અધ્યાય ૨
આખી રાત કાવ્યા પથારીમાં પડખાં ફેરવતી રહી. ફોટો, હોસ્પિટલની તારીખ અને અજાણ્યા વ્યક્તિનો સંદેશ—આ બધું તેના મનમાં સતત ફરી રહ્યું હતું.
સવારે તેણે નક્કી કરી લીધું.
“આજે હું સત્ય શોધીને જ રહીશ.”
તે ફોટામાં દેખાતી હોસ્પિટલનું નામ ધ્યાનથી વાંચવા લાગી. અક્ષરો ઝાંખા થઈ ગયા હતા, છતાં એક નામ સ્પષ્ટ દેખાતું હતું—“શાંતિ જીવન હોસ્પિટલ.”
કાવ્યા સીધી ત્યાં પહોંચી.
હવે તે હોસ્પિટલ પહેલાની જેવી નહોતી. જૂની ઇમારતનો મોટો ભાગ તોડી નાખવામાં આવ્યો હતો અને તેની જગ્યાએ નવી બિલ્ડિંગ ઊભી થઈ હતી. રિસેપ્શન પર બેઠેલી યુવતીએ કહ્યું,
“1998ના રેકોર્ડ? મેડમ, એ બધા તો સ્ટોરરૂમમાં હશે. એટલા જૂના રેકોર્ડ સરળતાથી મળતા નથી.”
કાવ્યાએ વિનંતી કરી.
“મહેરબાની કરીને એક વાર તપાસી આપો. આ મારા જીવનનો પ્રશ્ન છે.”
થોડી વાર પછી હોસ્પિટલના વૃદ્ધ રેકોર્ડ-કીપર, રમણલાલભાઈ આવ્યા.
તેમણે કાવ્યાને એક નજર જોઈ… અને અચાનક તેમની આંખો પહોળી થઈ ગઈ.
“તું…?”
કાવ્યા ચોંકી ગઈ.
“તમે મને ઓળખો છો?”
રમણલાલભાઈ થોડા ક્ષણ ચૂપ રહ્યા.
“મને એવું લાગે છે કે મેં તને વર્ષો પહેલાં જોયી છે… જ્યારે તું જન્મી હતી.”
કાવ્યાનું હૃદય ઝડપથી ધબકવા લાગ્યું.
તેઓ તેને હોસ્પિટલના જૂના રેકોર્ડ રૂમમાં લઈ ગયા. ધૂળથી ભરેલી ફાઈલોમાંથી એક જાડી ફાઈલ બહાર કાઢી.
તેના પર લખેલું હતું:
“14 ઓગસ્ટ 1998 – ખાસ કેસ.”
કાવ્યાના હાથ કંપી રહ્યા હતા.
ફાઈલ ખોલતાં તેમાં બે નવજાત બાળકીનો ઉલ્લેખ હતો.
બાળક નંબર ૧ – આર્યા જગદીશ મહેતાબાળક નંબર ૨ – નામ નોંધાયેલું નથી
કાવ્યા આશ્ચર્યમાં પડી ગઈ.
“બે બાળકીઓ…?”
રમણલાલભાઈએ ધીમેથી કહ્યું,
“એ દિવસે હોસ્પિટલમાં ભારે વરસાદ હતો. વીજળી બંધ થઈ ગઈ હતી. થોડા સમય માટે આખી હોસ્પિટલમાં અફરાતફરી મચી ગઈ હતી.”
“પછી શું થયું?”
“એ પછી… એક બાળકીને કોઈ અજાણી સ્ત્રી હોસ્પિટલમાંથી લઈને ભાગી ગઈ.”
કાવ્યાનો શ્વાસ અટકી ગયો.
“એ… બીજી બાળકી કોણ હતી?”
રમણલાલભાઈએ દુઃખી અવાજમાં કહ્યું,
“આજ સુધી કોઈને ખબર નથી.”
ત્યાં જ એક નર્સ દોડતી આવી.
“સાહેબ! કોઈ માણસ બહાર ઉભો છે. તે આ ફાઈલ માંગે છે.”
રમણલાલભાઈના ચહેરા પર ગભરાટ આવી ગયો.
“કાવ્યા, આ ફાઈલ કોઈના હાથમાં ન જવી જોઈએ.”
તેમણે ઝડપથી ફાઈલ કાવ્યાના હાથમાં આપી.
“દોડ… પાછળના દરવાજેથી નીકળી જા.”
કાવ્યા પાછળના દરવાજેથી બહાર દોડી.
તેના પાછળ કોઈના પગલાંનો અવાજ આવી રહ્યો હતો.
તે રસ્તા પર આવીને ટેક્સીમાં બેસી ગઈ.
થોડા સમય પછી જ્યારે તેણે ફાઈલ ફરી ખોલી…
ત્યારે એક કાગળ ગાયબ હતો.
એ કાગળ કદાચ આખા રહસ્યનો સૌથી મોટો પુરાવો હતો.
અને ફાઈલના છેલ્લા પાનાં પર લાલ શાહીથી લખેલું હતું—
“જો કાવ્યા આ ફાઈલ સુધી પહોંચી ગઈ હોય… તો હવે તેને જીવતી ન છોડશો.”
કાવ્યાના હાથમાંથી ફાઈલ નીચે પડી ગઈ.
આખરે…
તે કોના નિશાના પર આવી ગઈ હતી?
કાવ્યા ટેક્સીની બારીમાંથી બહાર જોઈ રહી હતી. વરસાદ ફરી શરૂ થઈ ગયો હતો. તેના હાથમાં રહેલી ફાઈલ ભીની થઈ રહી હતી, પરંતુ તેના મનમાં એક જ પ્રશ્ન ગૂંજી રહ્યો હતો…
“મને મારવા કોણ માંગે છે?”
અચાનક તેને લાગ્યું કે એક કાળી એસયુવી સતત ટેક્સીનો પીછો કરી રહી છે.
“ભાઈ, ગાડી થોડું ઝડપથી ચલાવો,” કાવ્યાએ ડ્રાઈવરને કહ્યું.
ડ્રાઈવરે રિયર-વ્યૂ મિરરમાં જોયું.
“મેડમ… લાગે છે કોઈ ખરેખર આપણો પીછો કરે છે.”
ટેક્સી ઝડપથી આગળ વધી, પરંતુ કાળી ગાડી પણ પાછળ જ રહી.
થોડી જ વારમાં શહેરના વ્યસ્ત રસ્તા પર ટ્રાફિક જામ થઈ ગયો.
કાવ્યાનું હૃદય જોરથી ધબકવા લાગ્યું.
કાળી ગાડીમાંથી બે માણસો નીચે ઉતર્યા. બંનેએ કાળા કપડાં પહેર્યા હતા અને ચહેરા માસ્કથી ઢંકાયેલા હતા.
“ફાઈલ લઈ લો!” તેમામાંથી એકે બૂમ પાડી.
ડ્રાઈવરે તરત જ કહ્યું,
“મેડમ, પાછળનો દરવાજો ખોલો અને દોડી જાવ.”
કાવ્યા ફાઈલ લઈને દોડવા લાગી.
વરસાદમાં લોકોની ભીડ વચ્ચે તે ઝડપથી આગળ વધી રહી હતી.
પાછળથી પગલાંનો અવાજ નજીક આવતો હતો.
અચાનક કોઈએ તેનો હાથ પકડી લીધો.
કાવ્યા ચીસ પાડવા જતી હતી કે સામે ઊભેલા યુવાને ધીમેથી કહ્યું,
“ડરશો નહીં. હું તમને બચાવવા આવ્યો છું.”
“તમે કોણ છો?”
“મારું નામ અર્જુન છે.”
અર્જુને કાવ્યાને એક સાંકડી ગલીમાં લઈ ગયો. બંને એક જૂના ગોડાઉનમાં છુપાઈ ગયા.
થોડી મિનિટો પછી પીછો કરનારા માણસો ત્યાંથી પસાર થઈ ગયા.
કાવ્યાએ ઊંડો શ્વાસ લીધો.
“તમે મારી મદદ કેમ કરી?”
અર્જુન થોડા સમય સુધી ચૂપ રહ્યો.
પછી તેણે ખિસ્સામાંથી એક જૂનો ફોટો કાઢ્યો.
તે જ ફોટો…
જેમાં આર્યા અને નાની બાળકી હતી.
“આ ફોટો તમારી પાસે કેવી રીતે આવ્યો?” કાવ્યાએ આશ્ચર્યથી પૂછ્યું.
અર્જુને જવાબ આપ્યો,
“કારણ કે હું પણ છેલ્લા દસ વર્ષથી આ રહસ્ય શોધી રહ્યો છું.”
“એટલે તમને ખબર છે કે હું કોણ છું?”
“ના… પરંતુ મને એટલી ખબર છે કે તારો જન્મ કોઈ સામાન્ય ઘટના નહો
કાવ્યાની આંખોમાં આશા ઝળહળી.
“તો મને બધું કહો.”
અર્જુને માથું હલાવ્યું.
“હજુ નહીં. કારણ કે આ શહેરમાં કોઈ એવો છે, જે દરેક સત્ય બહાર આવે તે પહેલાં તેને દબાવી દે છે.”
એટલામાં કાવ્યાનો મોબાઇલ વાગ્યો.
સ્ક્રીન પર નામ હતું…
જગદીશભાઈ.
કાવ્યાએ તરત ફોન ઉપાડ્યો.
સામેથી રડતો અવાજ આવ્યો.
“કાવ્યા… જલ્દી ઘરે આવ.”
“શું થયું?”
જગદીશભાઈનો અવાજ તૂટી ગયો.
“શારદાબેન પર હુમલો થયો છે…”
કાવ્યાના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ.
“શું… તેઓ ઠીક છે?”
થોડી ક્ષણ મૌન રહ્યું.
પછી માત્ર એક જ વાક્ય સંભળાયું…
“હુમલો કરનાર એક જ વાત બોલ્યો હતો—‘કાવ્યાને સત્ય સુધી પહોંચવા ન દો.’”
ફોન કપાઈ ગયો.
કાવ્યા અને અર્જુન તરત હવેલી તરફ દોડી નીકળ્યા.
પણ તેમને ખબર નહોતી…
કે હવેલીમાં તેમનો ઇંતજાર માત્ર દુઃખ નહીં…
એક એવું સત્ય કરી રહ્યું હતું, જે કાવ્યાની આખી ઓળખ બદલી નાખશે.
