતા હાથે ફોન ઉપાડ્યો.
સામેથી તેમનો રડતો અવાજ આવ્યો.
“કાવ્યા… હું જાણું છું કે તું હવે બધું જાણીને મને નફરત કરશે.”
“પણ એક વાર મને મળ. મારી પાસે આખું સત્ય છે.”
ફોન કપાઈ ગયો.
રૂમમાં ફરી મૌન છવાઈ ગયું.
કાવ્યાએ ધીમેથી કહ્યું,
“હવે સમય આવી ગયો છે.”
“સત્ય સાંભળવાનો…”
“અને નિર્ણય કરવાનો કે ગુનેગાર ખરેખર કોણ છે.”
બહાર વરસાદ બંધ થઈ ગયો હતો.
પણ…
તોફાન હજુ શરૂ થવાનું બાકી હતું.
રાત્રિના ત્રણ વાગ્યા હતા.
કાવ્યા, આર્યા અને અર્જુન હવેલી તરફ નીકળ્યા. ત્રણેયના મનમાં અનેક પ્રશ્નો હતા.
શું ખરેખર જગદીશભાઈ જ આ બધાના જવાબદાર હતા?
કે કોઈએ વર્ષોથી તેમને ગુનેગાર તરીકે રજૂ કર્યા હતા?
હવેલીમાં પ્રવેશતા જ કાવ્યાએ જોયું કે આખું ઘર અંધકારમાં ડૂબેલું હતું. માત્ર ડ્રોઇંગ રૂમમાં એક દીવો બળતો હતો.
જગદીશભાઈ એકલા બેઠા હતા.
તેમની સામે જૂના કાગળો, કેટલીક તસવીરો અને એક ફાઈલ ખુલ્લી પડી હતી.
કાવ્યા અંદર આવી.
“મારે એક જ પ્રશ્ન છે…”
“શું તમે આ બધાના જવાબદાર છો?”
જગદીશભાઈએ ધીમેથી માથું ઊંચું કર્યું.
તેમની આંખોમાંથી સતત આંસુ વહેતા હતા.
“હા…”
આ શબ્દ સાંભળીને આર્યાના પગ લથડી ગયા.
પણ જગદીશભાઈ તરત જ આગળ બોલ્યા…
“હું ગુનેગાર છું…”
“પણ બાળક ચોરીનો નહીં.”
રૂમમાં ફરી શાંતિ છવાઈ ગઈ.
“તો પછી…?”
જગદીશભાઈએ વર્ષો જૂની ફાઈલ ખોલી.
“વિરેન મારો નાનો ભાઈ હતો.”
આ સાંભળીને ત્રણેય ચોંકી ગયા.
“તેને જુગાર અને દેવાની ખરાબ લત હતી. કરોડો રૂપિયાનું દેવું હતું. જ્યારે તેને ખબર પડી કે અમારા પરિવારની મિલકત માત્ર વારસદારને જ મળશે, ત્યારે તેણે એક ભયાનક યોજના બનાવી.”
“હોસ્પિટલમાંથી બાળકીને ચોરીને વર્ષો પછી વારસદાર બનાવી મિલકત પોતાના કબજામાં લેવાની.”
કાવ્યા ધીમેથી બોલી,
“એટલે જ તેણે આર્યાને પોતાની પાસે રાખી…”
“હા.”
જગદીશભાઈએ જવાબ આપ્યો.
“પણ મને આ વાતની ખબર ખૂબ મોડે પડી.”
“મેં પોલીસમાં ફરિયાદ કરવાની કોશિશ કરી.”
“વિરેને મને ધમકી આપી.”
“જો મેં મોઢું ખોલ્યું હોત…”
“તો તે બંને બાળકીઓને મારી નાખત.”
રૂમમાં ફરી મૌન છવાઈ ગયું.
જગદીશભાઈએ રડતા રડતા કહ્યું,
“મેં મારી આખી જિંદગી એક આશામાં જીવી…”
“કે એક દિવસ મારી બંને દીકરીઓ જીવતી મળી જશે.”
આર્યાની આંખોમાંથી આંસુ વહેવા લાગ્યા.
તે ધીમે ધીમે આગળ વધી.
વર્ષો પછી પહેલી વાર તેણે જગદીશભાઈને ગળે લગાવી લીધા.
“પપ્પા…”
આ એક શબ્દ સાંભળતાં જ જગદીશભાઈ ફૂટી ફૂટી રડી પડ્યા.
કાવ્યા પણ પોતાની આંખોના આંસુ રોકી શકી નહીં.
તેને સમજાયું કે લોહીનો સંબંધ જેટલો મોટો હોય છે, એટલો જ મોટો સંબંધ પ્રેમનો પણ હોય છે.
⸻
એટલામાં…
હવેલીની બહાર ગાડીના ટાયરના ઘસાવાનો જોરદાર અવાજ આવ્યો.
અર્જુન બારી પાસે દોડ્યો.
તેના ચહેરાનો રંગ ઊડી ગયો.
“કાવ્યા…”
“વિરેન અહીં આવી ગયો છે.”
બહાર લગભગ દસ માણસો સાથે વિરેન ઊભો હતો.
તેના હાથમાં બંદૂક હતી.
તે જોરથી બોલ્યો,
“દરવાજો ખોલો.”
“નહીંતર આજે આ હવેલીમાં કોઈ જીવતું નહીં બચે.”
રૂમમાં ડર છવાઈ ગયો.
જગદીશભાઈ ધીમેથી ઊભા થયા.
તેમણે કાવ્યા અને આર્યાને પાછળ રહેવાનું કહ્યું.
પછી ધીમેથી બોલ્યા…
“આજે ભાગવાનો દિવસ નથી.”
“આજે…”
૨૮ વર્ષ જૂના પાપનો હિસાબ કરવાનો દિવસ છે.
બહાર વીજળી કડકી.
હવેલીના દરવાજા પર વિરેનનો પહેલો પ્રહાર થયો…
ધડામ!
અને સાથે જ…
આ વાર્તાની સૌથી મોટી ટક્કર શરૂ થઈ.
સીડી પરથી દોડતો હતો.
વરસાદને કારણે સીડી ભીની હતી.
તેનો પગ લપસ્યો…
અને તે નીચે પટકાયો.
જ્યારે પોલીસ તેની પાસે પહોંચી…
ત્યારે તેના હાથમાંથી બંદૂક સરકી ગઈ હતી.
તેના ચહેરા પર પહેલી વાર પસ્તાવો દેખાતો હતો.
તે ધીમેથી બોલ્યો,
“એક લોભે…”
“મારું આખું જીવન બગાડી દીધું…”
અને તેણે આંખો બંધ કરી દીધી.
⸻
હોસ્પિટલમાં જગદીશભાઈનું ઓપરેશન થયું.
ડૉક્ટર બહાર આવ્યા અને સ્મિત કરીને બોલ્યા,
“હવે તેઓ જોખમમાંથી બહાર છે.”
કાવ્યા અને આર્યાએ રાહતનો શ્વાસ લીધો.
બંને બહેનોએ એકબીજાને ગળે લગાવી.
કાવ્યાએ ધીમેથી કહ્યું,
“ભગવાને આપણને લોહીનો સંબંધ મોડો આપ્યો…”
“પણ દિલનો સંબંધ તો પહેલેથી જ બનાવી દીધો હતો.”
આર્યાએ સ્મિત સાથે જવાબ આપ્યો,
“હવે કોઈ આપણને અલગ નહીં કરી શકે.”
હવેલીમાં વર્ષો પછી ફરીથી હાસ્ય સંભળાવા લાગ્યું.
પણ હજુ એક કામ બાકી હતું…
ભાડે આપેલું સુખ હવે સાચા સુખમાં કેવી રીતે બદલાશે?
એનો જવાબ અંતિમ અધ્યાયમાં મળશે.
ત્રણ મહિના પછી…
હવેલી આજે પહેલાં કરતાં સાવ અલગ દેખાતી હતી. જે ઘરમાં વર્ષો સુધી સન્નાટો હતો, ત્યાં હવે હાસ્ય, વાતો અને પ્રેમ ગુંજી રહ્યો હતો.
જગદીશભાઈ સંપૂર્ણ સ્વસ્થ થઈ ગયા હતા. શારદાબેન પણ ધીમે ધીમે સાજા થઈ રહ્યા હતા.
એક સાંજે બધા બગીચામાં સાથે બેઠા હતા. સૂર્યાસ્તનો સોનેરી પ્રકાશ આખી હવેલી પર છવાઈ ગયો હતો.
જગદીશભાઈએ કાવ્યાને પ્રેમથી બોલાવ્યું.
“દીકરી, આજે તારા માટે કંઈક છે.”
તેમણે એક મોટું કવર તેના હાથમાં મૂક્યું.
કાવ્યાએ કવર ખોલ્યું.
અંદર એક ચેક હતો…
₹1,00,00,000 (એક કરોડ રૂપિયા).
આ જ રકમ…
જેના માટે કાવ્યા એક વર્ષ પહેલાં આ હવેલીમાં આવી હતી.
જગદીશભાઈ સ્મિત સાથે બોલ્યા,
“આ તારો હક છે.”
કાવ્યાએ ચેક તરફ જોયું…
પછી ધીમેથી તે ચેક પાછો જગદીશભાઈના હાથમાં મૂકી દીધો.
રૂમમાં બેઠેલા બધા લોકો આશ્ચર્યમાં પડી ગયા.
“મને આ પૈસાની હવે જરૂર નથી.”
જગદીશભાઈ ચોંકી ગયા.
“પણ દીકરી… આ તો આપણો વચન હતો.”
કાવ્યાએ આંખોમાં આંસુ સાથે કહ્યું,
“હું અહીં પૈસા માટે આવી હતી.”
“પણ અહીંથી હું જે લઈને જઈ રહી છું…”
“એ કોઈ બેંકમાં મળતું નથી.”
તે આર્યા તરફ ફરી.
“મને મારી બહેન મળી.”
પછી શારદાબેન તરફ જોઈ.
“મને મારી મા મળી.”
અને છેલ્લે જગદીશભાઈનો હાથ પકડીને બોલી.
“મને મારા પિતા મળ્યા.”
“આ એક કરોડ રૂપિયા કરતાં પણ વધારે કિંમતી છે.”
શારદાબેન કાવ્યાને ગળે લગાવીને રડી પડ્યા.
⸻
થોડી વારમાં અર્જુન ત્યાં આવ્યો.
તેના હાથમાં એક ફાઈલ હતી.
“આ શું છે?” કાવ્યાએ પૂછ્યું.
અર્જુને સ્મિત સાથે કહ્યું,
“તારા સપનાની શરૂઆત.”
ફાઈલમાં એક ટ્રસ્ટના દસ્તાવેજો હતા.
નામ વાંચીને કાવ્યાની આંખો ભીની થઈ ગઈ.
“આર્યા–કાવ્યા સ્માઇલ ફાઉન્ડેશન.”
જગદીશભાઈએ કહ્યું,
“આ પૈસાથી હવે એવી અનાથ દીકરીઓને ભણાવવામાં આવશે, જેમને જીવનમાં પરિવારનો સાથ નથી.”
કાવ્યાએ ગર્વથી કહ્યું,
“જે દુઃખ આપણે સહન કર્યું છે…”
“એ હવે બીજી કોઈ દીકરીને સહન ન કરવું પડે.”
⸻
એક વર્ષ પછી…
આ ટ્રસ્ટ સમગ્ર ગુજરાતમાં જાણીતી સંસ્થા બની ગઈ.
સેકડો દીકરીઓને શિક્ષણ, ઘર અને નવી ઓળખ મળી.
હવેલી હવે માત્ર એક ઘર નહોતું.
એ પ્રેમનું સરનામું બની ગયું હતું.
⸻
એક સાંજે કાવ્યા હવેલીની બાલ્કનીમાં ઊભી હતી.
અર્જુન તેની બાજુમાં આવીને ઊભો રહ્યો.
“એક વાત પૂછું?”
કાવ્યા હસીને બોલી,
“પૂછ.”
“જો તું એ દિવસે આ હવેલીમાં આવી ન હોત…”
“તો?”
કાવ્યાએ આકાશ તરફ જોયું.
“તો કદાચ હું આજે પણ પૈસા શોધતી હોત…”
“પણ મને પરિવાર ક્યારેય ન મળ્યો હોત.”
અર્જુને ધીમેથી તેનો હાથ પકડી લીધો.
“હવે?”
કાવ્યાએ સ્મિત કરીને જવાબ આપ્યો.
“હવે હું ભાડે આપેલું સુખ નથી જીવતી…”
“હું મારું પોતાનું સુખ જીવું છું.”
⸻
વર્ષો પછી…
હવેલીના દરવાજા પર એક નવી નેમપ્લેટ લગાવવામાં આવી.
“મહેતા પરિવાર”
તેની નીચે એક નાની પિત્તળની તકતી પર લખેલું હતું—
“સંબંધો પૈસાથી નથી બનતા, પ્રેમથી બને છે. અને સાચું સુખ ક્યારેય ભાડે મળતું નથી… તે તો દિલથી કમાવવું પડે છે.”
પવનનો હળવો ઝોકો આવ્યો.
હવેલીના આંગણામાં હાસ્ય ફરી ગુંજી ઊઠ્યું.
અને…
‘ભાડે આપેલું સુખ’ આખરે ‘સાચા સુખ’માં બદલાઈ ગયું.
– સમાપ્ત –
