આજે તમને માં નર્મદા ની વાત કાઉ..
દરોજ ની લાઇફ થી થાકેલી આનુ મન શાંત કરવા નર્મદા ને મળવા નીકળી ગઈ.. કેવાય છે કે માં શાક્ષાત મળે છે..
સવારનો સમય હતો. આકાશમાં હળવો કેસરી રંગ ફેલાયો હતો અને નર્મદાના કિનારે ઠંડી પવન વહેતી હતી. દૂરથી મંદિરની ઘંટડીઓનો મધુર નાદ સંભળાતો હતો. લોકો “નર્મદે હર… નર્મદે હર…“નો જાપ કરતાં ઘાટ તરફ જઈ રહ્યા હતા.
આનુ નામની એક યુવતી પણ પોતાના મનમાં અનેક પ્રશ્નો લઈને ત્યાં આવી હતી. બહારથી હસતી રહેતી આનું અંદરથી ખૂબ થાકી ગઈ હતી. જીવનમાં બધું હોવા છતાં તેને શાંતિ મળતી નહોતી. સંબંધોની ગૂંચવણ, અધૂરા સપનાઓ અને મનની ખાલીપાએ તેને અંદરથી તોડી નાખી હતી.
તે ધીમે ધીમે ઘાટની છેલ્લી સીડીએ જઈને બેસી ગઈ. સામે શાંત વહેતી મા રેવાને જોઈને તેની આંખોમાંથી આંસુઓ વહેવા લાગ્યા.
“મા… બધા કહે છે કે તું જીવંત માતા છે. જો ખરેખર મારી મા છે તો આજે મને એકવાર અનુભવ કરાવ કે હું એકલી નથી…”
આટલું બોલીને તેણે આંખો બંધ કરી.
એ જ ક્ષણે એક ઠંડો, પ્રેમાળ પવન તેના ચહેરાને સ્પર્શી ગયો. એવું લાગ્યું જાણે કોઈ મમતાભર્યો હાથ તેના માથા પર ફરી રહ્યો હોય. પવનમાં એક અજબ શાંતિ હતી.
આનુએ આંખો ખોલી. નર્મદાનું પાણી સૂર્યના કિરણોથી ચમકી રહ્યું હતું. દરેક લહેર જાણે તેને કંઈક કહેતી હોય એવું લાગતું હતું.
તે ધીમેથી પાણી સુધી ગઈ. બંને હાથમાં પાણી લીધું અને આંખો પર લગાવ્યું.
એ જ ક્ષણે તેના મનમાં એક મધુર અવાજ ગુંજ્યો…
“દીકરી… દુઃખ લઈને મારી પાસે આવે છે એટલે હું તને નબળી નથી માનતી. જે રડે છે, તે જ સાચા હૃદયથી જીવતો હોય છે. તારા આંસુઓ મને સોંપી દે.”
આનુ એકદમ ચોંકી ગઈ. આસપાસ કોઈ નહોતું. છતાં એ અવાજ ખૂબ સ્પષ્ટ હતો.
તે રડતાં રડતાં બોલી, “મા… હું બહુ થાકી ગઈ છું.”
જવાબ ફરી આવ્યો…
“થાક શરીરનો નથી દીકરી, મનનો છે. અને મનને આરામ પ્રેમથી મળે છે… વિશ્વાસથી મળે છે.”
આનુની આંખોમાંથી આંસુઓ સતત વહેતા રહ્યા, પણ હવે એ આંસુઓમાં દુઃખ કરતાં વધુ હળવાશ હતી.
થોડીવાર પછી એક વૃદ્ધ સાધુ તેની પાસે આવ્યા. તેમના ચહેરા પર તેજ હતું.
તેમણે માત્ર એટલું જ કહ્યું,“મા રેવા પાસે કોઈ ખાલી હાથ પાછું જતું નથી. ક્યારેક ઉત્તર શબ્દોમાં મળે છે, તો ક્યારેક અનુભવમાં.”
આટલું કહીને તેઓ આગળ ચાલી ગયા.
આનુએ પાછળ વળી જોયું, પરંતુ થોડાં જ પગલાં પછી સાધુ ક્યાં ગાયબ થઈ ગયા તે સમજાયું નહીં.
તેના મનમાં એક જ વિચાર આવ્યો—“શું
મા જ હતી?”
સાંજ પડવા લાગી. નર્મદાની આરતીનો સમય થયો. હજારો દીવડાઓ પાણીમાં તરવા લાગ્યા. આખો ઘાટ પ્રકાશથી ઝગમગી ઉઠ્યો.
આનુએ પણ એક નાનો દીવો પ્રગટાવ્યો.
દીવો પાણીમાં મૂકતાં તેણે ધીમેથી કહ્યું,“મા… આજે હું મારી ચિંતા તને સોંપું છું. હવે હું ડરતી નથી.”
દીવો ધીમે ધીમે પાણીમાં આગળ વધતો ગયો. એ દીવાને જોતા જોતા આનુના ચહેરા પર ઘણા દિવસો પછી સાચું સ્મિત આવ્યું.
તે દિવસે તેને કોઈ ચમત્કાર દેખાયો નહોતો. કોઈ દેવીએ પ્રત્યક્ષ દર્શન આપ્યાં નહોતાં.
પણ તેને જે મળ્યું હતું, તે કોઈ દર્શનથી ઓછું નહોતું.
તેને માતાનો વિશ્વાસ મળ્યો હતો.
ઘરે પાછી ફરતી વખતે તેને લાગ્યું કે જાણે કોઈ અદૃશ્ય શક્તિ તેની સાથે ચાલી રહી છે. દરેક પગલે મન હળવું બનતું ગયું.
એ દિવસ પછી જ્યારે પણ જીવનમાં મુશ્કેલી આવતી, ત્યારે આનુ આંખો બંધ કરીને માત્ર એક જ શબ્દ બોલતી…
“નર્મદે હર…”
અને દરેક વખતે તેને એવું જ લાગતું કે મા રેવા પોતાના મમતાભર્યા હાથથી તેના માથા પર આશીર્વાદ મૂકી રહી છે.
કારણ કે સાચી માતા હંમેશાં દેખાતી નથી…
પણ જ્યારે સંતાન તૂટી જાય, ત્યારે તે અનુભવાઈ જરૂર છે.
