રાતના લગભગ 11 વાગ્યા હતા.
અમદાવાદ શહેરનો મોટો ભાગ હવે શાંત થઈ ગયો હતો.
પરંતુ ન્યૂઝ ઓફિસમાં હજુ લાઈટો ચાલુ હતી.
માયરા દેસાઈ હજુ પણ પોતાના ડેસ્ક પર બેઠી હતી.
તેના આગળ લૅપટોપ ખુલ્લો હતો.
સ્ક્રીન પર એક જ ફાઇલ હતી.
પંદર વર્ષ જૂનો અકસ્માત કેસ.
માયરા ફરી તે તસ્વીરો જોઈ રહી હતી.
કાર.
રસ્તા પર પડેલા મૃતદેહ.
આદિત્ય.
તેના ચહેરા પરનો ડર હજુ પણ ફોટામાં સ્પષ્ટ દેખાતો હતો.
માયરાએ ઊંડો શ્વાસ લીધો.
તેના મનમાં એક જ પ્રશ્ન હતો.
શું આદિત્ય ખરેખર “છાંયો” છે?
તે જ સમયે ઓફિસમાં લગભગ બધા લોકો ઘરે જઈ ચૂક્યા હતા.
હવે આખા ફ્લોર પર માત્ર માયરા જ હતી.
અચાનક…
ઓફિસના અંતમાં આવેલી લાઇટ થોડી ઝબકી.
માયરાએ માથું ઊંચું કર્યું.
તેને લાગ્યું કદાચ ઇલેક્ટ્રિક સમસ્યા હશે.
તે ફરી કામમાં લાગી ગઈ.
પરંતુ થોડા સેકન્ડ પછી…
તેને પગલાંનો અવાજ સંભળાયો.
ટક…
ટક…
ટક…
માયરાનું દિલ ઝડપથી ધબકવા લાગ્યું.
“કોણ છે?”
તે બોલી.
પરંતુ કોઈ જવાબ આવ્યો નહીં.
માયરાએ ધીમે ઊભી થઈ.
તે ઓફિસના કોરિડોર તરફ ચાલવા લાગી.
કોરિડોર અંધકારમય હતો.
ફક્ત થોડા લાઇટ્સ જ ચાલુ હતા.
અચાનક…
તેને લાગ્યું કે કોઈ છાંયો દીવાલ પરથી પસાર થઈ.
માયરાએ પાછળ વળી જોયું.
પરંતુ ત્યાં કોઈ નહોતું.
હવે તેને ખરેખર ડર લાગવા લાગ્યો.
તે તરત પોતાની બેગ લઈને બહાર જવા લાગી.
જેમ જ તે પાર્કિંગમાં પહોંચી…
ત્યાં સંપૂર્ણ શાંતિ હતી.
મોટાભાગની કાર્સ જઈ ચૂકી હતી.
માયરાની કાર પાર્કિંગના ખૂણે ઉભી હતી.
તે ઝડપી પગલે કાર તરફ ગઈ.
પરંતુ અચાનક…
પાછળથી કોઈએ તેના મોં પર હાથ રાખ્યો.
માયરાએ ચીસ પાડવાનો પ્રયાસ કર્યો.
પરંતુ અવાજ બહાર આવ્યો નહીં.
કોઈ માણસ તેને ખેંચીને અંધકાર તરફ લઈ જઈ રહ્યો હતો.
માયરાની આંખોમાં ડર ભરાઈ ગયો.
તે માણસ ધીમે બોલ્યો:
“ચીસ પાડશો નહીં.”
માયરાએ તેની આંખોમાં જોયું.
તે માણસના ચહેરા પર કાળો માસ્ક હતો.
માયરાનું દિલ જોરથી ધબકી રહ્યું હતું.
તે બોલી:
“તું… છાંયો છે?”
માણસ થોડા પળો સુધી ચૂપ રહ્યો.
પછી ધીમે બોલ્યો:
“તમે સત્ય શોધી રહ્યા છો.”
“સાચું?”
માયરાએ હા માં માથું હલાવ્યું.
માણસે ધીમે તેનો હાથ છોડી દીધો.
“તો પછી ધ્યાનથી સાંભળો.”
“આ કેસ તમે જેવો સમજો છો તેવો નથી.”
માયરા ગભરાઈને બોલી:
“તો સાચું શું છે?”
માણસ થોડું આગળ વળ્યો.
તેના અવાજમાં ઠંડક હતી.
“સાચું… હજુ બહાર આવ્યું નથી.”
તે જ સમયે પાર્કિંગમાં પોલીસ સાયરનનો અવાજ આવ્યો.
અર્જુનની કાર ઝડપથી અંદર આવી.
માણસે તરત પાછળ જોયું.
પછી તે માયરા તરફ જોયું.
“આપણે ફરી મળીશું.”
આ કહ્યા પછી તે અંધકારમાં દોડી ગયો.
થોડી જ પળોમાં તે ગાયબ થઈ ગયો.
અર્જુન અને કરણ કારમાંથી બહાર દોડીને આવ્યા.
“માયરા!”
અર્જુન ચીસ પાડ્યો.
માયરા હજુ પણ ધ્રૂજી રહી હતી.
અર્જુન પૂછે છે:
“શું થયું?”
માયરાએ ધીમે કહ્યું:
“તે અહીં હતો.”
કરણ ચોંકી ગયો.
“છાંયો?”
માયરાએ માથું હલાવ્યું.
“પરંતુ…”
અર્જુન પૂછે છે:
“પરંતુ શું?”
માયરાએ કહ્યું:
“તે મને મારવા આવ્યો નહોતો.”
“તે મને કંઈક કહેવા આવ્યો હતો.”
અર્જુન થોડા પળો સુધી ચૂપ રહ્યો.
પછી તેણે ધીમે કહ્યું:
“તો તેનો અર્થ એ છે…”
“રમત હજુ પૂરી નથી.”
તે જ સમયે શહેરના બીજા ખૂણે…
એક અંધકારમય રૂમમાં એક માણસ બેઠો હતો.
તેના હાથમાં ફરી એક જૂનો ફોટો હતો.
ફોટામાં પાંચ લોકો ઉભા હતા.
હવે તેમાંથી ચાર લોકોના ચહેરા પર લાલ ક્રોસ હતો.
માત્ર એક ચહેરો બાકી હતો.
માણસ ધીમે બોલ્યો:
“હવે છેલ્લો.”
