હોસ્પિટલનું એલાર્મ હવે જોરથી વાગવા માંડ્યું હતું. નીચે પોલીસના સાયરન સંભળાતા હતા, પણ અભિમન્યુ જાણતો હતો કે પોલીસ આવે એ પહેલાં બલરાજના બીજા માણસો ત્યાં પહોંચી જશે.
"આપણે અહીંથી નીકળવું જ પડશે," અભિમન્યુએ હાંફતા-હાંફતા કહ્યું. તેણે માયા સામે જોયું. માયાનો ચહેરો પાણી અને આંસુથી ભીંજાયેલો હતો. તેના હોઠ ધ્રૂજી રહ્યા હતા. તેને ખબર નહોતી કે તે જીવતી બચશે કે નહીં.
"માયા, મારી સામે જો," અભિમન્યુએ તેનો ચહેરો પોતાના લોહીવાળા હાથો વચ્ચે લીધો. "આજે આપણે મરવાના નથી. પણ અત્યારે તારે હિંમત રાખવી પડશે. ગાડી તૈયાર છે?"
માયાએ માત્ર માથું હલાવ્યું. તેની આંખોમાં હજુ પણ એ હુમલાનો ડર સાફ દેખાતો હતો. તેઓ દેવદત્તને લઈને ફ્રેઈટ લિફ્ટ (માલસામાનની લિફ્ટ) તરફ દોડ્યા.
જ્યારે લિફ્ટ નીચે ઉતરવા માંડી, ત્યારે લિફ્ટના કાચમાં અભિમન્યુએ પોતાનું પ્રતિબિંબ જોયું. તેની આંખોમાં હવે એ માસૂમિયત નહોતી જે ૨૦ દિવસ પહેલાં હતી. હવે ત્યાં માત્ર એક જ જીદ હતી—બલરાજ ચૌહાણનો વિનાશ.
હોસ્પિટલના પાર્કિંગમાં ઊભેલી એમ્બ્યુલન્સના ટાયરો જોરદાર અવાજ સાથે ઘસાયા. માયાએ ગિયર બદલ્યું અને ગાડીને પૂરી તાકાત સાથે મેઈન ગેટ તરફ દોડાવી. પાછળ જોયું તો કાળા રંગની બે એસયુવી (SUV) ચીસ પાડતી તેમની પાછળ નીકળી પડી હતી.
રાત્રિના અંધારામાં દિલ્હીના રસ્તાઓ અત્યારે ભેંકાર લાગતા હતા. એમ્બ્યુલન્સનું બ્લુ અને રેડ સાયરન રસ્તા પરની દીવાલો પર ભયાનક પડછાયાઓ પાડતું હતું.
"માયા, જમણી બાજુ લે! ગલીઓમાં નાખ!" અભિમન્યુએ પાછળની બારીમાંથી જોતા બૂમ પાડી. પાછળની ગાડીમાંથી એક હિટમેને બહાર નીકળીને ગોળીબાર શરૂ કર્યો. ઠાક... ઠાક... ઠાક! એમ્બ્યુલન્સનો પાછળનો કાચ તૂટીને દેવદત્તની ચાદર પર વેરણછેરણ થઈ ગયો.
માયાના હાથ સ્ટેયરિંગ પર ધ્રૂજી રહ્યા હતા. દરેક વળાંક પર તેને લાગતું હતું કે ગાડી પલટી જશે. આ એવો ડર હતો જે તેને શ્વાસ લેતા પણ અટકાવી રહ્યો હતો. તેનું હૃદય એટલા જોરથી ધબકતું હતું કે તેને સાયરનનો અવાજ પણ સંભળાતો નહોતો.
"તેઓ નજીક આવી રહ્યા છે, અભિમન્યુ!" માયાએ ચીસ પાડી.
અભિમન્યુએ જોયું કે રસ્તો આગળથી સાંકડો હતો. તેણે દેવદત્ત કાકાના બેડને મજબૂતીથી પકડ્યો. "માયા, બ્રેક ના મારીશ! બસ ભગાવ્યે રાખ!"
અચાનક, માયાએ એકાએક ગાડીને એક નિર્જન ફ્લાયઓવર નીચે ઉતારી દીધી અને હેડલાઈટ્સ બંધ કરી દીધી. ગાડી અંધારામાં એક જૂના ગોદામની પાછળ થંભી ગઈ. પાછળ આવતી બંને એસયુવી ફૂલ સ્પીડમાં આગળ નીકળી ગઈ. તેમને લાગ્યું કે એમ્બ્યુલન્સ સીધી હાઈવે પર ગઈ છે.
એમ્બ્યુલન્સની અંદર અચાનક સન્નાટો છવાઈ ગયો. માત્ર એન્જિનનો ગરમ અવાજ અને ત્રણેયના હાંફવાનો અવાજ સંભળાતો હતો.
માયાએ સ્ટેયરિંગ પર માથું ઢાળી દીધું. તેના આખા શરીરમાંથી પરસેવો વહી રહ્યો હતો. આ એ ક્ષણ હતી જ્યારે ડર ધીમે ધીમે ઓસરી રહ્યો હતો અને તેની જગ્યાએ એક અજીબ શાંતિ પ્રસરી રહી હતી—એ શાંતિ જે જીવ બચ્યા પછી અનુભવાય છે.
અભિમન્યુ પાછળની સીટ પરથી આગળ આવ્યો. તેણે ધીમેથી માયાના ખભા પર હાથ મૂક્યો. માયાએ માથું ઊંચું કર્યું, તેની આંખોમાં હજુ પણ પાણી હતું, પણ હવે તેમાં પહેલા જેવો ફફડાટ નહોતો.
"આપણે બચી ગયા?" માયાએ એકદમ ધીમા અવાજે પૂછ્યું.
"હાલ પૂરતા તો હા," અભિમન્યુએ બારીની બહાર જોતા કહ્યું. ઠંડી હવા અંદર આવી રહી હતી જે લોહીની ગંધને ધીમે ધીમે સાફ કરી રહી હતી. "શાંત થઈ જા, માયા. તારું કામ તેં બહુ સારી રીતે કર્યું."
આ 'શાંતિ' લાંબો સમય ટકવાની નહોતી, પણ એ થોડી સેકન્ડો માટે બંનેના હૃદયના ધબકારા એક લયમાં આવ્યા. તેમને અહેસાસ થયો કે આ લડાઈમાં તેઓ એકલા નથી, એકબીજાનો સાથ જ તેમની સૌથી મોટી તાકાત છે.
અચાનક, દેવદત્ત કાકાએ ખાંસી ખાધી. અભિમન્યુ તેમની પાસે દોડ્યો. દેવદત્તનો ચહેરો પીળો પડી ગયો હતો.
"બેટા... આ શાંતિ છેતરામણી છે," દેવદત્તે ધ્રૂજતા હાથે અભિમન્યુનો શર્ટ પકડ્યો. "બલરાજ પાસે માત્ર ગુંડાઓ નથી, તેની પાસે આ શહેરની પોલીસ પણ છે. આપણે ક્યાંય છુપાઈ નહીં શકીએ."
અભિમન્યુએ જોયું કે દૂરથી ફરીથી પોલીસના સાયરન સંભળાઈ રહ્યા હતા. આ વખતે એ દુશ્મનથી બચાવવા માટે નહોતા, પણ તેમને પકડવા માટે હતા.
