પ્રકરણ ૪: કૌટુંબિક કાંટા અને પ્રતિષ્ઠાની દીવાલ
મુંબઈથી પરત ફર્યા પછી આરવ અને ઈશા માટે બધું સરળ લાગી રહ્યું હતું, પણ ખરી અગ્નિપરીક્ષા તો હવે શરૂ થવાની હતી. કરિયર અને કોર્પોરેટ દુનિયાને જીતવી જેટલી આસાન હતી, વર્ષોથી રૂઢિચુસ્ત વિચારોમાં જીવતા પરિવારને મનાવવો એટલો જ અઘરો હતો.
શનિવારની સાંજે આરવ અને ઈશા અમદાવાદના સેટેલાઇટ વિસ્તારમાં આવેલા ઈશાના ઘરે પહોંચ્યા. ઈશાના પિતા, હસમુખભાઈ, નિવૃત્ત સરકારી અધિકારી હતા—સિદ્ધાંતોના પાકા અને સ્વભાવે કડક. આરવના પિતા ભાનુપ્રસાદ જૂની પદ્ધતિના કાપડના વેપારી હતા. બંને પરિવારો વચ્ચે વર્ષો પહેલાં જિંદગી જીવવાના અભિગમને લઈને એક અદ્રશ્ય ખાઈ હતી.
જ્યારે આરવે લગ્નનો પ્રસ્તાવ મૂક્યો, ત્યારે ડ્રોઈંગ રૂમમાં પંખાના અવાજ સિવાય સન્નાટો છવાઈ ગયો.
"દસ વર્ષ..." હસમુખભાઈએ ચાનો કપ ટેબલ પર મૂકતા ગંભીર અવાજે કહ્યું, "દસ વર્ષ સુધી તમે બંનેએ એકબીજા સાથે વાત ન કરી, પોતપોતાની જિંદગીમાં મસ્ત રહ્યા. અને આજે અચાનક આવીને કહો છો કે લગ્ન કરવા છે? આ કોઈ બાળરમત છે, ઈશા?"
"પપ્પા, અમે અમારા કરિયરને સેટ કરવા માટે સમય લીધો હતો," ઈશાએ સમજાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો.
"કરિયર?!" આ વખતે આરવના પિતા ભાનુપ્રસાદ, જેઓ ખાસ આ બેઠક માટે આવ્યા હતા, તે બોલી ઉઠ્યા. "ભાઈ આરવ, તું કરોડોની કંપનીનો સીઈઓ બન્યો એ સારી વાત છે. પણ તારી ઉંમર ઓગણત્રીસ વર્ષની થઈ ગઈ. અમારા સમાજમાં આ ઉંમરે છોકરાઓ બે બાળકોના બાપ બની જાય છે. ઈશા આટલા વર્ષો વિદેશમાં રહી, મુંબઈમાં રહી... તેનો લાઈફસ્ટાઈલ, તેનું કલ્ચર હવે આપણા મધ્યમવર્ગીય પરિવાર સાથે કેવી રીતે મેચ થશે? વહુ તો ઘર સાચવે તેવી હોવી જોઈએ, લેપટોપ લઈને ફરતી બિઝનેસ વુમન નહીં!"
વાત આર્થિક સ્તર અને સામાજિક પ્રતિષ્ઠા પર આવીને અટકી ગઈ. હસમુખભાઈને લાગતું હતું કે આરવ પૈસાના ઘમંડમાં તેમની દીકરીને સમય નહીં આપી શકે, જ્યારે ભાનુપ્રસાદને ડર હતો કે આધુનિક ઈશા તેમના પરંપરાગત સંયુક્ત પરિવારમાં ભળી નહીં શકે.
બંને પરિવારોના અહમ અને આશંકાઓ એટલી તીવ્ર હતી કે વાત લગ્નની ના પાડવા સુધી પહોંચી ગઈ. ભાનુપ્રસાદ આરવને લઈને ઘરે પાછા આવી ગયા અને સાફ કહી દીધું, "જો એ છોકરી સાથે લગ્ન કરીશ, તો આ ઘરમાં તારા માટે કોઈ જગ્યા નથી."
બીજી તરફ, ઈશાને પણ ઘરમાં નજરકેદ જેવી સ્થિતિમાં મૂકી દેવામાં આવી. તેના માટે બીજા છોકરાઓના બાયોડેટા જોવાવાનું શરૂ થઈ ગયું.
આ સંઘર્ષ આગામી ત્રણ મહિના સુધી ચાલ્યો. આરવ અને ઈશા ઈચ્છતા તો ભાગીને કોર્ટ મેરેજ કરી શકતા હતા, પણ તેઓ પોતાના પ્રેમને કોઈ કલંક આપવા નહોતા માંગતા. તેમણે નક્કી કર્યું કે તેઓ લડશે, પણ પરિવારની સંમતિ સાથે.
આરવે એક નવી વ્યુહરચના અપનાવી. તેણે બિઝનેસની જેમ જ પરિવારના દિલ જીતવાનું શરૂ કર્યું. તે દર રવિવારે કોઈને કહ્યા વગર ઈશાના સોસાયટીમાં જતો, ત્યાં વડીલોની સેવામાં ઊભો રહેતો. જ્યારે હસમુખભાઈની તબિયત અચાનક બગડી અને રાત્રે હોસ્પિટલમાં લોહીની જરૂર પડી, ત્યારે આરવ પોતાનો કરોડોનો બિઝનેસ સોદો અધૂરો મૂકીને દોડી આવ્યો અને આખી રાત હોસ્પિટલની બહાર બાંકડા પર સૂઈ રહ્યો.
બીજી તરફ, ઈશાએ પણ આરવના ઘરે જઈને તેની માતાની નાદુરસ્ત તબિયતમાં મદદ કરવાનું શરૂ કર્યું. જે હાથ પાવરપોઈન્ટ પ્રેઝન્ટેશન બનાવતા હતા, એ જ હાથે તેણે આરવના દાદી માટે આયુર્વેદિક ઉકાળો બનાવ્યો. તેણે સાબિત કરી દીધું કે તે ભલે ગ્લોબલ હેડ હોય, પણ પરિવારના સંસ્કાર તેના લોહીમાં છે.
એક સાંજે, ભાનુપ્રસાદ અને હસમુખભાઈ રિવરફ્રન્ટ પર અચાનક સામસામે મળી ગયા. બંને વડીલોના હાથમાં વોકિંગ સ્ટિક હતી. બંને એક બાંકડા પર બેઠા.
"ભાનુભાઈ," હસમુખભાઈએ આકાશ તરફ જોતા કહ્યું, "આપણે ગમે તેટલી દીવાલો ચણીએ, પણ આ છોકરાઓનો પ્રેમ એ દીવાલો કરતાં ઘણો મજબૂત નીકળ્યો. મારા હોસ્પિટલના ખાટલે મેં આરવની આંખોમાં મારી દીકરી માટે જે ચિંતા જોઈ છે ને, એ કોઈ પૈસાથી ખરીદી શકાતી નથી."
ભાનુપ્રસાદે હસીને માથું હલાવ્યું, "તમારી વાત સાચી છે, હસમુખભાઈ. ઈશાએ જે રીતે મારા ઘરને અને મારી માને સાચવી લીધા, મને સમજાયું કે આધુનિક હોવું એટલે સંસ્કારો ભૂલી જવા એવું નથી હોતું. આપણે ખોટા હતા, આપણા છોકરાઓ સાચા છે."
અહમની દીવાલો ઓગળી ગઈ. આગલા જ અઠવાડિયે, બંને પરિવારોએ સાથે મળીને લગ્નની કંકોતરી છપાવી. આ સફર સરળ નહોતી; તેમાં આંસુ હતા, અબોલા હતા અને સામાજિક દબાણ હતું. પણ આરવ અને ઈશાની ધીરજ અને પરિપક્વતાએ સાબિત કરી દીધું કે સાચો પ્રેમ માત્ર હૃદયને જ નહીં, આખા પરિવારને જોડી શકે છે.
