અમદાવાદ શહેરના મધ્યમાં આવેલી એક જૂની બિલ્ડિંગની પાંચમી માળે એક નાનું મીડિયા ઓફિસ હતું.
બિલ્ડિંગ બહારથી સામાન્ય લાગતું હતું. પરંતુ અંદર હંમેશા કામ અને વિચારોની ગતિ રહેતી.
આ ઓફિસમાં કામ કરતી હતી માયરા દેસાઈ.
માયરા એક સામાન્ય પત્રકાર નહોતી.
તે એવી સ્ટોરી શોધતી હતી જેને ઘણા લોકો છુપાવવા માંગતા હોય.
તેને સત્ય શોધવાનો શોખ નહોતો…
તેને સત્ય બહાર લાવવાની ઝૂનૂન હતી.
સાંજનો સમય હતો.
ઓફિસમાં મોટાભાગના લોકો ઘરે જઈ ચૂક્યા હતા.
પરંતુ માયરા હજુ પણ પોતાના ડેસ્ક પર બેઠી હતી.
તેના સામે લેપટોપ ખુલેલો હતો.
સ્ક્રીન પર ઘણા ડોક્યુમેન્ટ, સમાચારના કટિંગ અને જૂના પોલીસ રિપોર્ટ ખુલેલા હતા.
તે ત્રણ ફોટા સ્ક્રીન પર જોઈ રહી હતી.
ડૉ. મનીષ શાહ.
સંજય મલ્હોત્રા.
અજય પટેલ.
ત્રણેય હવે મૃત હતા.
પરંતુ માયરા માટે આ માત્ર ત્રણ હત્યા નહોતી.
તેને લાગતું હતું કે આ ત્રણેય વચ્ચે કોઈ અજાણી કડી છે.
માયરા ધીમે બોલી:
“આ બધું રેન્ડમ નથી…”
માયરા: કેનીલ સર , આ ફોટો જોવો ને ક્યાંય ટચ મા આવ્યો છે (ફોટો બતાવે છે )
કેનીલ : હા , આ બધા નામચીન પરસન છે , પણ આજ થી કદાચ ૧૨ કા ૧૪ વર્ષ પહેલા જયેશ સર આપડે ત્યાં હેડ હતા જો તારે કોઈ નો ઇતિહાસ નીકાળવો હોય તો તારે એમને મળવું પડશે
માયરા : એમનું એડ્રેસ pls ..
કેનીલ: ચેક whatsapp , મારાકાકા જ થાય છે
( માયરા એડ્રેસ પર પહુંચી ડોર બેલ વગાડે છે , અરે માયરા આવ દીકરા મને કેનીલ નો મેસેજ મળ્યો ફાઈલ રેડી જ રાખી છે )
તે ફરી એક જૂનો ડોક્યુમેન્ટ ખોલે છે.
તે એક 15 વર્ષ જૂનો સમાચાર લેખ હતો.
એક કાર અકસ્માત વિશે.
તે લેખમાં લખેલું હતું:
“ઝડપથી દોડતી કારએ રસ્તા પર ચાલતા પરિવારને ટક્કર મારી.
બે લોકોનું મૃત્યુ થયું.”
માયરા થોડા પળો સુધી સ્ક્રીનને જોઈ રહી હતી.
પછી તે ધીમે બોલી:
“કેસ બંધ… પુરાવા અપૂરતા.”
તેને આ શબ્દો પર ગુસ્સો આવ્યો.
તેને ખબર હતી — ઘણી વખત “પુરાવા અપૂરતા”નો અર્થ સત્ય છુપાવવામાં આવ્યું હોય છે.
જયેશ : આજ થી ૧૫ વર્ષ પહેલા આ વાત મને પણ ખટકી હતી મેં ઘણા પ્રયાસ કર્યા પણ બીજા કામ માં હું ઘૂંચવાય ગયો હતો મારુ થોડું રિસર્ચ છે , એ ફાયલ ભી તને આપું
તેમાં ઘણા જૂના ડોક્યુમેન્ટ હતા.
પોલીસ રિપોર્ટ.
મેડિકલ રિપોર્ટ.
કોર્ટના પેપર્સ.
તે બધું ફરી વાંચવા લાગી.
અચાનક તેને કંઈક અજીબ દેખાયું.
મેડિકલ રિપોર્ટ પર સાઇન હતું —
ડૉ. મનીષ શાહ.
માયરાની આંખો થોડા પળ માટે સ્થિર થઈ ગઈ.
તે તરત બીજી ફાઇલ ખોલે છે.
કોર્ટ કેસના પેપર્સ.
વકીલનું નામ —
અજય પટેલ.
હવે માયરા સંપૂર્ણ ધ્યાનથી ફાઇલ તપાસવા લાગી.
તેને ત્રીજી માહિતી મળી.
કેસમાં એક મુખ્ય સાક્ષી અચાનક ગાયબ થઈ ગયો હતો.
અને તે સાક્ષીને પૈસા આપનાર માણસનું નામ હતું —
સંજય મલ્હોત્રા.
માયરાનું દિલ ઝડપથી ધબકવા લાગ્યું.
તે ત્રણેય નામ ફરી સ્ક્રીન પર જોઈ રહી હતી.
તે ધીમે બોલી:
“આ અકસ્માત નહોતો…”
“આને અકસ્માત બનાવવામાં આવ્યો હતો.”
માયરા: સર આખરે ગાડી કોણ ચલાવી રહ્યું હતું ? ને વળી તમને કેમ ખબર પડી સંજય મલ્હોત્રા સાશી હતો
જયેશ: અમારે પણ પોલીસ મિત્રો છે દીકરા...પણ આ વાત ગુપ્ત છે
માયરા : તો મતલબ સંજય મલ્હોત્રા અને તેની સાથે કોઈક બીજી વ્યક્તિ પણ હતી જે ક્યાંય picture મા નથી અને સંજય મલ્હોત્રા પૈસા આપી કેસ રફા દફા કર્યો એવું ને
જયેશ: મને પણ ખ્યાલ નથી એ વિષે પણ કહી શકીયે
તે રાત્રે માયરા બહાર નીકળી.
બહાર શહેરની લાઈટો ઝગમગી રહી હતી.
પરંતુ તેના મનમાં એક જ વિચાર હતો.
જો આ ત્રણેય લોકો એ અકસ્માતમાં સામેલ હતા…
તો પછી…
કોઈ માણસ હવે તેમને એક પછી એક કેમ મારી રહ્યો છે ??
માયરા નજીકના એક કેફેમાં જઈને બેઠી.
તે કોફી ઓર્ડર કરે છે.
અને ફરી પોતાના લેપટોપમાં તે કેસ ખોલે છે.
તે વધુ માહિતી શોધે છે.
થોડા સમય પછી તેને એક મહત્વપૂર્ણ માહિતી મળે છે.
તે અકસ્માતમાં એક બાળક બચી ગયો હતો.
તેનું નામ હતું —
આદિત્ય.
માયરા થોડા પળો સુધી તે નામને જોઈ રહી હતી.
પછી તે ધીમે બોલી:
“તો શું આદિત્ય પાછો આવ્યો છે?”
તેણે અર્જુન રાઠોડ ને ફોન કરી કૅફે આવવા બોલાવ્યા
થોડા સમયે કેફેના દરવાજા ખૂલ્યા.
એક માણસ અંદર આવ્યો.
તે સીધો માયરાની ટેબલ તરફ આવ્યો.
માયરાએ ઉપર જોઈને તેને જોયો.
તે હતો —
અર્જુન રાઠોડ.
ક્રાઈમ બ્રાન્ચ ઓફિસર.
માયરા થોડું સ્મિત કરીને બોલી:
“મને લાગતું હતું કે તમે આવશો.”
અર્જુન ખુરશી ખેંચીને બેઠો.
“મને લાગતું હતું કે તમને કંઈક ખબર છે.”
માયરા થોડા પળો સુધી તેને જોઈ રહી.
પછી તે ધીમે બોલી:
“જો તમે આ કેસ સમજવા માંગો છો…”
“તો તમને પંદર વર્ષ પાછળ જવું પડશે.”
અર્જુન પૂછે છે:
“કયો કેસ?”
માયરાએ પોતાના લેપટોપને તેની તરફ ફેરવ્યો.
સ્ક્રીન પર એક જૂનો સમાચાર લેખ દેખાતો હતો.
શીર્ષક હતું —
“કાર અકસ્માતમાં ચાર લોકોનું મૃત્યુ.”
માયરા બોલી:
“આ અકસ્માતમાં મરનાર લોકો સામાન્ય હતા.”
“પરંતુ આ કેસમાં સામેલ લોકો અસામાન્ય હતા.”
અર્જુન ધ્યાનથી સાંભળતો હતો.
માયરા આગળ બોલી:
“ડોક્ટર, વકીલ અને બિલ્ડર…”
“ત્રણેય એ કેસમાં સામેલ હતા.”
અર્જુન હવે સમજી રહ્યો હતો.
આ ત્રણ હત્યાઓ માત્ર હત્યા નહોતી.
આ પંદર વર્ષ જૂના પાપોનો હિસાબ હતો.
કેફેની બારીની બહાર શહેરની લાઈટો ચમકી રહી હતી.
અર્જુન ધીમે બોલ્યો:
“તે અકસ્માતમાં કોઈ બચ્યો હતો?”
માયરાએ માથું હલાવ્યું.
“હા.”
અર્જુન પૂછે છે:
“કોણ?”
માયરા ધીમે બોલી:
“એક છોકરો.”
“તેનું નામ હતું — આદિત્ય.”
અર્જુન થોડા પળો સુધી ચૂપ રહ્યો.
તેના મનમાં એક જ વિચાર આવ્યો.
જો આદિત્ય જીવતો હોય…
તો કદાચ…
છાંયો એ જ હતો.
