પ્રકરણ ૨: લવિંગ ગાર્ડન અને ધુમ્મસભરી એ રાત
કેફે મોકાની બહાર વરસાદ હવે ધોધમાર વરસી રહ્યો હતો. આરવની કારની વિન્ડસ્ક્રીન પર વાઇપર્સ સતત ફરી રહ્યા હતા, પણ ગાડીની અંદર એક અજીબ શાંતિ હતી. ઈશા પેસેન્જર સીટ પર બેસીને બહાર વહેતા પાણીને જોઈ રહી હતી. તેનો હાથ હજી પણ આરવના ગિયર બદલતા હાથની ઉપર જ હતો. દસ વર્ષનો ખાલીપો જાણે એક જ ક્ષણમાં ભરાઈ ગયો હતો, પણ આ હૂંફ પાછળ કેટલાય ઘા છુપાયેલા હતા, જે હવે ધીમે-ધીમે સપાટી પર આવી રહ્યા હતા.
"આરવ, તને યાદ છે આપણું લૉ ગાર્ડન?" ઈશાએ અચાનક એસીની ઠંડક વચ્ચે પૂછ્યું.
આરવના ચહેરા પર એક આછું સ્મિત આવી ગયું. "એ કેવી રીતે ભલાય, ઈશા? એલ.ડી. એન્જિનિયરિંગના એ દિવસો અને ક્લાસ બંક કરીને ગાર્ડનની એ તૂટેલી બેન્ચ પર બેસવું... એ જ તો આપણું અસલી સરનામું હતું."
યાદોનો દરવાજો ખુલતાં જ બંને જાણે દસ વર્ષ પાછળ ધકેલાઈ ગયા.
વર્ષ ૨૦૧૬. કોલેજનો છેલ્લો મહિનો હતો. આરવ ક્લાસનો સૌથી તેજસ્વી પણ શાંત છોકરો હતો, જે હંમેશા કમ્પ્યુટર લેબમાં કોડિંગ પાછળ પાગલ રહેતો. બીજી તરફ, ઈશા ક્લાસની શાન હતી—વાચાળ, જીવંત અને સપનાઓથી ભરેલી. બંને વિરોધાભાસી સ્વભાવના હતા, છતાં પ્રોજેક્ટ પાર્ટનર બન્યા પછી ક્યારે એકબીજાના લાઈફ પાર્ટનર બનવાના સપના જોવા લાગ્યા, તેની ખબર જ ન પડી.
તે સમયે તેમની પાસે મોંઘી ગાડીઓ કે બ્રાન્ડેડ કપડાં નહોતાં. આરવ પાસે એક જૂની પલ્સર બાઇક હતી, જેના પર બેસીને તેમણે આખું અમદાવાદ ખૂંદ્યું હતું. સાબરમતી રિવરફ્રન્ટ પર ચાલતા-ચાલતા ભવિષ્યના સપના વણવા એ તેમનો રોજનો નિયમ હતો. આરવ પોતાનું સ્ટાર્ટઅપ શરૂ કરવા માંગતો હતો અને ઈશા વિદેશ જઈને હાયર સ્ટડીઝ કરવા માંગતી હતી. બંને એકબીજાની પાંખો બનવા માંગતા હતા, દીવાલ નહીં.
પણ, એ જ સપના એક દિવસ તેમની વચ્ચે સૌથી મોટી દીવાલ બનીને ઊભા રહી ગયા.
એક ધુમ્મસભરી શિયાળાની રાત્રે, ઈશાના હાથમાં લંડન સ્કૂલ ઓફ ઈકોનોમિક્સનો કન્ફર્મેશન લેટર હતો. ૧૦૦% સ્કોલરશિપ. કોઈપણ મિડલ ક્લાસ છોકરી માટે આ લોટરી લાગવા સમાન હતું. પણ એ લેટરની સાથે પાંચ વર્ષનો બોન્ડ અને લંડનમાં જ રહેવાની શરત પણ જોડાયેલી હતી.
એ રાત્રે બંને એ જ રિવરફ્રન્ટના ખૂણા પર બેઠા હતા. પવન ખૂબ ઠંડો હતો.
"આરવ, હું આ તક જતી કરું તો?" ઈશાએ રડમસ અવાજે પૂછ્યું હતું, "હું અમદાવાદમાં જ નાની નોકરી કરી લઈશ. આપણે સાથે રહીશું."
આરવે ઈશાના બંને ખભા પકડ્યા. તેની પોતાની આંખોમાં આંસુ હતા, પણ અવાજમાં એક મક્કમતા હતી. "ના, ઈશા. જો આજે તું મારા લીધે રોકાઈ જઈશ, તો કદાચ આગામી પચાસ વર્ષ સુધી તું જ્યારે પણ કોઈ સફળ મહિલાને જોઈશ, ત્યારે તને અંદરથી પસ્તાવો થશે. તું મને પ્રેમ કરે છે ને? તો મારા પ્રેમ ખાતર તારે ઉડવું જ પડશે."
"પણ આપણું શું, આરવ? લોન્ગ ડિસ્ટન્સ?" ઈશાએ પૂછ્યું હતું.
"આપણે ટ્રાય કરીશું," આરવે ખોટું આશ્વાસન આપ્યું હતું. બંને જાણતા હતા કે ટાઇમ ઝોન, કરિયરનું પ્રેશર અને હજારો માઇલનું અંતર સંબંધોનો શ્વાસ રૂંધી નાખે છે. અને એવું જ થયું. શરૂઆતના છ મહિના રોજ વિડીયો કોલ થતા. પછી એ અઠવાડિયામાં એકવાર થયા, પછી મહિનામાં એકવાર... અને પછી માત્ર પ્રોફેશનલ મેસેજીસ રહી ગયા. કોઈ ત્રીજી વ્યક્તિ લાઈફમાં નહોતી આવી, બસ સમય નહોતો રહ્યો.
ગાડીમાં અચાનક બ્રેક વાગી અને આરવ ભૂતકાળમાંથી બહાર આવ્યો. તેણે કાર ઈશાની હોટેલ હયાતની બહાર પાર્ક કરી.
ઈશાએ આરવ તરફ જોયું. તેની આંખોમાં એ જૂનો પ્રેમ અને નવો ભરોસો સાફ દેખાતો હતો. "આરવ, એ રાત્રે તેં મને જવા દીધી એ તારો પ્રેમ હતો. પણ આજે મને રોકી લીધી, એ તારો મારા પરનો હક છે. હું મુંબઈ પાછી જઈ રહી છું, પણ કાયમ માટે નહીં. મારું ટ્રાન્સફર હવે અમદાવાદ ઓફિસમાં કરાવી રહી છું."
આરવ સ્તબ્ધ થઈ ગયો. "તેં આટલો મોટો નિર્ણય લઈ પણ લીધો?"
"હા, આરવ. દસ વર્ષ મેં કરિયરને આપ્યા. હવેની જિંદગી મારે મારી શરતો પર જીવવી છે," ઈશાએ હસીને કહ્યું અને ગાડીનો દરવાજો ખોલ્યો. "કાલે સવારે ઓફિસ જતા પહેલાં મને પિક કરવા આવીશ ને?"
"આઠ વાગ્યે શાર્પ," આરવે આંખ મારીને કહ્યું.
ઈશા હોટેલના લોબી તરફ આગળ વધી. આરવે ગાડી રિવર્સ લીધી. વરસાદ હજી પણ ચાલુ હતો, પણ હવે આસોપાલવના પાંદડાં પર પડતા ટીપાં કોઈ વિરહનું ગીત નહીં, પણ નવી શરૂઆતની શરણાઈ વગાડી રહ્યા હતા.
