અધ્યાય ૩
હવેલીની બહાર એમ્બ્યુલન્સ ઊભી હતી. પોલીસની બે ગાડીઓ પણ આવી ગઈ હતી. આખું વાતાવરણ ગમગીન હતું.
કાવ્યા અને અર્જુન દોડતા અંદર પહોંચ્યા.
શારદાબેનને હોસ્પિટલ લઈ જવાની તૈયારી ચાલી રહી હતી. તેમના માથા પર પટ્ટી બંધાયેલી હતી અને હાથમાંથી લોહી વહી રહ્યું હતું.
જગદીશભાઈ કાવ્યાને જોઈને રડી પડ્યા.
"દીકરી... અમે હવે વધુ સમય સુધી સત્ય છુપાવી શકીશું નહીં."
કાવ્યા તેમની પાસે બેઠી.
"મને બધું જાણવું છે. કૃપા કરીને હવે કંઈ છુપાવશો નહીં."
શારદાબેને કાવ્યાનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો.
તેમની આંખોમાં પસ્તાવો હતો.
"આજે જે કંઈ કહું છું, એ સાંભળ્યા પછી કદાચ તું અમને ક્યારેય માફ નહીં કરે..."
રૂમમાં સંપૂર્ણ શાંતિ છવાઈ ગઈ.
---
"અઠ્ઠાવીસ વર્ષ પહેલાં..."
"અમારી દીકરી આર્યાનો જન્મ થવાનો હતો. એ જ દિવસે હોસ્પિટલમાં બીજી એક સ્ત્રીએ પણ દીકરીને જન્મ આપ્યો."
"અચાનક હોસ્પિટલમાં આગ લાગી. ધુમાડો, અંધારું અને ભાગદોડ મચી ગઈ."
"એ દરમિયાન કોઈ અજાણ્યા માણસે બંને બાળકીઓને ઉઠાવી લીધી."
કાવ્યા એકદમ ધ્યાનથી સાંભળી રહી હતી.
"થોડી વાર પછી માત્ર એક જ બાળકી મળી..."
"અને અમે માની લીધું કે એ અમારી આર્યા છે."
કાવ્યાએ ધીમેથી પૂછ્યું,
"તો પછી...?"
શારદાબેનની આંખોમાંથી આંસુ વહી નીકળ્યાં.
"વર્ષો પછી અમને ખબર પડી કે હોસ્પિટલમાંથી મળેલી બાળકી અમારી આર્યા નહોતી."
કાવ્યા સ્તબ્ધ થઈ ગઈ.
"એટલે...?"
"એટલે કે..."
જગદીશભાઈનો અવાજ ધ્રૂજી ગયો.
"એ બાળકી... તું હતી, કાવ્યા."
રૂમમાં એકદમ શાંતિ છવાઈ ગઈ.
કાવ્યાને લાગ્યું કે સમય અટકી ગયો.
"ના... આ શક્ય નથી..."
"તો મારા માતા-પિતા...?"
શારદાબેન બોલ્યાં,
"જે લોકોએ તને ઉછેરી, તેઓએ તને દિલથી પ્રેમ કર્યો. તેઓ તારા સાચા માતા-પિતા ન હતા, પરંતુ તેમણે ક્યારેય તને પોતાની દીકરીથી ઓછી માની નહીં."
કાવ્યાની આંખોમાંથી આંસુ ધોધમાર વહેવા લાગ્યા.
"અને તમારી સાચી દીકરી આર્યા...?"
જગદીશભાઈએ ધીમેથી માથું ઝુકાવ્યું.
"અમે આજ સુધી તેને શોધી રહ્યા છીએ."
---
એટલામાં અર્જુન આગળ આવ્યો.
"મને લાગે છે કે આર્યા જીવતી છે."
બધા ચોંકી ગયા.
"શું કહ્યું તમે?" કાવ્યાએ પૂછ્યું.
અર્જુને પોતાના બેગમાંથી એક જૂની ફાઈલ બહાર કાઢી.
"છ મહિના પહેલાં મને એક આશ્રમના રેકોર્ડ મળ્યા હતા. ત્યાં એક યુવતી ઉછરી હતી, જેના હાથ પર જન્મથી એક ચાંદ જેવું નિશાન હતું."
શારદાબેન તરત બો ઊઠ્યાં,
“અમારી આર્યાના હાથ પર પણ એવું જ નિશાન હતું!”
અર્જુને માથું હલાવ્યું.
“પણ…”
“એ યુવતી છ વર્ષ પહેલાં અચાનક ગાયબ થઈ ગઈ.”
કાવ્યાનું મન ફરી એકવાર આશા અને ભય વચ્ચે અટવાઈ ગયું.
“એ ક્યાં ગઈ?”
અર્જુને જવાબ આપ્યો,
“એ જાણતા પહેલાં જ… આશ્રમના બધા જૂના રેકોર્ડ સળગાવી દેવામાં આવ્યા.”
⸻
એટલામાં હોસ્પિટલના રૂમનો દરવાજો ધડાકા સાથે ખુલ્યો.
એક પોલીસ અધિકારી અંદર આવ્યા.
“મિસ્ટર જગદીશ મહેતા?”
“હા…”
“અમને હમણાં જ એક જૂની ફરિયાદ ફરીથી મળી છે.”
“કઈ ફરિયાદ?”
પોલીસ અધિકારીએ એક ફોટો ટેબલ પર મૂક્યો.
ફોટામાં એક મધ્યવયનો માણસ હતો.
“આ માણસનું નામ વિરેન માલવિયા છે.”
“અઠ્ઠાવીસ વર્ષ પહેલાં હોસ્પિટલમાંથી બાળક ચોરીના કેસમાં તેની ધરપકડ થવાની હતી.”
“પણ…”
“એ ધરપકડ પહેલાં જ ગાયબ થઈ ગયો.”
કાવ્યાએ ફોટો હાથમાં લીધો…
અને તેના શરીરમાં કંપારી ફરી ગઈ.
કારણ કે…
આ માણસને તેણે થોડા દિવસ પહેલાં હવેલીની બહાર જોયો હતો.
એનો અર્થ માત્ર એક જ હતો—
વિરેન માલવિયા હજુ જીવતો હતો…
અને કદાચ…
તેને ખબર હતી કે સાચી આર્યા ક્યાં છે.
એ સ્ત્રી…
કાવ્યાની ઉછેર કરનાર માતા હતી.
કાવ્યાનો શ્વાસ અટકી ગયો.
“મારી મમ્મી… વિરેનને ઓળખતી હતી?”
અર્જુન પણ આશ્ચર્યમાં પડી ગયો.
આનો અર્થ એ હતો કે કાવ્યાના ઉછેર કરનાર પરિવાર પણ આ રહસ્યથી અજાણ નહોતા.
⸻
ત્યારે જ આશ્રમની બહાર જોરદાર બ્રેકનો અવાજ આવ્યો.
ત્રણ કાળી ગાડીઓ આશ્રમના દરવાજા સામે આવીને ઊભી રહી.
કાળા કપડાં પહેરેલા લોકો ઝડપથી અંદર દોડ્યા.
તેમનો નેતા જોરથી બોલ્યો…
“ડાયરી શોધો! કોઈ પણ કિંમતે એ ડાયરી આપણા હાથમાં આવવી જોઈએ!”
અર્જુને તરત જ કાવ્યાનો હાથ પકડ્યો.
“કાવ્યા, દોડ!”
કાવ્યાએ ડાયરી પોતાની બેગમાં મૂકી અને બંને આશ્રમના પાછળના રસ્તે દોડવા લાગ્યા.
પાછળથી ગોળીનો અવાજ સંભળાયો.
કાવ્યા ગભરાઈ ગઈ.
અર્જુને તેને નીચે ઝુકાડી.
ગોળી તેમની બાજુના ઝાડમાં વાગી.
આ પહેલી વાર હતું…
જ્યારે કોઈ તેમને મારવા માટે ગોળી ચલાવી રહ્યો હતો.
અને કાવ્યાને સમજાઈ ગયું…
આ માત્ર પરિવારનું રહસ્ય નહોતું.
આ તો કરોડો રૂપિયાની મિલકત, વિશ્વાસઘાત અને ૨૮ વર્ષથી દબાયેલા એક ભયાનક ગુનાની કહાની હતી.
